PG 122, col. 1324
Κυρίου Σαϐαὼθ λέγων· Φοϐήθητι τὸν Θεὸν, Ἀσμο-
δαῖε, καὶ εἶπέ μοι ποίῳ ἀγγέλῳ καταργῇ ού. Ὁ δὲ
ἔφη, Διὰ Ῥαςραὴλ τοῦ ἀρχαγγέλου τοῦ παρεστῶτος
ἆνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ. Διώκει δέ με ἰχθύος
ἧπαρ καὶ χολὴ, ἐπὶ μυρικίνῳ ἄνθρακι ἐπικαπνιζόο
μενα· ἐπηρώτησα πάλιν ἐγὼ αὐτόν· Μή κρύψῃς
ἀπ’ ἐμοῦ ῥῆμα· ὅτι ἐγώ εἰμι Σολομῶν υἱὸς Δαυίδ
βασιλέως Ἰσραὴλ· εἶπέ μοι τὸ ὄνομα τοῦ ἷχθύος ᾦ
σὺ σέϐῃ· ‘0 δὲ ἔφη· Ὀνόματι γλάνος εὑρίσκεται ἐν
τοῖς ποταμοῖς Ἀσσυρίων· διότι καὶ είς ἐκεῖνα τὰ
μέρη καταπεριπολεύω. Ἐγὼ δὲ λέγω πρὸς αὐτόν·
Ούδὶν ἵτερον παρὰ σοὶ Ἀσμοδαίῳ; 6 δὲ ἔφη μοι·
Ἐπίσταται ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ, τοῦ διὰ τῆς ἐκείνου
σφραγίδος δεσμώσας με ἀλύτοις δεσμοῖς· ὅτι ἅπερ
εἶπόν σοι ἀληθῆ εἶσι. Δέομαι σου, βασιλεῦ Σολομῶν,
μή με κατακρίνῃς είς ὕδωρ. Ἐγὼ δὲ μειδιάσας
εἶπον αὐτῷ· Ζῇ Κύριος 6 Θεὸς τῶν πατέρων μου,
σίδηρει φορέσω σε, ἀλλά καὶ τὸν πηλὸν ποιήσεις,
είς ὅλην τήν κατασκευήν τοῦ ναοῦ, ἆνατρίόων τοῖς
ποσί σου· καὶ ἆκέλευσα δοθῆναι αὐτῷ δέκα ύϐρίας
φέρειν ὕδωρ. Καὶ δεινῶς στέναξας 6 δαίμων τὰ κε-
λευσθέντα μοι κατειργᾶζετο. Τοῦτο δὲ ἐποίησα διότι
καί τὰ μέλλοντα ᾔδει προμνωστικὸς ὢν, τὸ χαλεπὸν
δαιμόνιον, ὁ Ἀσμοδαῖος. Καὶ ὶδόξασα τὸν Θεὸν ἑγὼ
Σολομῶν, τὸν δόντα μοι τὴν σοφίαν τῷ δούλῳ αὖτοῦ·
Τὸ δὶ ἧπαρ τοῦ ίχθύος καὶ τὴν χολήν αὐτοῦ μετὰ
καλαμίου στύρακος λύων ἆπέκαιον τὸν Ἀσμοδαῖον,
διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν δυνατὸν, καὶ κατηργείτω δὲ αὖ·
τοῦ ἡ φόρην ’ὀς (εἰσ) (2) πικρία. Καὶ ἐκάλεσα πί-
λιν παραστῆναί μοι ἔμπροσθεν τοῦ Βεελζεϐοὺλ τὸν
ἄρχοντα τῶν δαιμονίων, καὶ ἐπικαθήσας ἐπὶ βήμαο
τος ἐνδοξοτέρου ἔφην αὐτῷ· Διατί σὺ μόνος ἄρχων
τῶν δαιμονίων; Ὀ δὲ ἔφη μοι· Διὰ τὸ μόνον με ὑπὸ
Ἐγὼ Σολομῶν ἔφην πρὸς αὐτὸν λέγων Βεελζεὸοἶι),
τίς ἐστὶν ἠ πράξις σου; Ὁ δὲ λέγει, Ἐγὼ βασιλεῖς
ἀπολῶ· συμμαχῶ μετᾶ ἀλλοφύλων τυράννων, καὶ
τοὺς ἐμοὺς δαίμονας ἐπιϐάλλω πρὸς τοὺς ἀνθέώ·
πους, ἳνα εἷς αὐτοὺς πιστεύωσιν καὶ ἀπόλωνται·
ιαὶ τοὺς ἐκλεκτοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ, ἢ ἱερεῖς καί
πιστοὺς ἀνθρώπους, ei: ἐπιθυμίας ἁμαρτιῶν πο·
θηρῶν καὶ αἱρέσεων κακῶν, καὶ ἔργων παρανόμων
διεγείρω, καὶ ὑπακούουσί μου , καὶ εἷς ἀπώλειαν
φέρω αὐτοὺς, καὶ φθόνους, καὶ φόνους, καὶπολὲ-
μους, καὶ ἆρῥενοϐατίας, καὶ ἕτερα κακᾶ τοῖς ἂν·
θρώποις ἐνεργῶ· καὶ ἀπολῶ τὸν κόσμον. Εἶπον οὖν
αύτῷ · Προσάγαγέ μοι τὸν σὸν γόνον , ὅνπερ At.
γεις δτι ἐστὶν ἐν τῇ θαλάσσῃ τῇ Ἐρυθρᾷ. '0 δὶ
λέγει· Ἐγὼ αὐτὸν οὐ φέρω πρὸς σέ· ἐλεύσεται
Si πρός με ἕτερος δαίμων ὀνόματι Ἐφιππῖιῖν
δαῖε, καὶ εἶπέ μοι ποίῳ ἀγγέλῳ καταργῇ ού. Ὁ δὲ
ἔφη, Διὰ Ῥαςραὴλ τοῦ ἀρχαγγέλου τοῦ παρεστῶτος
ἆνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ. Διώκει δέ με ἰχθύος
ἧπαρ καὶ χολὴ, ἐπὶ μυρικίνῳ ἄνθρακι ἐπικαπνιζόο
μενα· ἐπηρώτησα πάλιν ἐγὼ αὐτόν· Μή κρύψῃς
ἀπ’ ἐμοῦ ῥῆμα· ὅτι ἐγώ εἰμι Σολομῶν υἱὸς Δαυίδ
βασιλέως Ἰσραὴλ· εἶπέ μοι τὸ ὄνομα τοῦ ἷχθύος ᾦ
σὺ σέϐῃ· ‘0 δὲ ἔφη· Ὀνόματι γλάνος εὑρίσκεται ἐν
τοῖς ποταμοῖς Ἀσσυρίων· διότι καὶ είς ἐκεῖνα τὰ
μέρη καταπεριπολεύω. Ἐγὼ δὲ λέγω πρὸς αὐτόν·
Ούδὶν ἵτερον παρὰ σοὶ Ἀσμοδαίῳ; 6 δὲ ἔφη μοι·
Ἐπίσταται ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ, τοῦ διὰ τῆς ἐκείνου
σφραγίδος δεσμώσας με ἀλύτοις δεσμοῖς· ὅτι ἅπερ
εἶπόν σοι ἀληθῆ εἶσι. Δέομαι σου, βασιλεῦ Σολομῶν,
μή με κατακρίνῃς είς ὕδωρ. Ἐγὼ δὲ μειδιάσας
εἶπον αὐτῷ· Ζῇ Κύριος 6 Θεὸς τῶν πατέρων μου,
σίδηρει φορέσω σε, ἀλλά καὶ τὸν πηλὸν ποιήσεις,
είς ὅλην τήν κατασκευήν τοῦ ναοῦ, ἆνατρίόων τοῖς
ποσί σου· καὶ ἆκέλευσα δοθῆναι αὐτῷ δέκα ύϐρίας
φέρειν ὕδωρ. Καὶ δεινῶς στέναξας 6 δαίμων τὰ κε-
λευσθέντα μοι κατειργᾶζετο. Τοῦτο δὲ ἐποίησα διότι
καί τὰ μέλλοντα ᾔδει προμνωστικὸς ὢν, τὸ χαλεπὸν
δαιμόνιον, ὁ Ἀσμοδαῖος. Καὶ ὶδόξασα τὸν Θεὸν ἑγὼ
Σολομῶν, τὸν δόντα μοι τὴν σοφίαν τῷ δούλῳ αὖτοῦ·
Τὸ δὶ ἧπαρ τοῦ ίχθύος καὶ τὴν χολήν αὐτοῦ μετὰ
καλαμίου στύρακος λύων ἆπέκαιον τὸν Ἀσμοδαῖον,
διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν δυνατὸν, καὶ κατηργείτω δὲ αὖ·
τοῦ ἡ φόρην ’ὀς (εἰσ) (2) πικρία. Καὶ ἐκάλεσα πί-
λιν παραστῆναί μοι ἔμπροσθεν τοῦ Βεελζεϐοὺλ τὸν
ἄρχοντα τῶν δαιμονίων, καὶ ἐπικαθήσας ἐπὶ βήμαο
τος ἐνδοξοτέρου ἔφην αὐτῷ· Διατί σὺ μόνος ἄρχων
τῶν δαιμονίων; Ὀ δὲ ἔφη μοι· Διὰ τὸ μόνον με ὑπὸ
Ἐγὼ Σολομῶν ἔφην πρὸς αὐτὸν λέγων Βεελζεὸοἶι),
τίς ἐστὶν ἠ πράξις σου; Ὁ δὲ λέγει, Ἐγὼ βασιλεῖς
ἀπολῶ· συμμαχῶ μετᾶ ἀλλοφύλων τυράννων, καὶ
τοὺς ἐμοὺς δαίμονας ἐπιϐάλλω πρὸς τοὺς ἀνθέώ·
πους, ἳνα εἷς αὐτοὺς πιστεύωσιν καὶ ἀπόλωνται·
ιαὶ τοὺς ἐκλεκτοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ, ἢ ἱερεῖς καί
πιστοὺς ἀνθρώπους, ei: ἐπιθυμίας ἁμαρτιῶν πο·
θηρῶν καὶ αἱρέσεων κακῶν, καὶ ἔργων παρανόμων
διεγείρω, καὶ ὑπακούουσί μου , καὶ εἷς ἀπώλειαν
φέρω αὐτοὺς, καὶ φθόνους, καὶ φόνους, καὶπολὲ-
μους, καὶ ἆρῥενοϐατίας, καὶ ἕτερα κακᾶ τοῖς ἂν·
θρώποις ἐνεργῶ· καὶ ἀπολῶ τὸν κόσμον. Εἶπον οὖν
αύτῷ · Προσάγαγέ μοι τὸν σὸν γόνον , ὅνπερ At.
γεις δτι ἐστὶν ἐν τῇ θαλάσσῃ τῇ Ἐρυθρᾷ. '0 δὶ
λέγει· Ἐγὼ αὐτὸν οὐ φέρω πρὸς σέ· ἐλεύσεται
Si πρός με ἕτερος δαίμων ὀνόματι Ἐφιππῖιῖν