Life of St Romuald66 Caput LXVI. De monacho, quem diabolus strangulare coepit, sed Romualdus eripuit

Monachus quidam vesano adversus eum furore succensus, pilum latenter exacuit, et eum reponens, ut beatum virum interficeret, exspectare congrui occasionem temporis coepit. Nocte vero dum depressus sopore quiesceret, ecce videt malignum spiritum in se immaniter irruentem, qui retortam in collum ejus mittens, tanta ferocitate conabatur guttur ejus astringere ut jam ille cogeretur funditus expirare. Tunc monachus in extremo jam spiritu positus, Romualdum ut sibi succurreret obsecravit. Qui, ut monacho videbatur, protinus advolans, de manibus eum iniqui hostis eripuit. Hic igitur mox experrectus ad pedes venerabilis viri prostratus advolvitur, ut allisionem cervicis aspiciat deprecatur; confiteri etiam crimen suae malitiae non veretur. Postremo conservatae vitae sibi gratias retulit, et poenitentiam tanti reatus accepit. Et ita qui Romualdo vitam insidiatur eripere, jam per eumdem sanctissimum virum, et suam meruit conservare, cui inferre mortem studuit, per eum suae periculum mortis evasit.