PG 14, col. 49
δὲ οἱ πρὸ τῆς σωματικῆς Χριστοῦ ἐπιδημίας Χριστὸν
εὐαγγελίζονται ὄντα τὰ ἀγαθὰ, ὡς ἀπεδείξαμεν, πάν-
των πώς εἰσιν οἱ λόγοι τοῦ Εὐαγγελίου μέρος. θπερ
Εὐαγγέλιον λεγόμενον λαλεῖσθαι ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ
ἡμεῖς ἐκλαμβάνομεν ἀπαγγέλλεσθαι ἐν ὅλῳ τῷ
κόσμῳ οὐ μόνον τῷ περιγείῳ τόπῳ, ἀλλὰ καὶ
πανττὶ τῷ συστήματι τῷ ἐξ οὐρανοῦ καὶ γῆς, ἢ ἐξ
οὐρανῶν καὶ γῆς. Καὶ τί δεῖ ἐπὶ πλεῖον μηκύνειν
τὸν περὶ τοῦ τί τὸ Εὐαγγέλιόν ἐστι λόγον; Δὐτάρκως
δὲ τούτων εἰρημένων, καὶ ἐκ τούτων τῶν μὴ ἀνεν-
τρεχῶν δυναμένων τὰ παραπλήσια συναγαγεῖν
ἀπὸ τῶν Τραφῶν, καὶ βλέπειν, τίς ἡ δόξα τῶν ἐν
Τησοῦ Χριστῷ ἀγαθῶν ὑπὸ τοῦ Εὐαγγελίου, δια-
κονουμένου ὑπὸ ἀνθρώπων καὶ ἀγγέλων, ἐγὼ δʼ
οἶμαι, ὅτι καὶ ἀρχῶν, καὶ ἐξουσιῶν, καὶ θρόνων,
καὶ κυριοτήτων, καὶ παντὸς ὀνόματος ὀνομαζομένου,
οὐ μόνον ἐν τούτῳ τῷ αἰῶνι, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ μέλ-
λοντι, εἴγε καὶ ὑπʼ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ· αὐτοῦ που
καταπαύσομεν τὰ πρὸ τῆς συναναγνώσεως τῶν γε-
γραμμένων. Ἡδη δὲ Θεῷ αἰτώμεθα συνεργῆσαι διὰ
Χριστοῦ ἡμῖν ἐν ἀγίῳ Πνεύματι πρὸς ἀνάπτυξιν τοῦ
ἐν ταῖς λέξεσιν ἐναποτεθησαυρισμένου μυστικοῦ
νοῦ.
1ε. Ἐν dρχῇ ὅν ὁ Λγος. Οὐ μόνον ληνες
πολλᾶ φασι σημαινόμενα εἶναι ἀπὸ τῆς ἀρχῆς
προσηγορίας, ἀλλὰ γὰρ εἴ τις τηρήσαι συνάγων
πάντοθεν τοῦτο τὸ ὄνομα, καὶ ἀκριβῶς ἐξετάζων
βούλοιτο κατανοεῖν ἐν ἐκάστῳ τέπῳ τῶν ραφῶν ἐπὶ
τίνος τέτακται, εὐρήσει καὶ κατὰ τὸν θεῖον λόγον τὸ
πολύσημον τῆς φωνῆς· ἡ μὲν γάρ τιςὡς μεταβά-
σεως, αὕτη δέ ἐστιν ἡ ὡς ὁδοῦ καὶ μήκους, ὅπερ
δηλοῦται ἐκ τοῦ Μρχὴ ὀδοῦ ἀγαθῆς τὸ παεῖν τὰ
δκωα.Τῆς γὰρ ἀγαθῆς ὀδοῦ μεγίστης τυγχανούσης,
κατὰ μὲν τὰ πρῶτα νοητέον εἶναι (67) τὸ πρακτικὸν,
ὅπερ παρίσταται διὰ τοῦ, ποιεῖν τὰ δίκαα κατὰ
δὲ τὰ ἐξῆς τὸ θεωρητικὸν, εἰς καταλήγειν οἶμαι
καὶ τὸ τέλος αὐτῆς ἐν τῇ λεγομένῃ ἀποκαταστάσει,
δεὰ τὸ μηδένα καταλείπεσθαι τότε ἐχθρὸν, εἴγε ἀλη-
θὲς τό · Δεῖ γὰρ αὐτὸν βααειιλεύειν ἔως ἄν δῇ
εοὺς ἐχροὺς αὐτοῦ ὑπΔτοὺς πόδας αὐτοῦ, ἔσχα-
τος δέ ἐχβρς καταργεται ὁ λένατος.Τότε γὰρ(68)
μία πρᾶξις ἔσται τῶν πρὸς Θεὸν διὰ τὸν πρὸς αὐτὸν
Aόγον φθασάντων, ἡ τοῦ κατανοεῖν τὸν Θεόν ἴνα
γένωνται οὕτω, ἐν τῇ γνώσει τοῦ Πατρὸς μορφφω-
θέντες πάντες ἀκριβῶς ἱὸς, ὡς νῦν μόνος ὁ Υἱὸς
ἔγνωκε τὸν Πατέρα. Εἰ γὰρ ἐπιμελῶς τις ἐξετάζοι
πότε γνώσονται, οἶς ἀποκαλύπτει ἐγνωκὼς τὸν Πα-
τέρα, καὶ βλέπει τὸ νῦν διʼ ἐσόπτρου καὶ ἐν αἰνί-
γματι τὸν βλέποντα βλέπειν, οὐδέπω ἐγνωκότα κα-
θὼς δεῖ γνῶναι, οὐκ ἂν ἀμάρτοι λέγων μηδένα ἐγνω-
κέναι, κὰν ἀπόστολος, κἂν προφήτης τις ἦ, τὸν Πα-
⁶ Joan. 1. ss Prov.αV. 5.
(7) Ενaaα. Εxstatin codicibus Barberino et Bod-
Ieiano, deest vero in ditione Huetii,
(68) ότε ἐχδρόν, εἔγε ἀληᾶές τό· Δεῖ γὰρ αὐ-
τὸν βααιλεύειιν δως ἄν δῇ τοὺς ἐχδροὺς αὐτοῦ
ὕπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ, ἔσχατος δέ ἐχδρός καταρ-
γεῖτααιι d θάνατοr. Τότε γτάρ. Sic codices Barbera-
εὐαγγελίζονται ὄντα τὰ ἀγαθὰ, ὡς ἀπεδείξαμεν, πάν-
των πώς εἰσιν οἱ λόγοι τοῦ Εὐαγγελίου μέρος. θπερ
Εὐαγγέλιον λεγόμενον λαλεῖσθαι ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ
ἡμεῖς ἐκλαμβάνομεν ἀπαγγέλλεσθαι ἐν ὅλῳ τῷ
κόσμῳ οὐ μόνον τῷ περιγείῳ τόπῳ, ἀλλὰ καὶ
πανττὶ τῷ συστήματι τῷ ἐξ οὐρανοῦ καὶ γῆς, ἢ ἐξ
οὐρανῶν καὶ γῆς. Καὶ τί δεῖ ἐπὶ πλεῖον μηκύνειν
τὸν περὶ τοῦ τί τὸ Εὐαγγέλιόν ἐστι λόγον; Δὐτάρκως
δὲ τούτων εἰρημένων, καὶ ἐκ τούτων τῶν μὴ ἀνεν-
τρεχῶν δυναμένων τὰ παραπλήσια συναγαγεῖν
ἀπὸ τῶν Τραφῶν, καὶ βλέπειν, τίς ἡ δόξα τῶν ἐν
Τησοῦ Χριστῷ ἀγαθῶν ὑπὸ τοῦ Εὐαγγελίου, δια-
κονουμένου ὑπὸ ἀνθρώπων καὶ ἀγγέλων, ἐγὼ δʼ
οἶμαι, ὅτι καὶ ἀρχῶν, καὶ ἐξουσιῶν, καὶ θρόνων,
καὶ κυριοτήτων, καὶ παντὸς ὀνόματος ὀνομαζομένου,
οὐ μόνον ἐν τούτῳ τῷ αἰῶνι, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ μέλ-
λοντι, εἴγε καὶ ὑπʼ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ· αὐτοῦ που
καταπαύσομεν τὰ πρὸ τῆς συναναγνώσεως τῶν γε-
γραμμένων. Ἡδη δὲ Θεῷ αἰτώμεθα συνεργῆσαι διὰ
Χριστοῦ ἡμῖν ἐν ἀγίῳ Πνεύματι πρὸς ἀνάπτυξιν τοῦ
ἐν ταῖς λέξεσιν ἐναποτεθησαυρισμένου μυστικοῦ
νοῦ.
1ε. Ἐν dρχῇ ὅν ὁ Λγος. Οὐ μόνον ληνες
πολλᾶ φασι σημαινόμενα εἶναι ἀπὸ τῆς ἀρχῆς
προσηγορίας, ἀλλὰ γὰρ εἴ τις τηρήσαι συνάγων
πάντοθεν τοῦτο τὸ ὄνομα, καὶ ἀκριβῶς ἐξετάζων
βούλοιτο κατανοεῖν ἐν ἐκάστῳ τέπῳ τῶν ραφῶν ἐπὶ
τίνος τέτακται, εὐρήσει καὶ κατὰ τὸν θεῖον λόγον τὸ
πολύσημον τῆς φωνῆς· ἡ μὲν γάρ τιςὡς μεταβά-
σεως, αὕτη δέ ἐστιν ἡ ὡς ὁδοῦ καὶ μήκους, ὅπερ
δηλοῦται ἐκ τοῦ Μρχὴ ὀδοῦ ἀγαθῆς τὸ παεῖν τὰ
δκωα.Τῆς γὰρ ἀγαθῆς ὀδοῦ μεγίστης τυγχανούσης,
κατὰ μὲν τὰ πρῶτα νοητέον εἶναι (67) τὸ πρακτικὸν,
ὅπερ παρίσταται διὰ τοῦ, ποιεῖν τὰ δίκαα κατὰ
δὲ τὰ ἐξῆς τὸ θεωρητικὸν, εἰς καταλήγειν οἶμαι
καὶ τὸ τέλος αὐτῆς ἐν τῇ λεγομένῃ ἀποκαταστάσει,
δεὰ τὸ μηδένα καταλείπεσθαι τότε ἐχθρὸν, εἴγε ἀλη-
θὲς τό · Δεῖ γὰρ αὐτὸν βααειιλεύειν ἔως ἄν δῇ
εοὺς ἐχροὺς αὐτοῦ ὑπΔτοὺς πόδας αὐτοῦ, ἔσχα-
τος δέ ἐχβρς καταργεται ὁ λένατος.Τότε γὰρ(68)
μία πρᾶξις ἔσται τῶν πρὸς Θεὸν διὰ τὸν πρὸς αὐτὸν
Aόγον φθασάντων, ἡ τοῦ κατανοεῖν τὸν Θεόν ἴνα
γένωνται οὕτω, ἐν τῇ γνώσει τοῦ Πατρὸς μορφφω-
θέντες πάντες ἀκριβῶς ἱὸς, ὡς νῦν μόνος ὁ Υἱὸς
ἔγνωκε τὸν Πατέρα. Εἰ γὰρ ἐπιμελῶς τις ἐξετάζοι
πότε γνώσονται, οἶς ἀποκαλύπτει ἐγνωκὼς τὸν Πα-
τέρα, καὶ βλέπει τὸ νῦν διʼ ἐσόπτρου καὶ ἐν αἰνί-
γματι τὸν βλέποντα βλέπειν, οὐδέπω ἐγνωκότα κα-
θὼς δεῖ γνῶναι, οὐκ ἂν ἀμάρτοι λέγων μηδένα ἐγνω-
κέναι, κὰν ἀπόστολος, κἂν προφήτης τις ἦ, τὸν Πα-
⁶ Joan. 1. ss Prov.αV. 5.
(7) Ενaaα. Εxstatin codicibus Barberino et Bod-
Ieiano, deest vero in ditione Huetii,
(68) ότε ἐχδρόν, εἔγε ἀληᾶές τό· Δεῖ γὰρ αὐ-
τὸν βααιλεύειιν δως ἄν δῇ τοὺς ἐχδροὺς αὐτοῦ
ὕπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ, ἔσχατος δέ ἐχδρός καταρ-
γεῖτααιι d θάνατοr. Τότε γτάρ. Sic codices Barbera-