PG 122, col. 1332
Σολομῶν, ἐγὼ ἅνθρωπος ἤμην, κατεργαζόμενος ἆθέ-
μιτα ἐν τῷ κόσμῳ πολλὰ καθ’ ὑπερϐολὴν φιλολογῆ-
σας ὑπερίσχυσα καὶ ἄστρα οὐρανῶν κατασχεῖν· καὶ
πλείονα θεῶν ἔργα κατεσκεύασα. Ἐγὼ γὰρ βλάπτω
ἀνθρώπους τοὺς τῷ ἡμῶν ἄστρῳ παρακολουθοῦντας,
καὶ εἰς ἐξηχίαν τρέπω· καὶ τοὺς φρενητιῶντας ἆν-
θρώπους διὰ τοῦ λάρυγγος κρατῶ, καὶ οὕτως ἀναι-
ρῶ. ’Έφην δὲ αύτῷ ἐγὼ Σολομῶνο Τί σου τὸ ὅνομα;
Ὀ δὲ ἔφη, Ῥάὸδος· Καὶ εἶπον* Καὶ τί σου ἡ ἔργα·
σίας καὶ τί δύνασαι κατορθῶσαις Ὁ δὶ ἔφη· Δός
μοι ἄνθρωπον σὸν, καὶ ἀπαγάγω αὖτὸν ἐν τόπῳ
ὅρους, καὶ δείξω αὐτῷ λίθον πράσυνον μετασαλευό-
μενον, ἐν ᾧ κοσμήσεις τὸν ναὸν Κυρίου τοῦ Θεοῦ.
Ἐγὼ δὲ Σολομῶν, ἀκούσας ταῦτα, ὑπέταξα πορευθῆ-
ναι τὸν οἰκὲτην μου ἅμα αὐτῷ, ἔχοντα δακτύλιον τῆς
σφραγῖδος τοῦ Θεοῦ, μετ’ αὐτοῦ, καὶ εἶπον αὐτῷ’
Ὃς δ’ ἃν ἀποδείξει σοι τὸν λίθον τὸν πράσυνον,
σφράγισον αὐτὸν μετὰ τοῦ δακτυλιδίου τούτου, καί
κατασκόπασον ἀκριϐῶς τὸν τόπον ⁸ καὶ ἄγαγὲ μοι
τὸν δαίμονα ἐνθάδε. Καὶ ἔδειξεν αύτῷ ὁ δαίμων τὸν
πράσυνον λίθον, καὶ ἐσφράγισεν αὐτὰν, καὶ ἤνεγκεν
τὸ δαιμόνιον πρὸς μὲ. Καὶ ἔκρινα ἐγὼ Σολομῶν
περισφραγίσας τοὺς δύο τῇ δεξιᾷ τὸν ὰκέφαλον,
ὁμοίως καὶ τὸν κύνα προσδεδέσθάι ἐκεῖνον τὸν μὲ-
γαν’ καὶ τὸν μὲν κύνα τηρεῖν τὸ διάπυρον πνεῦμα
ὡς λαμπαδας νυκτὸς καὶ ἡμέρας διὰ τοῦ λαιμοῦ (sic)
παραπίπτειν τοῖς ἐργαζομένοις τεχνίταις. Καὶ ἦρα ἐγὼ
Σολομῶν ἐκ τοῦ μετάλλου ἐκείνου τοῦ λίθου διακο-
σίους σίκλους ἐν τοῖς ἇναφοροῦσι τοῦ θυσιαστηρίου,
τὸ εἶδος ὁμοιούμενον⁹ κάγὼ δὲ Σολομῶν δοξάσας
Κύριον τὸν Θεὸν, καὶ περικλείσας τὸν Θησαυρὸν
τοῦ λίθου ἐκείνου, ἐκέλευσα δὲ πάλιν τοὺς δαίμονας
μαρμαροκοπεῖν εἷς τὰς οἰκοδομὰς τῶν ἔργων τοῦ
Θεοῦ, καὶ εὐξάμενος τῷ Κυρίῳ ἐγὼ Σολομῶν ἐπηο
ρώτησα τὸν κύνα, Ποίῳ ἀγγέλῳ καταργῇ σύ ; '0 δὶ
δαίμων ἔφη* Τῷ μεγάλῳ Βριέῳ. Καὶ εὐλογήσας Κύ-
ριον τὸν Θεὸν τοῦ ούρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ἐκέλευσα
παρεῖναί μοι ἕτερον δαίμονα⁶ καὶ ἦλθε πρὸ προσώ-
που μου λέοντος σχῆμα βρυχόμενοςο καὶ aranei:
ἀπεκρίθη μοι λέγων· Βασιλεῦ, τὸ μὲν σχῆμα τοῦτο
’ὸ ἔχω πνεῦμα εἶμί μηδέλως δυνάμενον νοηθῆναι.
Ἐγὼ ἓν πᾶσιν ἀνθρώποις τοῖς ἓν νοσήμασι καταο
nezptvmq ἑφορμῶμαι παρεισερχόμενον, καὶ ἀνεν-
δότερον ποιῶ τὸν ἄνθρωπον, ὡς μὴ δυνηθῆναι αύτῴ
τήν δίαιταν. Ἔχω δὶ καὶ ἑτέραν δόξαν ἐγὼ, βασιλεῦ·
δαίμονας ἐκϐάλλω ⁸ ἔχω δὶ τοὺς ὑποτεταγμένους
μοι λεγεῶνας· δεκτικὸν (9) (sic) εἰμὶ τοῖς τόποις
ἅμα εὶ τοῖς πᾶσι δαίμοσι τοῖς τῶν ὑπ’ {pl λεγεώνων.
Ἐγὼ Si Σολομῶν, ἀκούσας ταῦτα, ἐπερώτησα αὐτόν.
Τί σου τὸ ὄνομα· ὁ δι ἔφη Λεοντοφὸρον· ῥὰθ τῷ τίνει·
Εἶπον δὶ αὐτῷ’ Πῶς καταργῇ σὺ μετᾶ τῆς λεγεῶνός
ί
σου, ἧ ποῖον ἄγγελον (sic) τὸν καταργοῦντά σε.
ί
μιτα ἐν τῷ κόσμῳ πολλὰ καθ’ ὑπερϐολὴν φιλολογῆ-
σας ὑπερίσχυσα καὶ ἄστρα οὐρανῶν κατασχεῖν· καὶ
πλείονα θεῶν ἔργα κατεσκεύασα. Ἐγὼ γὰρ βλάπτω
ἀνθρώπους τοὺς τῷ ἡμῶν ἄστρῳ παρακολουθοῦντας,
καὶ εἰς ἐξηχίαν τρέπω· καὶ τοὺς φρενητιῶντας ἆν-
θρώπους διὰ τοῦ λάρυγγος κρατῶ, καὶ οὕτως ἀναι-
ρῶ. ’Έφην δὲ αύτῷ ἐγὼ Σολομῶνο Τί σου τὸ ὅνομα;
Ὀ δὲ ἔφη, Ῥάὸδος· Καὶ εἶπον* Καὶ τί σου ἡ ἔργα·
σίας καὶ τί δύνασαι κατορθῶσαις Ὁ δὶ ἔφη· Δός
μοι ἄνθρωπον σὸν, καὶ ἀπαγάγω αὖτὸν ἐν τόπῳ
ὅρους, καὶ δείξω αὐτῷ λίθον πράσυνον μετασαλευό-
μενον, ἐν ᾧ κοσμήσεις τὸν ναὸν Κυρίου τοῦ Θεοῦ.
Ἐγὼ δὲ Σολομῶν, ἀκούσας ταῦτα, ὑπέταξα πορευθῆ-
ναι τὸν οἰκὲτην μου ἅμα αὐτῷ, ἔχοντα δακτύλιον τῆς
σφραγῖδος τοῦ Θεοῦ, μετ’ αὐτοῦ, καὶ εἶπον αὐτῷ’
Ὃς δ’ ἃν ἀποδείξει σοι τὸν λίθον τὸν πράσυνον,
σφράγισον αὐτὸν μετὰ τοῦ δακτυλιδίου τούτου, καί
κατασκόπασον ἀκριϐῶς τὸν τόπον ⁸ καὶ ἄγαγὲ μοι
τὸν δαίμονα ἐνθάδε. Καὶ ἔδειξεν αύτῷ ὁ δαίμων τὸν
πράσυνον λίθον, καὶ ἐσφράγισεν αὐτὰν, καὶ ἤνεγκεν
τὸ δαιμόνιον πρὸς μὲ. Καὶ ἔκρινα ἐγὼ Σολομῶν
περισφραγίσας τοὺς δύο τῇ δεξιᾷ τὸν ὰκέφαλον,
ὁμοίως καὶ τὸν κύνα προσδεδέσθάι ἐκεῖνον τὸν μὲ-
γαν’ καὶ τὸν μὲν κύνα τηρεῖν τὸ διάπυρον πνεῦμα
ὡς λαμπαδας νυκτὸς καὶ ἡμέρας διὰ τοῦ λαιμοῦ (sic)
παραπίπτειν τοῖς ἐργαζομένοις τεχνίταις. Καὶ ἦρα ἐγὼ
Σολομῶν ἐκ τοῦ μετάλλου ἐκείνου τοῦ λίθου διακο-
σίους σίκλους ἐν τοῖς ἇναφοροῦσι τοῦ θυσιαστηρίου,
τὸ εἶδος ὁμοιούμενον⁹ κάγὼ δὲ Σολομῶν δοξάσας
Κύριον τὸν Θεὸν, καὶ περικλείσας τὸν Θησαυρὸν
τοῦ λίθου ἐκείνου, ἐκέλευσα δὲ πάλιν τοὺς δαίμονας
μαρμαροκοπεῖν εἷς τὰς οἰκοδομὰς τῶν ἔργων τοῦ
Θεοῦ, καὶ εὐξάμενος τῷ Κυρίῳ ἐγὼ Σολομῶν ἐπηο
ρώτησα τὸν κύνα, Ποίῳ ἀγγέλῳ καταργῇ σύ ; '0 δὶ
δαίμων ἔφη* Τῷ μεγάλῳ Βριέῳ. Καὶ εὐλογήσας Κύ-
ριον τὸν Θεὸν τοῦ ούρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ἐκέλευσα
παρεῖναί μοι ἕτερον δαίμονα⁶ καὶ ἦλθε πρὸ προσώ-
που μου λέοντος σχῆμα βρυχόμενοςο καὶ aranei:
ἀπεκρίθη μοι λέγων· Βασιλεῦ, τὸ μὲν σχῆμα τοῦτο
’ὸ ἔχω πνεῦμα εἶμί μηδέλως δυνάμενον νοηθῆναι.
Ἐγὼ ἓν πᾶσιν ἀνθρώποις τοῖς ἓν νοσήμασι καταο
nezptvmq ἑφορμῶμαι παρεισερχόμενον, καὶ ἀνεν-
δότερον ποιῶ τὸν ἄνθρωπον, ὡς μὴ δυνηθῆναι αύτῴ
τήν δίαιταν. Ἔχω δὶ καὶ ἑτέραν δόξαν ἐγὼ, βασιλεῦ·
δαίμονας ἐκϐάλλω ⁸ ἔχω δὶ τοὺς ὑποτεταγμένους
μοι λεγεῶνας· δεκτικὸν (9) (sic) εἰμὶ τοῖς τόποις
ἅμα εὶ τοῖς πᾶσι δαίμοσι τοῖς τῶν ὑπ’ {pl λεγεώνων.
Ἐγὼ Si Σολομῶν, ἀκούσας ταῦτα, ἐπερώτησα αὐτόν.
Τί σου τὸ ὄνομα· ὁ δι ἔφη Λεοντοφὸρον· ῥὰθ τῷ τίνει·
Εἶπον δὶ αὐτῷ’ Πῶς καταργῇ σὺ μετᾶ τῆς λεγεῶνός
ί
σου, ἧ ποῖον ἄγγελον (sic) τὸν καταργοῦντά σε.
ί