PG 104, col. 459
tatum impurarum genera daemonum quidem do-
ctrina excogitavit, tacuit vero divina Scriptura. ho-
nestatem suam rerum turpium appellationibus
foedare nolens, sed generatim impuritates Vitupe-
ravit! Sit-ut et apostolus Paulus ait : Fornicatio
anteiit et onmis immunditia ne nominetur quidem in
vobis, sicut (locet sanctos ‘5: immunditia‘. nomine
tum virorum tum mulierum obscaena facinora eom-
prehendens. Quare non omnino silentium licentiam
dat. voluptariis. Ego autem neque tacitam illam
partem fuisse dico: imo etiam a legislatorc vehe-
menter admodum fuisse prohibitam. lllnd enim,
Non ingredieria ad omnem carnis tua: amnem ad
revelandam eorum turpitudinem ‘7, hanc etiam
affinitatis speciem complectitur. Etenim quid viro
affine magis est quam sua ipsius uxor, imo quam
sua ipsius caro? Non enim amplius duae sunt, sed
una caro. Itaque per uxorem soror ad viri affini-
tatem transit. Quemadmodum enim matrem uxoris
non aSsumet, neque filiam 16 uxoris, propterea
quod neque suam ipsius matrem, neque suam
:psius filiam; ita nec uxoris sororem, propterea
quoi neqth suam ipsius sororem. Et vice versa,
neque uxori licebit sese viri affinibus conjungere.
Sunt enim utrinque communia affinitatis jura. Ego
porro cuilibet de nuptiis consulenti testificor, prte-
terire figuram hujus mundi, et tempus breve esse,
L't quibat/ent uxores tanquam non habentes sint”.
Quod si mihi perperam legat illud : Crescite et mul-
tipt’icamini "z rideo legum tempora non discer—
nentem. Fornieationis remedium nuptiae secundae.
non occasio lasnivim. Si se non continent, nubant,
inquit ὀ, non vero et nubentes legem violent. lsti
autem, quorum animus vitio turpitudinis lippus
est, uc ad naturam quidem respiciunt, quae jam
olim generis nomina discrevit. Ex qua enim cogua.
tione natos appellabunt? Fratrcsne, an consobri-
nos vocabuat? siquidem nomen utrumque eis ob
confusionem congruit. Ne facias, ο homo, amitam
novercam infantium; nec qua: in matris loco fo-
vere debet, eam aemulatione implacabili armaveris.
Nam solum novercarum genus etiam post mortem
odium ac inimicitiam extendit. lmo alii inimici
mortuis reconciliantur; noverca: odia post mor-
tem incipiunt. Summa dictorum haec est: Si quis
legitime nuptias appetit, totus orbis terrarum pa-
tet: sin libidine impellitur, ob id magis etiam ex-
cludatur, Ut discat eos suum possidere in sanctifi-
catione et honore, non in passione desiderii ". Me
plura dicere parantem modus cpistola: cohibet.
Precor autem. ut 17 vel nostra admonitio vitium
superet, vel non serpat in nostram regionem hoc
piaculum; sed in quibus admissum est locis, in
his permaneat.
” An (τά ιι, 7. ’⁸ Ephcs. ν, ὗ. ιτ Levit. mn, (ἱ.
vn, υ. ²¹ l Thess. ιν, 4.
ctrina excogitavit, tacuit vero divina Scriptura. ho-
nestatem suam rerum turpium appellationibus
foedare nolens, sed generatim impuritates Vitupe-
ravit! Sit-ut et apostolus Paulus ait : Fornicatio
anteiit et onmis immunditia ne nominetur quidem in
vobis, sicut (locet sanctos ‘5: immunditia‘. nomine
tum virorum tum mulierum obscaena facinora eom-
prehendens. Quare non omnino silentium licentiam
dat. voluptariis. Ego autem neque tacitam illam
partem fuisse dico: imo etiam a legislatorc vehe-
menter admodum fuisse prohibitam. lllnd enim,
Non ingredieria ad omnem carnis tua: amnem ad
revelandam eorum turpitudinem ‘7, hanc etiam
affinitatis speciem complectitur. Etenim quid viro
affine magis est quam sua ipsius uxor, imo quam
sua ipsius caro? Non enim amplius duae sunt, sed
una caro. Itaque per uxorem soror ad viri affini-
tatem transit. Quemadmodum enim matrem uxoris
non aSsumet, neque filiam 16 uxoris, propterea
quod neque suam ipsius matrem, neque suam
:psius filiam; ita nec uxoris sororem, propterea
quoi neqth suam ipsius sororem. Et vice versa,
neque uxori licebit sese viri affinibus conjungere.
Sunt enim utrinque communia affinitatis jura. Ego
porro cuilibet de nuptiis consulenti testificor, prte-
terire figuram hujus mundi, et tempus breve esse,
L't quibat/ent uxores tanquam non habentes sint”.
Quod si mihi perperam legat illud : Crescite et mul-
tipt’icamini "z rideo legum tempora non discer—
nentem. Fornieationis remedium nuptiae secundae.
non occasio lasnivim. Si se non continent, nubant,
inquit ὀ, non vero et nubentes legem violent. lsti
autem, quorum animus vitio turpitudinis lippus
est, uc ad naturam quidem respiciunt, quae jam
olim generis nomina discrevit. Ex qua enim cogua.
tione natos appellabunt? Fratrcsne, an consobri-
nos vocabuat? siquidem nomen utrumque eis ob
confusionem congruit. Ne facias, ο homo, amitam
novercam infantium; nec qua: in matris loco fo-
vere debet, eam aemulatione implacabili armaveris.
Nam solum novercarum genus etiam post mortem
odium ac inimicitiam extendit. lmo alii inimici
mortuis reconciliantur; noverca: odia post mor-
tem incipiunt. Summa dictorum haec est: Si quis
legitime nuptias appetit, totus orbis terrarum pa-
tet: sin libidine impellitur, ob id magis etiam ex-
cludatur, Ut discat eos suum possidere in sanctifi-
catione et honore, non in passione desiderii ". Me
plura dicere parantem modus cpistola: cohibet.
Precor autem. ut 17 vel nostra admonitio vitium
superet, vel non serpat in nostram regionem hoc
piaculum; sed in quibus admissum est locis, in
his permaneat.
” An (τά ιι, 7. ’⁸ Ephcs. ν, ὗ. ιτ Levit. mn, (ἱ.
vn, υ. ²¹ l Thess. ιν, 4.