PG 104, col. 1245
Δ’. Ἐκεῖνοι γὰρ οἱ μιαροὶ, ὅτε τινὶ ἔξ ἀρχῆς δια·
λέγονται, χρηστὸν σχηματίζονταιι ἔχειν τὸ ἦθος,
mih πάντα τὰ παρὰ τοῖς όρθοδόξοις Χριστιανοῖς
δόγματα ἐπικυροῦσι ε δολίως καὶ ἀναιρωνοῦσιν ά ο ἀλ-
ληγοροῦντες ο ἁθέσμως καὶ λίαν ἀμαθῶς τὴν ἁγίαν
Τριάδα Θεὸν ὁμολογεῖν λέγουσι θ καὶ ἀναθεματίζουσι
τοὺς μὴ ὁμολογοῦντας αὑτήν · τὸν Κύριον ἡμῶν καὶ
Θεὸν ήμῶν ὲνανθρωπῆσαι ὲν παρθένῳ λέγουσιν, ει
καὶ ἀσεϐῶς καὶ ἀθέως · καὶ ἀναθεματίζουσιίτοὺς μὴ
οὕτως ὁμολογοῦντας ' καὶ πάντα τὰ τῆς ἐνανθρωπή-
σεως τοῦ Κυρίου ἰδιώματα, ἄλλως μὲν τῷ στόματι,
ἀλλωςκ δὲ τῇ καρδίᾳ λέγοντες, Μάνεντα καὶ τοὺς
σὺν αὑτῴ μιαροὺς αἰρετικοὺς, [em]. ί. 85.] ἔτιδὲ
καὶ Παῦλον τὸν Σαμοσατὲα, ἀναθεματίςουσι προθύ-
μως· ἄλλους γὰρ ἔσχον πολὺ χείρους αὐτῶν τῆς κα-
κίας διδασκάλους καὶ ἀρχηγέτας ὑπάρξαντας, καθὼς
μετὰ μικρὸν δηλωθήσεται· καὶ ἁπλῶς δίκην πολὺο
ποδος ἢ χαμαιλέοντος (8) τῷ καιρῷ καὶ τῷ τρόπῳ
καὶ τῷ προσώπῳ συμμεταϐάλλονται, ὅπως τινὰ τῶν
κουφοτέρων θηρεύσωσι ’καὶ ὅτε γνῶσιν αὑτὸν προσ-
έχοντα ταῖς ματαιολογίαις αὐτῶν, τότε μικρὸν παρ-
εχφαίνουσιν αὐτῷ καὶ τὰ παρ’ αὐτοῖς μυστήρια. Διὰ
τοῦτο χρησίμη καὶ ἡ τῶν βλαϐερῶν διάγνωσις, οὐχ
ἦττονγτῶν ὑγιεινῶν. Διαγνωστέον γὰρ ταῦτα, οὐχ
ὥστε χρᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ’ ὥστε διαφεύγειν τὸν δι’
αὐτῶν προσγινόμενον ὄλεθρον · ἰτέον τοίνυν ἐπὶ τὸ
προκείμενον.
ΙΣΤΟΡΙᾹ.
⁸ E’. '0 ἀρχέκακος ὄφις καὶ πονηρότατος δράκων, ὁ
τῶν ζιζανίων σπορεὺς , καὶ πάσης ἀδικίας ἀρχηγὸς
καὶ διδάσκαλος, ὁ τοῦ ψεύδους καθηγεμὼν ll καὶ πα-
τὴρ αὑτοῦ,ή τῆς ὑπερηφανίας βορϐορώδηςλίμνη,τδ
τῆς ἀλαζονείας ί σαθρότατον ὕψωμα, ὁ δίκην i νηπίου
τοῖς ποσὶ τῶν πιστῶν συμπατούμενος, τῇ οἰκείᾳ
συμϐουλῇ Ιι Δ’τοῦ Θεοῦ χωρίσας τὺ αὑτοῦ τίμιον
πλάσμα τὸν ἄνθρωπον, καὶ τῆς ὲν παραδείσῳ μα-
καρίας διαγωγῆς δι’ ὑπερϐολὴν κακίας ἐκϐληθῆναι
τοῦτον παρασκευάσας, ό πανάθλιος τῆς κακίας τὴν
ἡδονὴν αντιδοῦς πεπραμένον αὐτὸν ὥσπερ ἀνδρά-
ποδον [CRL i'. 83. 1).] 'éxr τῆς ἑκουσίου αἱ)τοῦ προαι-
ρέσεως, τῇ ἁμαρτίᾳ οἴμοι ὠνήσατο · τοῦ μόνου Θεοῦ
τοῦτο διὰ τὴν ἁμαρτίαν συγχωρήσαντος, καὶ ὥς ἔν
δεσμωτηρίῳ ὲν τῷ τοῦ ᾅδου χωρίῳ τὰς ψυχὰς τῶν
ἀνθρώπων φυλάττεσθαι ὲάσαντος, μέχρι τῆς ἐν
σαρκὶ παρουσίας τοῦ Υζοῦ τοῦ Θεοῦ, Κυρίου δὲ καὶ
Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἑνὸς τῆς ἁγίας καὶ
VAIIIZE LECTIO‘NES.
α [ι. τες. b Β. δὲ pro καί. ς Β. ἐπικροῦσι. id Ii. omisso καὶ, scribit ὲπαναφωνοῦσιν. ο It. ἀνη-γοροῦν-
τες. ¹ R. omissozgtait ὲπᾳναῡεματιζουσι. ι Ιί.ᾰνως, ιι ιι. καθ’ ἡγεμών. ίἶὶόιλιλιξονεας. l Β. νίκην,
et mox νηπίων. ¹ι Β. βουλῇ.
NOTIE.
(8) Plinius Hist. Nat. Ylll. 5i : Colorem mutat phrastus quoque in fragmento dc animalibus colo-
elmmtrleon subinde, redditque semper quemcunque rem mutantibus.
proxime attingit. De chamalcconte et polypo Theo-
λέγονται, χρηστὸν σχηματίζονταιι ἔχειν τὸ ἦθος,
mih πάντα τὰ παρὰ τοῖς όρθοδόξοις Χριστιανοῖς
δόγματα ἐπικυροῦσι ε δολίως καὶ ἀναιρωνοῦσιν ά ο ἀλ-
ληγοροῦντες ο ἁθέσμως καὶ λίαν ἀμαθῶς τὴν ἁγίαν
Τριάδα Θεὸν ὁμολογεῖν λέγουσι θ καὶ ἀναθεματίζουσι
τοὺς μὴ ὁμολογοῦντας αὑτήν · τὸν Κύριον ἡμῶν καὶ
Θεὸν ήμῶν ὲνανθρωπῆσαι ὲν παρθένῳ λέγουσιν, ει
καὶ ἀσεϐῶς καὶ ἀθέως · καὶ ἀναθεματίζουσιίτοὺς μὴ
οὕτως ὁμολογοῦντας ' καὶ πάντα τὰ τῆς ἐνανθρωπή-
σεως τοῦ Κυρίου ἰδιώματα, ἄλλως μὲν τῷ στόματι,
ἀλλωςκ δὲ τῇ καρδίᾳ λέγοντες, Μάνεντα καὶ τοὺς
σὺν αὑτῴ μιαροὺς αἰρετικοὺς, [em]. ί. 85.] ἔτιδὲ
καὶ Παῦλον τὸν Σαμοσατὲα, ἀναθεματίςουσι προθύ-
μως· ἄλλους γὰρ ἔσχον πολὺ χείρους αὐτῶν τῆς κα-
κίας διδασκάλους καὶ ἀρχηγέτας ὑπάρξαντας, καθὼς
μετὰ μικρὸν δηλωθήσεται· καὶ ἁπλῶς δίκην πολὺο
ποδος ἢ χαμαιλέοντος (8) τῷ καιρῷ καὶ τῷ τρόπῳ
καὶ τῷ προσώπῳ συμμεταϐάλλονται, ὅπως τινὰ τῶν
κουφοτέρων θηρεύσωσι ’καὶ ὅτε γνῶσιν αὑτὸν προσ-
έχοντα ταῖς ματαιολογίαις αὐτῶν, τότε μικρὸν παρ-
εχφαίνουσιν αὐτῷ καὶ τὰ παρ’ αὐτοῖς μυστήρια. Διὰ
τοῦτο χρησίμη καὶ ἡ τῶν βλαϐερῶν διάγνωσις, οὐχ
ἦττονγτῶν ὑγιεινῶν. Διαγνωστέον γὰρ ταῦτα, οὐχ
ὥστε χρᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ’ ὥστε διαφεύγειν τὸν δι’
αὐτῶν προσγινόμενον ὄλεθρον · ἰτέον τοίνυν ἐπὶ τὸ
προκείμενον.
ΙΣΤΟΡΙᾹ.
⁸ E’. '0 ἀρχέκακος ὄφις καὶ πονηρότατος δράκων, ὁ
τῶν ζιζανίων σπορεὺς , καὶ πάσης ἀδικίας ἀρχηγὸς
καὶ διδάσκαλος, ὁ τοῦ ψεύδους καθηγεμὼν ll καὶ πα-
τὴρ αὑτοῦ,ή τῆς ὑπερηφανίας βορϐορώδηςλίμνη,τδ
τῆς ἀλαζονείας ί σαθρότατον ὕψωμα, ὁ δίκην i νηπίου
τοῖς ποσὶ τῶν πιστῶν συμπατούμενος, τῇ οἰκείᾳ
συμϐουλῇ Ιι Δ’τοῦ Θεοῦ χωρίσας τὺ αὑτοῦ τίμιον
πλάσμα τὸν ἄνθρωπον, καὶ τῆς ὲν παραδείσῳ μα-
καρίας διαγωγῆς δι’ ὑπερϐολὴν κακίας ἐκϐληθῆναι
τοῦτον παρασκευάσας, ό πανάθλιος τῆς κακίας τὴν
ἡδονὴν αντιδοῦς πεπραμένον αὐτὸν ὥσπερ ἀνδρά-
ποδον [CRL i'. 83. 1).] 'éxr τῆς ἑκουσίου αἱ)τοῦ προαι-
ρέσεως, τῇ ἁμαρτίᾳ οἴμοι ὠνήσατο · τοῦ μόνου Θεοῦ
τοῦτο διὰ τὴν ἁμαρτίαν συγχωρήσαντος, καὶ ὥς ἔν
δεσμωτηρίῳ ὲν τῷ τοῦ ᾅδου χωρίῳ τὰς ψυχὰς τῶν
ἀνθρώπων φυλάττεσθαι ὲάσαντος, μέχρι τῆς ἐν
σαρκὶ παρουσίας τοῦ Υζοῦ τοῦ Θεοῦ, Κυρίου δὲ καὶ
Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἑνὸς τῆς ἁγίας καὶ
VAIIIZE LECTIO‘NES.
α [ι. τες. b Β. δὲ pro καί. ς Β. ἐπικροῦσι. id Ii. omisso καὶ, scribit ὲπαναφωνοῦσιν. ο It. ἀνη-γοροῦν-
τες. ¹ R. omissozgtait ὲπᾳναῡεματιζουσι. ι Ιί.ᾰνως, ιι ιι. καθ’ ἡγεμών. ίἶὶόιλιλιξονεας. l Β. νίκην,
et mox νηπίων. ¹ι Β. βουλῇ.
NOTIE.
(8) Plinius Hist. Nat. Ylll. 5i : Colorem mutat phrastus quoque in fragmento dc animalibus colo-
elmmtrleon subinde, redditque semper quemcunque rem mutantibus.
proxime attingit. De chamalcconte et polypo Theo-