PG 140, col. 347
ἀκριϐῶς οἶμαι φυλοκρινοῦντες τὸν ἄνδρα καὶ διακωδωνίζοντες. Οὐ γὰρ, ὥσπερ οἱ Μακεδόνες ἓν τῷ Ἠπειρώτῃ
Πύρρῳ μαχομένῳ βλὲπιιν ᾤοντο ὄψιν καὶ τάχος Ἀλεξάνδρου καὶ κίνημα καὶ τῆς παρὰ τοὺς ἀγῶνας popa;
ἐκείνου σκιὰς καὶ μιμήματα, οὕτω καὶ ἓν τῷ Εὖσταθίῳ λογογραφοῦντι τῶν ἐπὶ λόγοις ὀνομασθέντων σνός οὑτινοσοῦν
χαρακτῆρα τοῖς ἀκροαταῖς ἐποίει φαντάζεσθαι. ἀλλὰ μίαν μὲν ἰδέαν «Sp/iw, ἁπάντων δὲ κρατιστων ἐκμεμαγμέγην
τὰ κράτιστα καὶ διαπεπονημένην εἰς ἓν τι λόγου κάλλος ἀμήχανον. ὡς και τις τῶν σοφῶν
χειρὶ τῶν καθ’ ἑαυτὸν ἀρίστων γοναικῶν ἑκάστης μέλος, καθότι τῶν λοιπῶν περιῆν, ἀπομιμούμενος,
εἰκόνα καλλίστην ἔγραψεν.
Quemadmodum igitur is qui picturae pulchri- Α
tudinem in una ejus parte pasitam diceret, perpe-
ram judicaret in pingendi arte; ita hoc quoque
loco qui egregium oratorem unius tantum virtutis
gratia eum maximo aliquo veterum oratorum
comparat male admodum de ipso viro judicaverit',
ut nec solem integrum contemplanda satis admira-
retur qui cum ex uno radio mensuraverit. Melius
autem aliquis auctorem nostrum judicaret qui
poetam imitando qui Agamemnoni oculos Jovis,
Martis staturam, pectus Neptuni attribuit, qui, in-
quam, eum quem nunclaudamus, huic compararet,
deinde alii ob aliam virtutem,cum tertio denique
ob tertiam virtutem, et ob eam rem cujus causa
perfectus esse credebatur, ad ultimum qum fuerit
Eustathii perfectio oratoria, compertum habueris.
J am paucis eloquentiam ejus verbis designemus.
Qua idearum abundantia, qua creandi facultate
laetabatur! Vox ejus quam sonora, actio quam
virilis! quae lineamentorum concinnitas! quae
vocum in loco idoneo opportunitas! quae oris
rotunditas! Equidem censeo, si quid in scientia,
si in eloquentia deesse videatur, auditorem aut
aemulatorem sapientiae et sermonis Eustathiani
deficere. Satis cuique erit decoris, satis dignitatis
ubi sermoni suo Eustathiani aliquid immiscere
poterunt, quamvis levidense fuerit. Sic omnium
studia ex eo tanquam eloquentia: deo dependebant.
adeo utquidquid profabatur vocis divinae ac normae ο
loco esset, nec absurde de illo Pythagoreorum Idic-
to ε Ipse dixit,cogites.
καὶ θεσμὸς τεχνογὶας ἁπάσης ὑπερανεστηκώς, καὶ κανόνων κανὼν μὴ κινούμενος⁷ καὶ ὡς τοῖς Πυθαγορικοῖς τὸ
Αὐτὸς ἔφᾳτο προϐαλλόμενος.
Nil mirum igitur si duas terrae partes talem vir-
tutis sapientiaaque arcem sibi vindicant. Jam enim
hinc nostra urbs a pluribus diis dilecta fuit ε jam
ob id certamen olivetum et Pirmei amphitheatrum
nuncupantur. Quod idem fere apud nos quoque
contigit. Lyciae caput suum te vindicavit, ο vir
egregie. quianimae candore omnes coaevos superas;
te enim Ecclesiae ad Christi instar antistitem prae-
lucere decebat, qui jam antea justitia ut veste
sacerdotali indutus eras. Sed antequam epithala-
mium sacerdotale inchoasses, Thessalonice dilecta,
recognita et aemulae talem sponsum invidens vidu-
am simulavit ut sponso potiretur. Acre itaque certa-
men inter utramque Ecclesiam exarsit, vereque ali-
quis dixerit Europam atque Asiam certasse utra te
possessum foret. Una enim tibi studet utpote qui
Πύρρῳ μαχομένῳ βλὲπιιν ᾤοντο ὄψιν καὶ τάχος Ἀλεξάνδρου καὶ κίνημα καὶ τῆς παρὰ τοὺς ἀγῶνας popa;
ἐκείνου σκιὰς καὶ μιμήματα, οὕτω καὶ ἓν τῷ Εὖσταθίῳ λογογραφοῦντι τῶν ἐπὶ λόγοις ὀνομασθέντων σνός οὑτινοσοῦν
χαρακτῆρα τοῖς ἀκροαταῖς ἐποίει φαντάζεσθαι. ἀλλὰ μίαν μὲν ἰδέαν «Sp/iw, ἁπάντων δὲ κρατιστων ἐκμεμαγμέγην
τὰ κράτιστα καὶ διαπεπονημένην εἰς ἓν τι λόγου κάλλος ἀμήχανον. ὡς και τις τῶν σοφῶν
χειρὶ τῶν καθ’ ἑαυτὸν ἀρίστων γοναικῶν ἑκάστης μέλος, καθότι τῶν λοιπῶν περιῆν, ἀπομιμούμενος,
εἰκόνα καλλίστην ἔγραψεν.
Quemadmodum igitur is qui picturae pulchri- Α
tudinem in una ejus parte pasitam diceret, perpe-
ram judicaret in pingendi arte; ita hoc quoque
loco qui egregium oratorem unius tantum virtutis
gratia eum maximo aliquo veterum oratorum
comparat male admodum de ipso viro judicaverit',
ut nec solem integrum contemplanda satis admira-
retur qui cum ex uno radio mensuraverit. Melius
autem aliquis auctorem nostrum judicaret qui
poetam imitando qui Agamemnoni oculos Jovis,
Martis staturam, pectus Neptuni attribuit, qui, in-
quam, eum quem nunclaudamus, huic compararet,
deinde alii ob aliam virtutem,cum tertio denique
ob tertiam virtutem, et ob eam rem cujus causa
perfectus esse credebatur, ad ultimum qum fuerit
Eustathii perfectio oratoria, compertum habueris.
J am paucis eloquentiam ejus verbis designemus.
Qua idearum abundantia, qua creandi facultate
laetabatur! Vox ejus quam sonora, actio quam
virilis! quae lineamentorum concinnitas! quae
vocum in loco idoneo opportunitas! quae oris
rotunditas! Equidem censeo, si quid in scientia,
si in eloquentia deesse videatur, auditorem aut
aemulatorem sapientiae et sermonis Eustathiani
deficere. Satis cuique erit decoris, satis dignitatis
ubi sermoni suo Eustathiani aliquid immiscere
poterunt, quamvis levidense fuerit. Sic omnium
studia ex eo tanquam eloquentia: deo dependebant.
adeo utquidquid profabatur vocis divinae ac normae ο
loco esset, nec absurde de illo Pythagoreorum Idic-
to ε Ipse dixit,cogites.
καὶ θεσμὸς τεχνογὶας ἁπάσης ὑπερανεστηκώς, καὶ κανόνων κανὼν μὴ κινούμενος⁷ καὶ ὡς τοῖς Πυθαγορικοῖς τὸ
Αὐτὸς ἔφᾳτο προϐαλλόμενος.
Nil mirum igitur si duas terrae partes talem vir-
tutis sapientiaaque arcem sibi vindicant. Jam enim
hinc nostra urbs a pluribus diis dilecta fuit ε jam
ob id certamen olivetum et Pirmei amphitheatrum
nuncupantur. Quod idem fere apud nos quoque
contigit. Lyciae caput suum te vindicavit, ο vir
egregie. quianimae candore omnes coaevos superas;
te enim Ecclesiae ad Christi instar antistitem prae-
lucere decebat, qui jam antea justitia ut veste
sacerdotali indutus eras. Sed antequam epithala-
mium sacerdotale inchoasses, Thessalonice dilecta,
recognita et aemulae talem sponsum invidens vidu-
am simulavit ut sponso potiretur. Acre itaque certa-
men inter utramque Ecclesiam exarsit, vereque ali-
quis dixerit Europam atque Asiam certasse utra te
possessum foret. Una enim tibi studet utpote qui