Expositions on the Book of Psalms 137
137.1 Psalm CXXXVII PL 36, 1774
1. …But to-day we have sung, “By the waters of Babylon we sat down and wept, when we remembered Sion” (ver. 1).…
[«vers.» 1.] Titulus psalmi hujus brevis et simplex est, neque nos tenet, scientes cujus figuram portaverit David, et in eo etiam nos ipsos agnoscentes, quia et nos membra sumus illius corporis. Agnoscamus ergo hic vocem Ecclesiae, simulque gaudeamus quod in ea esse meruimus, cujus vocem cantantis audivimus. Totus titulus est, «Ipsi David.» Videamus ergo quid ipsi David.
137.2 PL 36, 1774
2. Observe “the waters of Babylon.” “The waters of Babylon” are all things which here are loved, and pass away. One man, for example, loveth to practise husbandry, to grow rich thereby, to employ his mind therein, thence to gain pleasure: let him observe the issue, and see that what he hath loved is not a foundation of Jerusalem, but a stream of Babylon. Another saith, It is a grand thing to be a soldier: all husbandmen fear those who are soldiers.…
«Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo.» Solet nobis Psalmi titulus indicare quid agatur intus: hic autem quoniam titulus non hoc indicat, sed tantum cui cantetur indicat; quid agatur in toto Psalmo primus versus annuntiat, «Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo.» Hanc ergo confessionem audiamus. Sed prius commemoro vos confessionem in Scripturis, cum confitemur Deo, duobus modis dici solere, vel peccatorum, vel laudis. Sed confessionem peccatorum omnes noverunt; laudis autem confessionem pauci advertunt. Nam ita nota est confessio peccatorum, ut in quocumque Scripturarum loco auditum fuerit, «Confitebor tibi, Domine;» aut, «Confitebimur tibi:» continuo jam consuetudine sic intelligendi, manus currant ad pectus tundendum; usque adeo non solent homines intelligere confessionem esse nisi peccatorum. Sed numquid et ipse Dominus noster Jesus Christus peccator fuit, qui ait in Evangelio: «Confiteor tibi, Pater, Domine coeli et terrae?» Secutus enim ait quid confiteretur; ut intelligeremus confessionem laudis, non iniquitatis: «Confiteor,» inquit, «tibi, Pater, Domine coeli et terrae, quia abscondisti haec a sapientibus et prudentibus, et revelasti ea parvulis» . Laudavit Patrem, laudavit Deum, quia non despicit humiles, sed despicit superbos. Et hic talem confessionem audituri sumus, laudis Dei, et gratulationis. «Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo.» Totum cor meum in aram tuae confessionis impono, holocaustum laudis tibi offero. Holocaustum enim dicitur sacrificium ubi totum incenditur: graece quippe ὅλον, latine totum dicitur. Vide quemadmodum offerat holocaustum spirituale, qui dicit, «Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo.» Totum, inquit, cor meum flamma tui amoris accendat: nihil in me relinquatur mihi, nec quo respiciam ad meipsum; sed totus in te aestuem, totus in te ardeam, totus diligam te, tanquam inflammatus abs te. «Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo; quoniam audisti verba oris mei.» Cujus «oris mei,» nisi cordis mei? Ibi enim habemus vocem, quam Deus exaudit, quam prorsus auris humana non novit. Clamabant certe qui Susannam accusabant, et ad coelum oculos non levabant; illa tacebat, et corde clamabat: unde illa meruit exaudiri, inde isti puniri . Est ergo os intus; ibi rogamus, inde rogamus: et si hospitium vel domum Deo praeparavimus, ibi loquimur, ibi exaudimur. Non enim est ille longe ab unoquoque nostrum positus, in quo vivimus, movemur et sumus . Longe te a Deo non facit, nisi iniquitas sola: dejice medium parietem peccati, et cum illo es quem rogas. «Audisti,» inquit, «verba oris mei; confitebor tibi.»
137.3 PL 36, 1775
3. But then other citizens of the holy Jerusalem, understanding their captivity, mark how the natural wishes and the various lusts of men hurry and drag them hither and thither, and drive them into the sea; they see this, and they throw not themselves into the waters of Babylon, but “sit down and weep,” either for those who are being carried away by them, or themselves whose deserts have placed them in Babylon, but sitting, that is, humbling themselves. O holy Sion, where all stands firm and nothing flows! Who hath thrown us headlong into this? Why have we left thy Founder and thy society? Behold, placed where all things are flowing and gliding away, scarce one, if he can grasp the tree, shall be snatched from the stream and escape. Humbling ourselves then in our captivity, let us “sit by the waters of Babylon,” let us not dare to plunge ourselves in those streams, nor to be proud and lifted up in the evil and sadness of our captivity, but let us sit, and so weep. Let us sit “by” the waters, not beneath the waters, of Babylon; such be our humility, that it overwhelm us not. Sit “by” the waters, not “in” the waters, not “under” the waters; but yet sit, in humble fashion, talk not as thou wouldest in Jerusalem.…
«Et coram Angelis psallam tibi.» Non coram hominibus psallam, sed coram Angelis psallam. Psalterium meum, gaudium meum: sed gaudium meum de inferioribus, coram hominibus est; gaudium meum de superioribus, coram Angelis est. Non enim novit impius gaudium justi: «Non est gaudere impiis, dicit Dominus» . Gaudet iniquus in popina, gaudet martyr in catena. Quomodo gaudebat sancta ista Crispina cujus hodie solemnitas celebratur ? Gaudebat cum tenebatur, cum ad judicem ducebatur, cum in carcerem mittebatur, cum ligata producebatur, cum in catasta levabatur, cum audiebatur, cum damnabatur; in his omnibus gaudebat: et eam miseri miseram putabant, quae coram Angelis gaudebat.
137.4 PL 36, 1775
4. For many weep with the weeping of Babylon, because they rejoice also with the joy of Babylon. When men rejoice at gains and weep at losses, both are of Babylon. Thou oughtest to weep, but in the remembrance of Sion. If thou weepest in the remembrance of Sion, thou oughtest to weep even when it is well with thee in Babylon.…
[«vers. 2.] Adorabo ad templum sanctum tuum.» Quod templum sanctum tuum? Ubi habitabimus, ubi adorabimus. Currimus enim, ut adoremus. Gravidum eor nostrum parturit, et ubi pariat quaerit. Quis est ille locus ubi adorandus est Deus? qui mundus? quod aedificium? quae deniqne sedes in coelo et inter stellas? Quaerimus in Scripturis sanctis, et invenimus in verbis Sapientiae: «Ego,» inquit, «eram cum illo; ego eram ad quam adgaudebat quotidie.» Et dicit opera ejus, et exponit nobis sedem ipsius. Quam? «Quando validas,» inquit, «faciebat in summo nubes quando sedem suam segregabat super ventos» . Sedes autem ejus templum ejus. Quo ergo ibimus? Super ventos adoraturi sumus? Si super ventos adoratur, aves nos vincunt. Si autem intelligamus ventos animas, id est, ventorum nomine significatas animas, sicut ait quodam loco Scriptura, «Volavit super pennas ventorum» ; hoc est, super virtutes animarum: unde et flatus Dei dicitur anima , tanquam ventus, non ut iste intelligatur ventus quo corpus propellente sentimus, sed ut ejus nomine significetur aliquid invisibile, quod neque oculis cerni potest, nec sentiri auribus, nec odoratu duci, nec palato gustari, nec manu contrectari; quod est utique vita quaedam, qua vivimus, quae anima dicitur: si hos ventos intellexerimus, non est quare quaeramus pennas visibiles, ut cum avibus volemus ad adorandum ad templum Dei; sed super nos ipsos inveniemus Deum sedere, si ejus fideles esse voluerimus. Videte si hoc non est: «Templum enim Dei sanctum est,» ait Apostolus, «quod estis vos» . Certe tamen, quod manifestum est, in Angelis habitat Deus. Ergo cum gaudium nostrum de spiritualibus rebus, non de terrenis bonis assumit canticum Deo, ut psallat coram Angelis; ipsa congregatio Angelorum templum Dei est, adoramus ad templum Dei. Ecclesia deorsum, et Ecclesia sursum: Ecclesia deorsum in omnibus fidelibus, Ecclesia sursum in omnibus Angelis. Sed descendit ad Ecclesiam deorsum Dominus Angelorum, et ei Angeli in terra ministraverunt ministranti nobis . «Non enim veni,» inquit, «ministrari, sed ministrare» . Quid nobis ministravit, nisi quod hodieque manducamus et bibimus? Cum ergo Dominus Angelorum nobis ministrarit, non desperemus nos futuros aequales Angelis. Major enim Angelis descendit ad hominem, et Crea or Angelorum suscepit hominem, Dominus Angelorum mortuus est pro homine. «Adorabo» ergo «ad templum sanctum tuum:» intelligo templum tuum non manu factum, sed quod tu fecisti tibi.
137.5 PL 36, 1776
5. “On the willows in the midst thereof we hung up our instruments of music” (ver. 2). The citizens of Jerusalem have their “instruments of music,” God’s Scriptures, God’s commands, God’s promises, meditation on the life to come; but while they are dwelling “in Babylon,” they “hang up their instruments.” Willows are unfruitful trees, and here so placed, that no good whatever can be understood of them: elsewhere perhaps there may. Here understand barren trees, growing by the waters of Babylon. These trees are watered by the waters of Babylon, and bring forth no fruit; just as there are men greedy, covetous, barren in good works, citizens of Babylon in such wise, that they are even trees of that region; they are fed there by these pleasures of transitory things, as though watered by “the waters of Babylon.” Thou seekest fruit of them, and nowhere findest it.…Therefore by deferring to apply the Scriptures to them, “we hang up our instruments of music upon the willows.” For we hold them not worthy to carry our instruments. We do not therefore insert our instruments into them and bind them to them, but defer to use them, and so hang them up. For the willows are the unfruitful trees of Babylon, fed by temporal pleasures, as by the “waters of Babylon.”
«Et confitebor nomini tuo, in misericordia tua et veritate tua.» In duobus istis confitemur: sic enim et in alio psalmo legitur, «Universae viae Domini misericordia et veritas» . In duobus istis confitemur; «in tua misericordia, et in tua veritate.» Misericordia peccatorem respexisti, veritate promissionem reddidisti. «In tua» ergo «misericordia et veritate» confitebor tibi. Has etiam ego pro meis viribus reddo, quas mihi donasti, faciens misericordiam et veritatem; misericordiam in subveniendo, veritatem in judicando. His adjuvamur a Deo, his promeremur Deum. Merito ergo «misericordia et veritas universae viae Domini.» Non sunt aliae viae, quibus ad nos veniat; non sunt aliae viae, quibus ad illum veniamus.
137.6 PL 36, 1776
6. “For there they that led us captive demanded of us words of songs, and they that led us away, an hymn” (ver. 3). They demanded of us words of songs and an hymn, who led us captive.…We are tempted by the delights of earthly things, and we struggle daily with the suggestions of unlawful pleasures; scarce do we breathe freely even in prayer: we understand that we are captives. But who led us captive? what men? what race? what king? If we are redeemed, we once were captives. Who hath redeemed us? Christ. From whom hath He redeemed us? From the devil. The devil then and his angels led us captive: and they would not lead us, unless we consented.…
«Quoniam magnificasti super omne, nomen sanctum tuum.» Qualis ista gratulatio, fratres? Magnificavit nomen suum sanctum super Abraham. Credidit enim Abraham Deo, et deputatum est illi ad justitiam . Caeterae omnes gentes idolis immolabant, daemonibus serviebant. Natus est ex Abraham Isaac; magnificatus est super illam domum Deus: inde Jacob; magnificatus est Deus, qui dicit, «Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob» : inde duodecim filii, inde populus Israel liberatus ab Aegypto, ductus per mare Rubrum, exercitatus in eremo, ejectis Gentibus in terra promissionis collocatus est. Magnificatum est nomen Domini super Israel. Sed inde et virgo Maria, inde Dominus Christus, mortuus propter peccata nostra, resurgens propter justificationem nostram , implens fideles Spiritu sancto, mittens praedicari per gentes, «Agite poenitentiam, appropinquavit enim regnum coelorum» : et ecce magnificavit super omne, nomen sanctum suum.
137.7 PL 36, 1777
7. “Those” then “who have led us captive,” the devil and his angels, when have they spoken unto us: “Sing us one of the songs of Sion”? What answer we? Babylon beareth thee, Babylon containeth thee, Babylon nourisheth thee, Babylon speaks by thy mouth, thou knowest not to take in save what glitters for the present, thou knowest not how to meditate on things of eternity, thou takest not in what thou askest. “How shall we sing the Lord’s song in a strange land?” (ver. 4). Truly, brethren, so it is. Begin to wish to preach the truth in such measure as ye know it, and see how needful it is for you to endure such mockers, persecutors of the truth, full of falsehood. Reply to them, when they ask of you what they cannot take in, and say in full confidence of your holy song, “How shall we sing the Lord’s song in a strange land!”
[«vers. 3.] In quacumque die invocavero te, cito exaudi me.» Quare, «cito?» Quia tu dixisti, «Adhuc loquente te dicam, Ecce adsum» . Quare, «cito?» Quia jam non peto felicitatem terrenam, didici sanctum desiderium de novo testamento. Non peto terram, non fecunditatem carnalem, non salutem temporalem, non inimicorum subjectionem, non divitias, non honores; nihil horum peto: ideo «cito exaudi me.» Quia docuisti quid petam, da quod peto. Dicamus huic: Tale aliquid petis? Audiamus nos, eructet petitionem suam, et videamus quid petat; et discamus per eum petere, ut mereamur accipere. Veneras ad Ecclesiam, nescio quid hodie petiturus, Quid putamus veneras petiturus? Veneras cum desiderio tuo, nescio quo, utinam innocenti, etsi carnali. Sed remove iniquitatem, remove carnalitatem; disce quid petas, quid hodie celebres attende. Natalitium sanctae et beatae feminae celebras, et forte felicitatem terrenam desideras. Illa propter desiderium sanctum dimisit felicitatem quam habebat in terra; dimisit filios flentes et tanquam crudelem matrem dolentes, guia velut perdiderat humanam misericordiam, quae ad divinam festinabat coronam. Nesciebat vero illa quid desideraret, quid calcaret? Imo vero noverat psallere coram Angelis Dei, eorumque desiderare consortium, amicitiam sanctam et puram, ubi ulterius non moreretur, ubi judicem nosset apud quem non valere posset mendacium. Quid ergo? in illa vita nulla sunt bona? Imo vero ibi sola sunt bona, non malis mixta bona; securitates in quibus gaudeas quantum vis, et nemo dicat tibi, Tempera te. Hic autem de bonis terrenis gaudere molestum est, et periculosum nimis; ne sic gaudeas ut haereas, et gaudendo male pereas. Nam unde Deus miscet tribulationes gaudiis terrenis, nisi ut tribulationem sentientes et amaritudinem, discamus aeternam desiderare dulcedinem?
8. Quid ergo petit, videamus; quo merito dixerit, «Cito exaudi me.» Quid enim petis, ut cito exaudiaris? «Multiplicabis me.» Multis modis multiplicatio intelligi potest. Est multiplicatio terrenae generationis, secundum primam naturae nostrae benedictionem, quam audivimus: «Crescite, et multiplicamini, et implete terram, et dominamini ejus» . Sicne ille volebat multiplicari, qui dicebat, «Cito exaudi me?» Et ista plane multiplicatio fructuosa est, et non venit nisi de benedictione Domini. Jam quid dicam de aliis multiplicationibus? Multiplicatus est ille auro, ille argento, ille pecore, ille familia, ille possessionibus, ille his omnibus. Multae sunt terrenae multiplicationes; felicior autem filiorum: quanquam hominibus avaris etiam ipsa fecunditas molesta est. Timent enim ne pauperes relinquantur, qui multi nasci potuerunt. Quae sollicitudo plerosque ad impietatem coegit, ut obliviscerentur quod parentes essent, omnique humanitatis affectu exspoliati, exponerent filios suos, ut eos facerent alienos; projiceret quae peperit, colligeret quae non peperit; illa contemneret, illa diligeret; illa frustra mater carne, illa verior voluntate. Cum ergo sint multae multiplicationes, et multa genera multiplicationum, quam multiplicationem quaerit qui dixit, «Cito exaudi me?» Ait enim, «Multiplicabis me.» Exspectamus audire in quibus. Audi ergo: «In anima mea.» Non in carne mea, sed «in anima mea: Multiplicabis me in anima mea.» Estne adhuc quod addatur, ne forte et multiplicatio in anima non continuo felicitatem significet? Etenim curis homines in anima multiplicantur. Multiplicatus videtur in anima, in quo etiam multiplicata sunt vitia. Ille tantummodo avarus est, ille tantummodo superbus, ille tantummodo luxuriosus; iste et avarus, et superbus, et luxuriosus: multiplicatus est in anima sua, sed malo suo. Multiplicatio ista egestatis est, non ubertatis. Ergo quid tu qui dixisti, «Cito exaudi me,» et te abstulisti ab omni corpore, ab omni terrena re, ab omni desiderio saeculari, ut diceres Deo, «Multiplicabis me in anima mea?» Adhuc explana quid desideres, «Multiplicabis me,» inquit, «in anima mea, virtute.» Expressum votum, expressum desiderium, ab omni confusione circumcisum. Si diceret, «Multiplicabis me;» terrena nescio quae cogitares: addidit, «in anima mea.» Rursus, ne in anima vitia cogitares, addidit, «virtute.» Nihil est quod amplius a Deo desideres, si vis bona et vera fronte dicere, «Cito exaudi me.»
137.8 PL 36, 1774
8. But take heed how thou dwellest among them, O people of God, O body of Christ, O high-born band of wanderers (for thy home is not here, but elsewhere), lest when thou lovest them, strivest for their friendship, and fearest to displease such men, Babylon begin to delight thee and thou forget Jerusalem. In fear then of this, see what the Psalmist subjoins, see what follows. “If I forget thee, O Jerusalem” (ver. 5), amid the speeches of those who hold me captive, amid the speeches of treacherous men, amid the speeches of men who ask with ill intent, asking, yet unwilling to learn.…What then? “If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget me.”
137.9 PL 36, 1778
9. “Let my tongue cleave to my jaws, if I remember not thee” (ver. 6). That is, let me be dumb, he saith, if I remember not thee. For what word, what sound doth he utter, who uttereth not songs of Sion? That is our tongue, the song of Jerusalem. The song of the love of this world is a strange tongue, a barbarous tongue, which we have learnt in our captivity. Dumb then will he be to God, who forgetteth Jerusalem. And it is not enough to remember: for her enemies too remember her, desiring to overthrow her. “What is that city?” say they; “who are the Christians? what sort of men are the Christians? would they were not Christians.” Now the captive band hath conquered its capturers; still they murmur, and rage, and desire to slay the holy city that dwells as a stranger among them. Not enough then is it to remember: take heed how thou rememberest. For some things we remember in hate, some in love. And so, when he had said, “If I forget thee, O Jerusalem,” etc., he added at once, “if I prefer not Jerusalem in the height of my joy.” For there is the height of joy where we enjoy God, where we are safe of united brotherhood, and the union of citizenship. There no tempter shall assail us, no one be able so much as to urge us on to any allurement: there nought will delight us but good: there all want will die, there perfect bliss will dawn on us.
[«vers. 4.] Confiteantur tibi, Domine, omnes reges terrae.» Ita fiet, et ita fit, et quotidie fit; et ostenditur non frustra dictum, nisi quia erat futurum. «Confiteantur tibi, Domine, omnes reges terrae.» Sed et ipsi cum tibi confitentur, cum laudant te, non terrena desiderint a te. Quid enim reges terrae desideraturi sunt? Nonne jam habent ipsum imperium? Quidquid amplius desideraverit homo in terra, usque ad imperium est desiderium ejus. Quid amplius potest? Altior sublimitas necessaria est. Sed fortasse quanto altior, tanto periculosior. Ideoque reges quanto sunt in majore sublimitate terrena, tanto magis humiliari Deo debent. Utquid faciunt? «Quoniam audierunt omnia verba oris tui!» O Domine, «omnia verba oris tui!» Nescio in qua gente abscondita erant Lex et Prophetae, «omnia verba oris tui.» Sed in gente Judaeorum sola erant «omnia verba oris tui:» quam gentem laudans Apostolus ait, «Quid ergo amplius est Judaeo? aut quae utilitas circumcisionis? Multum per omnem modum. Primum quidem, quia credita sunt illis eloquia Dei» . Ibi erant verba Dei. Sed da mihi illum Gedeon quemdam sanctum virum tempore Judicum; videte quale signum petivit a Domino: «Ponam,» inquit, «vellus in area; compluatur vellus, area sicca sit.» Et factum est: complutum est vellus solum, area sicca erat. Petiit iterum signum: «Area tota compluta sit, et solum vellus siccum inveniatur.» Et hoc factum est: compluta est area, sicco vellere . Primo complutum vellus, sicca area; postea compluta area, sicco vellere. Quid vobis videtur area, fratres? Nonne orbis terrarum? Quid vellus? Tanquam gens Judaea in medio orbe terrarum, habens gratiae sacramentum, non in manifestatione, sed in nube secreti, tanquam in velamento pluviam in vellere. Venit tempus quando revelaretur pluvia in area; manifestata est, non operta. Factum est ergo quod dictum est, «Confiteantur tibi, Domine, omnes reges terrae; quoniam audierunt omnia verba oris tui.» Quid est, Israel, quod abscondebas? quamdiu abscondebas? Expressum est vellus, et exiit de te pluvia. Solus Christus suavitas pluviae: ipsum solum non agnoscis in Scripturis, propter quem factae sunt Scripturae. At vero «omnes reges terrae confiteantur tibi, Domine; quoniam audierunt omnia verba oris tui.»
137.10 PL 36, 1779
10. Then he turneth to God in prayer against the enemies of that city. “Remember, O Lord, the children of Edom” (ver. 7). Edom is the same who is also called Esau: for ye heard just now the words of the Apostle read, “Jacob have I loved, but Esau have I hated.”…Esau then signifieth all the carnal, Jacob all the spiritual.…All carnal persons are enemies to spiritual persons, for all such, desiring present things, persecute those whom they see to long for things eternal. Against these the Psalmist, looking back to Jerusalem, and beseeching God that he may be delivered from captivity, saith—what? “Remember, O Lord, the children of Edom.” Deliver us from carnal men, from those who imitate Esau, who are elder brethren, yet enemies. They were first-born, but the last-born have won the pre-eminence, for the lust of the flesh hath cast down the former, the contempt of lust hath lifted up the latter. The other live, and envy, and persecute. “In the day of Jerusalem.” The day of Jerusalem, wherein it was tried, wherein it was held captive, or the day of Jerusalem’s happiness, wherein it is freed, wherein it reaches its goal, wherein it is made partaker of eternity? “Remember,” saith he, “O Lord,” forget not those “who said, Rase it, rase it, even to the foundation thereof.” Remember then, it means, that day wherein they willed to overthrow Jerusalem. For how great persecutions hath the Church suffered! How did the children of Edom, that is, carnal men, servants of the devil and his angels, who worshipped stocks and stones, and followed the lusts of the flesh, how did they say, “Extirpate the Christians, destroy the Christians, let not one remain, overthrow them even to the foundation!” Have not these things been said? And when they were said, the persecutors were rejected, the martyrs crowned.…
[«vers. 5.] Et cantent in viis Domini, quoniam magna est gloria Domini.» Cantent in viis Domini reges terrae. In quibus viis cantent? De quibus supra dictum est, «In misericordia tua et veritate tua;» quoniam «universae viae Domini misericordia et veritas.» Non ergo sint reges terrae superbi, sed humiles sint. Tunc cantent in viis Domini, si humiles sint: ament, et cantabunt. Novimus viatores cantatores; cantant, et pervenire festinant. Sunt cantica mala tanquam veteris hominis; sed canticum novum pertinet ad hominem novum. Ambulent ergo et reges terrae in viis tuis, ambulent et cantent in viis tuis. Quid cantent? «Quoniam magna est gloria Domini:» non regum.
137.11 PL 36, 1779
11. Then he turneth himself to her, “O daughter of Babylon, unhappy;” unhappy in thy very exulting, thy presumption, thine enmity; “unhappy daughter of Babylon!” (ver. 8). The city is called both Babylon, and daughter of Babylon: just as they speak of “Jerusalem” and “the daughter of Jerusalem,” “Sion” and “the daughter of Sion,” “the Church” and “the daughter of the Church.” As it succeedeth the other, it is called “daughter;” as it is preferred before the other, it is called “mother.” There was a former Babylon; did the people remain in it? Because it succeedeth to Babylon, it is called daughter of Babylon. O daughter of Babylon, “unhappy” thou!…
[«vers.» 6.] Vide quomodo reges voluit cantare in viis, humiliter portantes Dominum, non se extollentes adversus Dominum. Nam si se extulerint, quid sequitur? «Quoniam excelsus Dominus, et humilia respicit.» Volunt ergo reges respici? Humiles sint. Quid? si se extulerint in superbiam, latere ipsius oculos possunt? Ne forte quia audisti, «humilia respicit,» superbus velis esse, et dicas in anima tua: Humiles respicit Deus, me non respicit; faciam quod volo. Quis enim me videt? hominem latet; Deus non vult me videre, quia humilis non sum, ille autem humilia respicit: quod volo facio. O importune, numquid hoc diceres, si scires quid amare deberes? Ecce si nolit te videre Deus, hoc ipsum non times, quia te non vult videre? Si salutes aliquem majorem patronum tuum, et intentus in aliud non te videat, quomodo tibi anima dolet? Si autem Deus te non videat, securum te putas? Non te videt Salvator, et videt depraedator . Et tamen et ipse te Deus videt. Non te putes non videri; imo roga ut merearis videri a quo videris. Dictum est enim: «Oculi Domini super justos.» Quia non super injustos, faciant ergo quod volunt injusti: «Oculi Domini super justos.» Sequatur adhuc: «Et aures ejus ad preces eorum.» Injusti ergo qui securos se putabant, quia non erant oculi Domini super eos, non timent, quia non sunt et aures ejus ad preces eorum? Nonne melius et oculi ejus super nos, et aures ejus ad preces nostras? Sed cum facis ea super quae non vis esse oculos Domini, non mereris precibus tuis et aures Domini; et tamen male faciendo, a te non avertis oculos Domini. Quid enim ibi sequitur? «Vultus autem Domini super facientes mala.» Sed ad quid? «Ut perdat de terra memoriam eorum.» Vides te videri? vides te latere non posse? Cum ergo quidquid feceris videaris, quare hoc non facis unde placere merearis? Ergo et hic quid? «Quoniam magna est gloria Domini; quoniam excelsus Dominus, et humilia respicit.» Excelsa autem quasi non respicit: «humilia» enim «respicit. Excelsa,» quid? «A longe cognoscit.» Quid sibi ergo praestat superbus? Ut a longe videatur; non ut non videatur. Nec putes te ideo securum esse debere, quod minus bene te videt, qui a longe te videt. Tu enim quod a longe vides, non bene vides: Deus etsi a longe te videt, perfecte te videt, et tecum non est. Hoc agis, non ut minus perfecte videaris; sed ut non sis cum illo a quo videris. At vero humilis quid sibi praestat? «Prope est Dominus his qui obtriverunt cor» . Erigat se ergo superbus, quantum voluerit; certe in alto habitat Deus, in coelo est Deus: vis tibi propinquet? Humilia te. Nam tanto a te erit altior, quanto tu elatior: «Excelsa autem a longe cognoscit.»
137.12 PL 36, 1780
12. “Happy shall he be that repayeth thee, as thou hast served us.” What repayment meaneth he? Herewith the Psalm closeth, “Happy, that taketh and dasheth thy little ones against the rock” (ver. 9). Her he calleth unhappy, but him happy who payeth her as she hath served us. Do we ask, what reward? This is the repayment. For what hath that Babylon done to us? We have already sung in another Psalm, “The words of the wicked have prevailed against us.” For when we were born, the confusion of this world found us, and choked us while yet infants with the empty notions of divers errors. The infant that is born destined to be a citizen of Jerusalem, and in God’s predestination already a citizen, but meanwhile a prisoner for a time, when learneth he to love ought, save what his parents have whispered into his ears? They teach him and train him in avarice, robbery, daily lying, the worship of divers idols and devils, the unlawful remedies of enchantments and amulets. What shall one yet an infant do, a tender soul, observing what its elders do, save follow that which it seeth them doing. Babylon then has persecuted us when little, but God hath given us when grown up knowledge of ourselves, that we should not follow the errors of our parents.…How shall they repay her? As she hath served us. Let her little ones be choked in turn: yea let her little ones in turn be dashed, and die. What are the little ones of Babylon? Evil desires at their birth. For there are, who have to fight with inveterate lusts. When lust is born, before evil habit giveth it strength against thee, when lust is little, by no means let it gain the strength of evil habit; when it is little, dash it. But thou fearest, lest though dashed it die not; “Dash it against the Rock; and that Rock is Christ.”
[«vers. 7.] Si ambulavero in medio tribulationis, vivificabis me.» Verum est: in quacumque tribulatione fueris, confitere, invoca; liberat te, vivificat te. Sed tamen aliquid hic debemus melius intelligere, quo jam familiarius inhaereamus Deo, dicamusque illi, «Cito exaudi me.» Dixerat enim, «Excelsa a longe cognoscit:» et excelsa superba non norunt tribulationem. Non norunt, inquam, tribulationem de qua dicitur alio loco, «Tribulationem et dolorem inveni, et nomen Domini invocavi» . Quid enim magnum, si tribulatio te inveniat? Si aliquid potes, tu inveni tribulationem. Et quis est, inquis, qui inveniat tribulationem? aut quis illam vel quaerat? In medio tribulationis es, et nescis? Vita ista parva tribulatio est? Si non est tribulatio, non est peregrinatio; si autem peregrinatio est, aut parum patriam diligis, aut sine dubio tribularis. Quis enim non tribuletur, non se esse cum eo quod desiderat? Sed unde tibi non videtur ista tribulatio? Quia non amas. Ama alteram vitam, et videbis quia ista vita tribulatio est: quacumque prosperitate fulgeat, quibuslibet deliciis abundet atque circumfluat; quando nondum est illud gaudium sine ulla tentatione certissimum, quod nobis in fine servat Deus, sine dubio tribulatio est. Ergo intelligamus et hujus tribulationem, fratres. «Si ambulavero in medio tribulationis, vivificabis me.» Non sic ait, tanquam diceret, Si forte evenerit mihi tribulatio aliqua, liberabis inde me. Sed quomodo? «Si ambulavero in medio tribulationis, vivificabis me;» id est, aliter non vivificabis me, nisi in medio tribulationis ambulavero. «Si ambulavero in medio tribulationis, vivificabis me. Vae ridentibus; beati lugentes» : «Si ambulavero in medio tribulationis, vivificabis me.»
137.13 PL 36, 1781
13. Brethren, let not your instruments of music rest in your work: sing one to another songs of Sion. Readily have ye heard; the more readily do what ye have heard, if ye wish not to be willows of Babylon fed by its streams, and bringing no fruit. But sigh for the everlasting Jerusalem: whither your hope goeth before, let your life follow; there we shall be with Christ. Christ now is our Head; now He ruleth us from above; in that city He will fold us to Himself; we shall be equal to the Angels of God. We should not dare to imagine this of ourselves, did not the Truth promise it. This then desire, brethren, this day and night think on. Howsoever the world shine happily on you, presume not, parley not willingly with your lusts. Is it a grown-up enemy? let it be slain upon the Rock. Is it a little enemy? let it be dashed against the Rock. Slay the grown-up ones on the Rock, and dash the little ones against the Rock. Let the Rock conquer. Be built upon the Rock, if ye desire not to be swept away either by the stream, or the winds, or the rain. If ye wish to be armed against temptations in this world, let longing for the everlasting Jerusalem grow and be strengthened in your hearts. Your captivity will pass away, your happiness will come; the last enemy shall be destroyed, and we shall triumph with our King, without death.
«Super iram inimicorum meorum extendisti manum tuam, et salvum me fecit dextera tua.» Saeviant inimici; quid possunt facere inimici? Pecuniam tollere, exspoliare, proscribere, in exsilium mittere, doloribus tormentisque cruciare; ad postremum, si permissi fuerint, et occidere: numquid amplius? Tu autem, Domine, «super iram inimicorum meorum extendisti manum tuam:» super id quod mihi possunt facere inimici, tu extendisti manum tuam. Non enim inimici possunt me separare a te; tu autem amplius vindicas, quia adhuc differs me: «Super iram inimicorum meorum extendisti manum tuam.» Saeviat quantum potest inimicus, non me separat a Deo: tu autem, Domine, adhuc me non recipis, adhuc me in peregrinatione conteris, adhuc gaudium dulcedinemque tuam non praebes; nondum inebriasti ab ubertate domus tuae, et torrente voluptatis tuae nondum potasti. Apud te enim est fons vitae, et in lumine tuo videbimus lumen . Sed ecce dedi primitias spiritus, et credidi in te, et servio mente legi Dei ; tamen in nobismetipsis adhuc ingemiscimus, adoptionem exspectantes, redemptionem corporis nostri . Hanc vitam nobis peccantibus dedit Deus, ubi etiam necesse est ut conteratur Adam in sudore et labore vultus sui, cum terra ei tribulos et spinas parit . Numquid aliquis inimicus plus potuit procurare? «Super iram inimicorum meorum extendisti manum tuam:» sed tamen non ad desperationem. Sequitur enim: «Et salvum me fecit dextera tua.»