PG 11, col. 570
ctae praeponentes. Quare hi sunt quibus Deus «corde
creditur ad justitiam, ore autem confessio lit ad
salutem ⁸⁸, ι cum percipiant neque se justificari
posse nisi sic Deo credant et ita corde afi'ecti sint,
neque salvos futuros, nisi qualis afi'ectus , talis et
sermo sit. Sc enim ipsos decipiunt qui ad conse-
quendum in Christo finem sutlicere putant illud :
‹ Corde creditur ad justitiam, ι non adjecto altero:
ι Ore autem confessio fit ad salutem. ι Ac dici
potest magis posse labiis honorari Deum ab illo qui
longe cor ab eo habuerit, quam corde honorari,
cum ore confessio non lit ad salutem.
6. Atque dixerim eos qui pro tribunali ,' aut
etiam antequam ducantur ad tribunal, Christiani—
smum ejurant, non colere quidem idola, 278 ado-
rare tamen, assumentes nomen Domini Dei in va-
nam et inanimatam materiam. Sic adoravit idola,
non coluitpOpqus cum filiabus Moab contaminatus,
dequo scriptum est his ipsis verbis: ι Vocave—
runt eos ad sacrificia idolorum suorum,et comedit
populus ex illis sacrificiis, et adoraverunt deos ea-
rum, initiatusque est Israel Beelpbegor”. ι Observa
non dietmn esse :et coluerunt Deos earum ; neque
enim fieri poterat ut post tot signa totque prodi-
gia,~ unico temporis momento eo adducerentur a
mulieribus cum quibus scorlabantur, ut idola deos
esse putarent. Forsitan et vitulum quem in Exodo
δώλοις. Distingnit Origenes. ιιι adnotavit Welste-
nius, προσκύνησιν et λατρείαν , adducitque locum
Num. xxv, 2, ubi Hebraea verbazn’n‘m") 111-:an, ε et
incurvaverunt se diis earnm; ι a LXX redduntur,
καὶ προσεκύνησε τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν. Itaque secun-
dum Origenem λατρεία intimus est cordis affectus
quo supremum rei adoratae in nos imperium agno-
scitur et colitur; προσκύνησις vero. cultus ejusmodi
exterior professio.Alterutrum cultum hocstrictiori
sensu smitptum ne idolis praestemus aut ulli creatae.
rei, manifeste vetat praaceptum Dccalogi secundum
D Exod. xx. At vero προσκύνήσις interdum alio sumi-
tttr sensu, et ad politicum civilemque honoris cu|-
tum trahitur, II Reg. xv". 2| , atque alibi passim.
Sic in can. 16 concil. Carthag. sancitur, oi ἀναγνῶ-
σται τὸν δῆμον μὴ προσκυνῶσιν, ι lectores pepnlnm
non adorent, ι idest, Zonara explieante , ut debi-
tum sacerdotibus honorem illis solis deferant, ne.
que ad populum salutandi gratia se pariter vertant.
lmo interdumarpocxtiv'qat; religiosum quoddam ob-
sequium et observantiam erga angelos et sanctos
denotat. Sic Anastasius Antiochenus in epist. ad
δοιλιυιίιδιίοιιε quosdam: Π ροσκυνοῦμεν καὶ ἀνθρωπους
κα) ἀγγέλους, καὶ ἁγίους, ού μὴν, λατρεύομεναὺτοίς.
Κύριον γὰρ, φησὶ Μωῦσῆς, καὶτὸν Θεόν σου προμσκυῖ
νήσεις, καί αύτῷ μδνῳ λατρεύσεις. Ὅραξπῶς ἐπὶ τοῦ
λατρεύσεις, προσέθηκε τὸ’ μόνονζὲπὶιδὲέῖοῦ προσ-
κυνήσεις-οὐδαμῶς ὥστε προσκυνεῖν μὲν ἔξεστι ς τις
μῆς γὰρ’έμφασίς ὲστινι ἡ. π’ροσκύνησις , λατρεύειν δὲ
οὐδαμῶς. i_Adoramus etiam homines et angelos et
creditur ad justitiam, ore autem confessio lit ad
salutem ⁸⁸, ι cum percipiant neque se justificari
posse nisi sic Deo credant et ita corde afi'ecti sint,
neque salvos futuros, nisi qualis afi'ectus , talis et
sermo sit. Sc enim ipsos decipiunt qui ad conse-
quendum in Christo finem sutlicere putant illud :
‹ Corde creditur ad justitiam, ι non adjecto altero:
ι Ore autem confessio fit ad salutem. ι Ac dici
potest magis posse labiis honorari Deum ab illo qui
longe cor ab eo habuerit, quam corde honorari,
cum ore confessio non lit ad salutem.
6. Atque dixerim eos qui pro tribunali ,' aut
etiam antequam ducantur ad tribunal, Christiani—
smum ejurant, non colere quidem idola, 278 ado-
rare tamen, assumentes nomen Domini Dei in va-
nam et inanimatam materiam. Sic adoravit idola,
non coluitpOpqus cum filiabus Moab contaminatus,
dequo scriptum est his ipsis verbis: ι Vocave—
runt eos ad sacrificia idolorum suorum,et comedit
populus ex illis sacrificiis, et adoraverunt deos ea-
rum, initiatusque est Israel Beelpbegor”. ι Observa
non dietmn esse :et coluerunt Deos earum ; neque
enim fieri poterat ut post tot signa totque prodi-
gia,~ unico temporis momento eo adducerentur a
mulieribus cum quibus scorlabantur, ut idola deos
esse putarent. Forsitan et vitulum quem in Exodo
δώλοις. Distingnit Origenes. ιιι adnotavit Welste-
nius, προσκύνησιν et λατρείαν , adducitque locum
Num. xxv, 2, ubi Hebraea verbazn’n‘m") 111-:an, ε et
incurvaverunt se diis earnm; ι a LXX redduntur,
καὶ προσεκύνησε τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν. Itaque secun-
dum Origenem λατρεία intimus est cordis affectus
quo supremum rei adoratae in nos imperium agno-
scitur et colitur; προσκύνησις vero. cultus ejusmodi
exterior professio.Alterutrum cultum hocstrictiori
sensu smitptum ne idolis praestemus aut ulli creatae.
rei, manifeste vetat praaceptum Dccalogi secundum
D Exod. xx. At vero προσκύνήσις interdum alio sumi-
tttr sensu, et ad politicum civilemque honoris cu|-
tum trahitur, II Reg. xv". 2| , atque alibi passim.
Sic in can. 16 concil. Carthag. sancitur, oi ἀναγνῶ-
σται τὸν δῆμον μὴ προσκυνῶσιν, ι lectores pepnlnm
non adorent, ι idest, Zonara explieante , ut debi-
tum sacerdotibus honorem illis solis deferant, ne.
que ad populum salutandi gratia se pariter vertant.
lmo interdumarpocxtiv'qat; religiosum quoddam ob-
sequium et observantiam erga angelos et sanctos
denotat. Sic Anastasius Antiochenus in epist. ad
δοιλιυιίιδιίοιιε quosdam: Π ροσκυνοῦμεν καὶ ἀνθρωπους
κα) ἀγγέλους, καὶ ἁγίους, ού μὴν, λατρεύομεναὺτοίς.
Κύριον γὰρ, φησὶ Μωῦσῆς, καὶτὸν Θεόν σου προμσκυῖ
νήσεις, καί αύτῷ μδνῳ λατρεύσεις. Ὅραξπῶς ἐπὶ τοῦ
λατρεύσεις, προσέθηκε τὸ’ μόνονζὲπὶιδὲέῖοῦ προσ-
κυνήσεις-οὐδαμῶς ὥστε προσκυνεῖν μὲν ἔξεστι ς τις
μῆς γὰρ’έμφασίς ὲστινι ἡ. π’ροσκύνησις , λατρεύειν δὲ
οὐδαμῶς. i_Adoramus etiam homines et angelos et