PG 105, col. 609
ὲνουμένων ἐστὶν ἓνωσις, καὶ τὰ ἑνούμενα ἐνώσει
ἑνοῦνται· ὡσαύτως δὲ καὶ τὸ ὅλον, μερῶν ὅλον, καὶ
τὰ μέρη ὅλου μέρη. Τὰ δὲ πρός τι, ἐὰν θάτερον
ἐνεργείᾳ ᾗ, καὶτὸ ἕτερον δηλονότι ἒξ ἀνάγκης.
Ἐπεὶ οὖν ἡ κατὰ Χριστὸν ὁλότης καὶ ἡ Evam; ἐνερ-
γείᾳ πρόσεστι καὶ τὰ μέρη ἐνεργείᾳ ἔσονται, καὶ ἡ
τούτων διαφορά. El δὲ τοῦτο ἀληθὲς, ὥσπερ οὖν
καὶ ἀληθὲς, ὁ μὴ ὁμολογῶν τὰ μέρη τόσα εἶναι, δη-
λονότι οὐδὲ τὸ ὅλον φήσειεν ἂν εἶναι, ἀλλὰ τῶν με-
ρῶν τῆς διαφορᾶς ἀναιρουμένης, καὶ τὸ ὅλον φθα-
ρήσεται. Καὶ τίς ἂν οὑ συνήσει τὸ ἄτοπον; Φανερδν
ἄρα, ὅτι ὅσοι τὴν μίαν ὑπόστασιν τοῦ Χριστοῦ ὡς
ὅλον τι ἐκ θεότητος καὶ. Ιάνορωπότητος συγκειμένην ὁμολογοῦσι. καὶ τὰ μέρη δύο φύσεις εἴποιεν ἂν ἐξ
ἀνάγκης, κᾶν ὑμεῖς μὴ βούλησθε, ὅπερ ἡ ὲν Χαλκηδόνι ἁγία σύνοδος τρανῶς ἑξεφώνησε.
η’. To δὲ πάλιν λέγειν,ὅτι Ἢ τετάρτη σύνοδος
συμφωνεῖ τῷ Νεστορίῳ, ὅτι δύο φύσεις ἁέγουσα,
κάκεῖνος ὡσαύτως δύο φύσεις λέγων , ὀμοφρονεῖ
τῷ Νεστορίῳ. Πλὴν διαφέρονται είς τὰ δύο
πρόσωπα, ἐκείνου ⁸μὲν λέγοντος δύο πρόσωπα,
αὐτῆς δὲ δοξαζούσης ἓν· καί διὰ τοῦτο τοὺς
ὀρθοδύξους χλευάσασα, ὅτι οὐ συμφρονεῖ τῷ
Νεστορίῳ, αὐτόθεν φανερωτάτην ἔχει τὴν ἐπί-
ληψιν ὲκ τοῦ Ασου λόγου, ὅτι οὺχ ὁμοφρονεϊ
τῷ Νεστορίῳ, καθὼς ψευδοεπῶν κατηγορεῖς. Εἰ
γὰρ ό μὲν δύο πρόσωπα δοξάζει, δηλονότι καὶ τὰς
δύο φύσεις κεχωρισμένας ίδιοσυστάτους οὑσας ὁμο-
λογεῖ, διά τοι τοῦτο καὶ τὴν ἕνωσιν τούτων σχετικὴν
λέγει. Ἠ δὲ ἁγία σύνοδος, ὼς σὺ φὴς, ἓν πρόσωπον
καὶ μίαν ὑπόστασιν θεσπίζουσα, φανερὸν ὅτι τὰς
φύσεις ὲν τῷ ἑνὶ προσώπῳ οὑσιωδῶς καὶ καθ’ ὑπό-
στασιν ἡνωμένας φαίη ἄν· οὑ γὰρ ἂν ἄλλως ἐγχωρεῖ,
δύο φύσεις λέγειν ὲν ἑνὶ προσώπῳ καὶ μιᾷ τῇ ὑπο-
στάσει, ei μὴ καθ’ ὑπόστασιν καὶ οὑσιωδῶς ἥνων-
ται. Εἰ δὲ τοῦτο, φανερὸν δέδεικται ἐκ τοῦ σοῦ λό-
γου, ὅτι οὺ κεχωρισμένας τὰς φύσεις xui. τὰς ὲνερ-
γείας ἐπὶ Χριστοῦ λέγειή ἁγία καὶ οίκουμενικὴ
τετάρτη σύνοδος, ἀλλ’ ήνωμένας καθ’ ὑπόστασιν.
Καὶ ἄλλως τὸ αὑτό· Εἰ διὰ τὴν ἕνωσιν καὶ μόνην,
λέγω δὴ τὴν καθ’ ὑπόστασιν , οι τῆς Ἐκκλησίας
τρόφιμοι διαφέρονται τῷ Νεστορίῳ, καθὼς καὶ ὁ ἐν
ἁγίοις Κύριλλος φάσκει, καὶ οὺ διὰ τὰς δύο φύσεις,
σὺ δὲ αὐτὸς ἔφης, ὅτι ἡ σύνοδος διαφέρεται τῷ
Νεστορίῳ κατὰ τὸ ἓν πρόσωπον, καὶ τὰ δύο, ὅπερ
ποιεῖ τὸ μὲν ἓν, τῶν φύσεων τὴν ἕνωσιν, τὰ δὲ δύο
τὴν διαίρεσιν· φανερὸν ὅτι κατὰ. τὸ ὀρθὸν τῆς Ἐκ-
κ).ησίας διαφέρεται ἡ σύνοδος τῷ Νεστορίῳ. El δὲ
τοῦτο, δηλονότι οὐδὲ συμφωνεῖ. ’Δδίκως ἄρα παρὰ
σοῦ συκοφαντεῖται. Καὶ ὅτι τοῦτο ἀληθὲς, Κυρίλλου
ἄκουσον πρὸς Εὑλόγιον δι’ ἐπιστολῆς αὑταῖς λέξεσιν·
Ἐπιλημϐάνον ται τινες τῆς ἐκθέσεως, ἣν πεποίηνα
ται οι Ἀνατολικσί ⁸ καί φασιν Διά τί δύο φύσεις
ὀνομαζόντων αὐτῶν, ἠνέσχετο καί ἐπῄνεσεν ὁ
τῆς Ἀλεξανδρείας ; Ol δὲ τὰ Νεστορίου φρονοῦν-
τες λέγουσι κάκεῖνον οὕτω φρονεῖν, συναρπά-
ζοντες τοὺς οὐκ είδότας τὸ ἀκριϐές. Χρὴ δὲ τοῖς
ἑνοῦνται· ὡσαύτως δὲ καὶ τὸ ὅλον, μερῶν ὅλον, καὶ
τὰ μέρη ὅλου μέρη. Τὰ δὲ πρός τι, ἐὰν θάτερον
ἐνεργείᾳ ᾗ, καὶτὸ ἕτερον δηλονότι ἒξ ἀνάγκης.
Ἐπεὶ οὖν ἡ κατὰ Χριστὸν ὁλότης καὶ ἡ Evam; ἐνερ-
γείᾳ πρόσεστι καὶ τὰ μέρη ἐνεργείᾳ ἔσονται, καὶ ἡ
τούτων διαφορά. El δὲ τοῦτο ἀληθὲς, ὥσπερ οὖν
καὶ ἀληθὲς, ὁ μὴ ὁμολογῶν τὰ μέρη τόσα εἶναι, δη-
λονότι οὐδὲ τὸ ὅλον φήσειεν ἂν εἶναι, ἀλλὰ τῶν με-
ρῶν τῆς διαφορᾶς ἀναιρουμένης, καὶ τὸ ὅλον φθα-
ρήσεται. Καὶ τίς ἂν οὑ συνήσει τὸ ἄτοπον; Φανερδν
ἄρα, ὅτι ὅσοι τὴν μίαν ὑπόστασιν τοῦ Χριστοῦ ὡς
ὅλον τι ἐκ θεότητος καὶ. Ιάνορωπότητος συγκειμένην ὁμολογοῦσι. καὶ τὰ μέρη δύο φύσεις εἴποιεν ἂν ἐξ
ἀνάγκης, κᾶν ὑμεῖς μὴ βούλησθε, ὅπερ ἡ ὲν Χαλκηδόνι ἁγία σύνοδος τρανῶς ἑξεφώνησε.
η’. To δὲ πάλιν λέγειν,ὅτι Ἢ τετάρτη σύνοδος
συμφωνεῖ τῷ Νεστορίῳ, ὅτι δύο φύσεις ἁέγουσα,
κάκεῖνος ὡσαύτως δύο φύσεις λέγων , ὀμοφρονεῖ
τῷ Νεστορίῳ. Πλὴν διαφέρονται είς τὰ δύο
πρόσωπα, ἐκείνου ⁸μὲν λέγοντος δύο πρόσωπα,
αὐτῆς δὲ δοξαζούσης ἓν· καί διὰ τοῦτο τοὺς
ὀρθοδύξους χλευάσασα, ὅτι οὐ συμφρονεῖ τῷ
Νεστορίῳ, αὐτόθεν φανερωτάτην ἔχει τὴν ἐπί-
ληψιν ὲκ τοῦ Ασου λόγου, ὅτι οὺχ ὁμοφρονεϊ
τῷ Νεστορίῳ, καθὼς ψευδοεπῶν κατηγορεῖς. Εἰ
γὰρ ό μὲν δύο πρόσωπα δοξάζει, δηλονότι καὶ τὰς
δύο φύσεις κεχωρισμένας ίδιοσυστάτους οὑσας ὁμο-
λογεῖ, διά τοι τοῦτο καὶ τὴν ἕνωσιν τούτων σχετικὴν
λέγει. Ἠ δὲ ἁγία σύνοδος, ὼς σὺ φὴς, ἓν πρόσωπον
καὶ μίαν ὑπόστασιν θεσπίζουσα, φανερὸν ὅτι τὰς
φύσεις ὲν τῷ ἑνὶ προσώπῳ οὑσιωδῶς καὶ καθ’ ὑπό-
στασιν ἡνωμένας φαίη ἄν· οὑ γὰρ ἂν ἄλλως ἐγχωρεῖ,
δύο φύσεις λέγειν ὲν ἑνὶ προσώπῳ καὶ μιᾷ τῇ ὑπο-
στάσει, ei μὴ καθ’ ὑπόστασιν καὶ οὑσιωδῶς ἥνων-
ται. Εἰ δὲ τοῦτο, φανερὸν δέδεικται ἐκ τοῦ σοῦ λό-
γου, ὅτι οὺ κεχωρισμένας τὰς φύσεις xui. τὰς ὲνερ-
γείας ἐπὶ Χριστοῦ λέγειή ἁγία καὶ οίκουμενικὴ
τετάρτη σύνοδος, ἀλλ’ ήνωμένας καθ’ ὑπόστασιν.
Καὶ ἄλλως τὸ αὑτό· Εἰ διὰ τὴν ἕνωσιν καὶ μόνην,
λέγω δὴ τὴν καθ’ ὑπόστασιν , οι τῆς Ἐκκλησίας
τρόφιμοι διαφέρονται τῷ Νεστορίῳ, καθὼς καὶ ὁ ἐν
ἁγίοις Κύριλλος φάσκει, καὶ οὺ διὰ τὰς δύο φύσεις,
σὺ δὲ αὐτὸς ἔφης, ὅτι ἡ σύνοδος διαφέρεται τῷ
Νεστορίῳ κατὰ τὸ ἓν πρόσωπον, καὶ τὰ δύο, ὅπερ
ποιεῖ τὸ μὲν ἓν, τῶν φύσεων τὴν ἕνωσιν, τὰ δὲ δύο
τὴν διαίρεσιν· φανερὸν ὅτι κατὰ. τὸ ὀρθὸν τῆς Ἐκ-
κ).ησίας διαφέρεται ἡ σύνοδος τῷ Νεστορίῳ. El δὲ
τοῦτο, δηλονότι οὐδὲ συμφωνεῖ. ’Δδίκως ἄρα παρὰ
σοῦ συκοφαντεῖται. Καὶ ὅτι τοῦτο ἀληθὲς, Κυρίλλου
ἄκουσον πρὸς Εὑλόγιον δι’ ἐπιστολῆς αὑταῖς λέξεσιν·
Ἐπιλημϐάνον ται τινες τῆς ἐκθέσεως, ἣν πεποίηνα
ται οι Ἀνατολικσί ⁸ καί φασιν Διά τί δύο φύσεις
ὀνομαζόντων αὐτῶν, ἠνέσχετο καί ἐπῄνεσεν ὁ
τῆς Ἀλεξανδρείας ; Ol δὲ τὰ Νεστορίου φρονοῦν-
τες λέγουσι κάκεῖνον οὕτω φρονεῖν, συναρπά-
ζοντες τοὺς οὐκ είδότας τὸ ἀκριϐές. Χρὴ δὲ τοῖς