PG 114, col. 193
μαρτυρήσασι καὶ ιάσκήσασι τῶν συγγραμμάτιον
escam, διττὸν ἔχει τὸν ζῆλον, τῆς τε πρὸς τὴν
συνθῆκῆν μιμήσεως, καὶ τῆς πρὸς τὰ κάλλιστα τοῦ
ἤθους τυπώσεως, Εἴποιμι δὲ καὶ τρίτον οὒκ ἔλαττον
τούτων, ἀλλ’ ἀκριϐέστερόν τε vui ὑψηλότερον, ὅτι περὶ
τῶν συγκροτούντων τὸ Εὖαγγὲλιον ἡ τῶν ἁγίων ἀνά-
γραπτος μνήμη κεφάλαιον τῶν ἄλλων καθέστηκε. Τὸ
μὲν οὖν ἐκλέξασθαι τοότον τοιαύτην ἑαυτῷ τοῦ γράφειν
ὑπόθεσιν, μαρτύριόν ἐστιν ἀκριϐέστατον της ἐκείνου
συνέσει-κ’ τὸ δὲ τοιαύταις ἐννοίαις χρᾶσασθαι, καὶ λέ-
ξει μετᾶ τοῦ σαφοῦς διηρμένη, τό τε πιθανὸν ἐχούσῃ
καὶ ἀληθινὸν, καὶ ἔμφυτον, ἔστι μὲν καὶ τῆς ἐκεί-
πη- --η --_--
σημεῖον ἄν τις
νου σοφίας τεκμήριον* μάλιστα δὲ
θοῖτο τῆς εὒαρμόστου πρὸς τοὺς καιροὺς καὶ τοὺς
ἀκούον τας χρήσεως.
Καὶ ’ἕνα τι περὶ τούτου τοῦ μέρους εἴπω, καὶ
παρεκϐατικώτερον τῷ λόγῳ χρήσωμαι· οὐκ ἀγνοῶ
ὅτι τοῖς πολλοῖς τῶν τε σοφιστικώτερον τῇ γλώττῃ
κεχρημένων, οωὲν δὲ ἦττον καὶ τοῖς περῖ τὰ μα-
θήματα ἐσπουδακόσιν , ἀλλὰ καὶ τα φυσικὰ
μαθήματα περισπούδαστα, οὗ πάνυ τι σπουδάζεται
τοῦ ἁνδρδς τὰ σπουδάσματα, ὅτι μήτε τὰ τῆς
μίξεως τῶν ἰδεῶν ἐκπρεπῆ παρ’ αὐτοῖς, μήτε οἱ σχη-
ματισμοὶ τῶν λόγων καταφανεῖς, μήτε τις ἀπορία
φύσεως καὶ ἑπίλυσις, μήτε γραμμικαὶ ἀποδείξεις
μετά τῶν φορτικῶν ὀνομάτων , μήτε φολοσόφοι
’ἔννοιαι ὑψηλολογοῦσαι τὸ ὑποκείμενον. Βούλονται γὰρ
οἱ περιττοὶ τὴν. σοφίαν πρὸς ἐπίδειξιν πάντα γεγράζ
φθαι, οὖ πρὸς ὠφέλειαν καὶ ἤθους κατόρθωσιν. Ἐγὼ δε
οὖδέ τινος τούτων φημῖ τά τοῦ ἀνδρὸς ἀπεστερῆσθαι
συγγράμματα, Ἀλλ’ ἐπειδὴ μὴ ἐπιδεικτική τις αὖτῷ
ἡ χρῆσις, οὗ ταῦτα αὒτῷ τίθεται, οὓδέ ὲκ προ-
οιμίων εὒθὺς, ουδὲ πανταγῆ, οὐδὲ ἐν πᾶσιν, ἀλλ’ ὅπη
αὖτῷ ἀφορμὴν τὸ πρᾶγμαδίδωσιν, ὁπόσα δέον τῷ λόγῳ
χρησάμενος, ἰπὶ τὸν προτεθειμένον σκοπὸν εὒθὺς
ὶωάνεισιν, ’0 γὰρ λόγος αὒτῷ οὔτε εἱς τεχνολο-
γίαν καὶ κατονόησιν φύσεως, οὔτε μὴν εἷς γραμ-
μικὴν θεωρίαν, ἢ τὴν περιττοτέραν ἐν τοῖς ’ἀρι-
θμοῖς σύνεσιν, Ἀλλ’ οὗδὲ σπουδάζεται τούτῳ ἡ τοῦ
οὐρανοῦ κίνησις, ἢ ὅπως ὁ ἀπλανὴς κόσμος πρὸς
τοὺς πλάνητας ἐπαντᾷ, Μέλει δὲ αὖτῷ συμφώνων
ἢ ὁμοφώνων οὗδὲν, ἀλλ’ οὐδὲ τῶδ ἐπὶ τούτοις ἆμμε-
λειῶν· διὰ τοῦτο ταῦτα μὲν ὡς περιττά παραπέμ-
πεται· ἔστιν ὅπου καὶ κατὰ καιρὸν χρώμενος’ τῆς
δὲ ἀληθείας ἀπανταχῆ ἔχεται, καὶ τῆς ἀψευ-
δους διηγήσεως. Φράσεως δὲ πολλοὺς μὲν ἐπίο
στατο τρόπους, κέχρηται δὲ τῴ ἀποχρῶντι, πρὸς
τήν τε τῶν σπουδαίων, καὶ τῶν πολλῶν ἅμα ἀκρόα-
σιν, Καὶ ἤρκεσέ γε κατά ταυτὸ ἀμφοτέροις τοῖς
μέρεσι. Τῷ μὲν γὰρ ῥυθμῷ καὶ τῷ κάλλει τῆς λέ-
ξεως , τὸν ἐλλόγιμον ἀκροατὴν ἐφειλκύσατο , καὶ
ἓθελξεν ἱκανῶς τοῖς τῶν χαρίτων θηράτροις, τῷ δέ
γε σαφεῖ καί ποτίμῳ τὰς ἰδιώτιδας ἀκοὰς τῆς ἑαυ-
τοῦ φωνῆς ἀνηρτήσατο’ ἀμφοτέροις τε αὖ ὑπηγάγετο
τῷ συντόμῳ καί πιθανιῖιο - ⁷ ’
escam, διττὸν ἔχει τὸν ζῆλον, τῆς τε πρὸς τὴν
συνθῆκῆν μιμήσεως, καὶ τῆς πρὸς τὰ κάλλιστα τοῦ
ἤθους τυπώσεως, Εἴποιμι δὲ καὶ τρίτον οὒκ ἔλαττον
τούτων, ἀλλ’ ἀκριϐέστερόν τε vui ὑψηλότερον, ὅτι περὶ
τῶν συγκροτούντων τὸ Εὖαγγὲλιον ἡ τῶν ἁγίων ἀνά-
γραπτος μνήμη κεφάλαιον τῶν ἄλλων καθέστηκε. Τὸ
μὲν οὖν ἐκλέξασθαι τοότον τοιαύτην ἑαυτῷ τοῦ γράφειν
ὑπόθεσιν, μαρτύριόν ἐστιν ἀκριϐέστατον της ἐκείνου
συνέσει-κ’ τὸ δὲ τοιαύταις ἐννοίαις χρᾶσασθαι, καὶ λέ-
ξει μετᾶ τοῦ σαφοῦς διηρμένη, τό τε πιθανὸν ἐχούσῃ
καὶ ἀληθινὸν, καὶ ἔμφυτον, ἔστι μὲν καὶ τῆς ἐκεί-
πη- --η --_--
σημεῖον ἄν τις
νου σοφίας τεκμήριον* μάλιστα δὲ
θοῖτο τῆς εὒαρμόστου πρὸς τοὺς καιροὺς καὶ τοὺς
ἀκούον τας χρήσεως.
Καὶ ’ἕνα τι περὶ τούτου τοῦ μέρους εἴπω, καὶ
παρεκϐατικώτερον τῷ λόγῳ χρήσωμαι· οὐκ ἀγνοῶ
ὅτι τοῖς πολλοῖς τῶν τε σοφιστικώτερον τῇ γλώττῃ
κεχρημένων, οωὲν δὲ ἦττον καὶ τοῖς περῖ τὰ μα-
θήματα ἐσπουδακόσιν , ἀλλὰ καὶ τα φυσικὰ
μαθήματα περισπούδαστα, οὗ πάνυ τι σπουδάζεται
τοῦ ἁνδρδς τὰ σπουδάσματα, ὅτι μήτε τὰ τῆς
μίξεως τῶν ἰδεῶν ἐκπρεπῆ παρ’ αὐτοῖς, μήτε οἱ σχη-
ματισμοὶ τῶν λόγων καταφανεῖς, μήτε τις ἀπορία
φύσεως καὶ ἑπίλυσις, μήτε γραμμικαὶ ἀποδείξεις
μετά τῶν φορτικῶν ὀνομάτων , μήτε φολοσόφοι
’ἔννοιαι ὑψηλολογοῦσαι τὸ ὑποκείμενον. Βούλονται γὰρ
οἱ περιττοὶ τὴν. σοφίαν πρὸς ἐπίδειξιν πάντα γεγράζ
φθαι, οὖ πρὸς ὠφέλειαν καὶ ἤθους κατόρθωσιν. Ἐγὼ δε
οὖδέ τινος τούτων φημῖ τά τοῦ ἀνδρὸς ἀπεστερῆσθαι
συγγράμματα, Ἀλλ’ ἐπειδὴ μὴ ἐπιδεικτική τις αὖτῷ
ἡ χρῆσις, οὗ ταῦτα αὒτῷ τίθεται, οὓδέ ὲκ προ-
οιμίων εὒθὺς, ουδὲ πανταγῆ, οὐδὲ ἐν πᾶσιν, ἀλλ’ ὅπη
αὖτῷ ἀφορμὴν τὸ πρᾶγμαδίδωσιν, ὁπόσα δέον τῷ λόγῳ
χρησάμενος, ἰπὶ τὸν προτεθειμένον σκοπὸν εὒθὺς
ὶωάνεισιν, ’0 γὰρ λόγος αὒτῷ οὔτε εἱς τεχνολο-
γίαν καὶ κατονόησιν φύσεως, οὔτε μὴν εἷς γραμ-
μικὴν θεωρίαν, ἢ τὴν περιττοτέραν ἐν τοῖς ’ἀρι-
θμοῖς σύνεσιν, Ἀλλ’ οὗδὲ σπουδάζεται τούτῳ ἡ τοῦ
οὐρανοῦ κίνησις, ἢ ὅπως ὁ ἀπλανὴς κόσμος πρὸς
τοὺς πλάνητας ἐπαντᾷ, Μέλει δὲ αὖτῷ συμφώνων
ἢ ὁμοφώνων οὗδὲν, ἀλλ’ οὐδὲ τῶδ ἐπὶ τούτοις ἆμμε-
λειῶν· διὰ τοῦτο ταῦτα μὲν ὡς περιττά παραπέμ-
πεται· ἔστιν ὅπου καὶ κατὰ καιρὸν χρώμενος’ τῆς
δὲ ἀληθείας ἀπανταχῆ ἔχεται, καὶ τῆς ἀψευ-
δους διηγήσεως. Φράσεως δὲ πολλοὺς μὲν ἐπίο
στατο τρόπους, κέχρηται δὲ τῴ ἀποχρῶντι, πρὸς
τήν τε τῶν σπουδαίων, καὶ τῶν πολλῶν ἅμα ἀκρόα-
σιν, Καὶ ἤρκεσέ γε κατά ταυτὸ ἀμφοτέροις τοῖς
μέρεσι. Τῷ μὲν γὰρ ῥυθμῷ καὶ τῷ κάλλει τῆς λέ-
ξεως , τὸν ἐλλόγιμον ἀκροατὴν ἐφειλκύσατο , καὶ
ἓθελξεν ἱκανῶς τοῖς τῶν χαρίτων θηράτροις, τῷ δέ
γε σαφεῖ καί ποτίμῳ τὰς ἰδιώτιδας ἀκοὰς τῆς ἑαυ-
τοῦ φωνῆς ἀνηρτήσατο’ ἀμφοτέροις τε αὖ ὑπηγάγετο
τῷ συντόμῳ καί πιθανιῖιο - ⁷ ’