PG 139, col. 1101
μου ἐπτῖν, ἀναερυέντος ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ βασιλέως.
Ζίίτει τὴν λεγομένην συγγραφὴν εὐθὺς μετὰ τὴν
κύρωσιν τοῦ τοιούτου δόγματος παρὰ τισι λεγομένην
ὡς μὴ ἐπίπαν ἀρεσκομένην· ἐν δὲ συγγραφῇ
χρήσεις σχεδὸν πάντων τῶν ἁγίων ἐμφέρονται.
Περὶ δὲ τὸ τέλος καὶ συλλογιστικά τινα κεφάλαια,
περὶτοῦ μή δεῖν τὸν Χριστὸν τὴν μίαν ὒπὸστασιν,
καὶ τὸν ἕνα Κύριον καὶ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ μετὰ τὴν
ἐνανθρώπησιν ἐλάττονα τοῦ Ματρὸς λέγειν ὡς σαρ-
κοφόρον. Ἡμεῖς γὰρ ταῦτα οὐχ εὕρομεν. (¹Αλλ’ ἐγὼ
ταῦτα εὑρηκὼς προσέθηκα μετά τὴν καταρχὴν τοῦ
τρίτου τόμου τῆς παρούσης βίϐλου.)
Τόμος εἰκοστὸς ἕκτος.
Περὶ τοῦ δόγματος τοῦ Θεοῦ τοῦ Μιυοὶμετ, τοῦ
λοιληθὲντος ἔπὶ τοῦ αὐτοῦ βκσιλέως.
Τόμος εἰκοστὸς ἕϐδομος.
Περὶ τοῦ δόγματος τῶν θείων μυστηρίων τοῦ
κινηθέντος ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ ἐξ Ἀγγὲλων
Ἀλεξίου τοῦ Κομνηνοῦ, τοῦ καί κυρώσαντος, ἄφθαρτα
λέγεσθσιι ταῦτα καὶ μή φθκρτά.
(7) De hac controversia per Demetrium Lampe-
num mota vide Cinnamum lib. v1, Hist. pag. 147,
Nicetam io Manuale Comneno lib. vn, cap. 5.
(8) Num anathemate devovendus esset, quod
Mauuel Comnenus vetabat. Vide Nicetes Manuelem
THESAURI ORTHODOXAE FIDEI
De philosophorum ethnicorum et Judieorum erroribus.
PROOEMIUM.
Deo, Deique cultoribus quid ad sui, quaeso, per-
fectionem accedere possit? Ille enim, cum expe-
tendorum omnium primum et summum sit, eorum '
certe quae sunt in rerum natura nullius indiget.
Siquidem et ex ipso, et per ipsum omnia hoc ip-
sum, ut essent, sortita sunt. Hi autem virtutis
beneficio, quoad ejus humanitus fieri potest, ad
Deum proxime accedentes, divinitatisque parti-
cipes etl'ecti, ex ejus copia suam suppleverunt
inopiam, imo vero Deus ipse ad hominum vota
seipsum accommodans,si quid eorum quae largitus
est ab illis oll'eratur, id ei pergratum, tanquam
certum fidei specimen, perque jucundum est. Ille
sane neque offerentem aversatur, neque raro se
precibus ipse placari jubet, ut hoc pacto in die
Ζίίτει τὴν λεγομένην συγγραφὴν εὐθὺς μετὰ τὴν
κύρωσιν τοῦ τοιούτου δόγματος παρὰ τισι λεγομένην
ὡς μὴ ἐπίπαν ἀρεσκομένην· ἐν δὲ συγγραφῇ
χρήσεις σχεδὸν πάντων τῶν ἁγίων ἐμφέρονται.
Περὶ δὲ τὸ τέλος καὶ συλλογιστικά τινα κεφάλαια,
περὶτοῦ μή δεῖν τὸν Χριστὸν τὴν μίαν ὒπὸστασιν,
καὶ τὸν ἕνα Κύριον καὶ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ μετὰ τὴν
ἐνανθρώπησιν ἐλάττονα τοῦ Ματρὸς λέγειν ὡς σαρ-
κοφόρον. Ἡμεῖς γὰρ ταῦτα οὐχ εὕρομεν. (¹Αλλ’ ἐγὼ
ταῦτα εὑρηκὼς προσέθηκα μετά τὴν καταρχὴν τοῦ
τρίτου τόμου τῆς παρούσης βίϐλου.)
Τόμος εἰκοστὸς ἕκτος.
Περὶ τοῦ δόγματος τοῦ Θεοῦ τοῦ Μιυοὶμετ, τοῦ
λοιληθὲντος ἔπὶ τοῦ αὐτοῦ βκσιλέως.
Τόμος εἰκοστὸς ἕϐδομος.
Περὶ τοῦ δόγματος τῶν θείων μυστηρίων τοῦ
κινηθέντος ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ ἐξ Ἀγγὲλων
Ἀλεξίου τοῦ Κομνηνοῦ, τοῦ καί κυρώσαντος, ἄφθαρτα
λέγεσθσιι ταῦτα καὶ μή φθκρτά.
(7) De hac controversia per Demetrium Lampe-
num mota vide Cinnamum lib. v1, Hist. pag. 147,
Nicetam io Manuale Comneno lib. vn, cap. 5.
(8) Num anathemate devovendus esset, quod
Mauuel Comnenus vetabat. Vide Nicetes Manuelem
THESAURI ORTHODOXAE FIDEI
De philosophorum ethnicorum et Judieorum erroribus.
PROOEMIUM.
Deo, Deique cultoribus quid ad sui, quaeso, per-
fectionem accedere possit? Ille enim, cum expe-
tendorum omnium primum et summum sit, eorum '
certe quae sunt in rerum natura nullius indiget.
Siquidem et ex ipso, et per ipsum omnia hoc ip-
sum, ut essent, sortita sunt. Hi autem virtutis
beneficio, quoad ejus humanitus fieri potest, ad
Deum proxime accedentes, divinitatisque parti-
cipes etl'ecti, ex ejus copia suam suppleverunt
inopiam, imo vero Deus ipse ad hominum vota
seipsum accommodans,si quid eorum quae largitus
est ab illis oll'eratur, id ei pergratum, tanquam
certum fidei specimen, perque jucundum est. Ille
sane neque offerentem aversatur, neque raro se
precibus ipse placari jubet, ut hoc pacto in die