PG 140, col. 348
Ὠς γοῦν εἴ τις ἐκιὶ πρὸς μίαν ἡντινοῦν ΰον τὸ
κλλλος τῆν εἰκόνος ἀνέφιρε διὰ τὴν πρός ἓν τι τῶν
ἕκείνης ὁμοίωσιν, γελοίος οἷν tam; τῆς γραφικὴς
κριτής, οὕτω κάνταῦθα, εἰ ἑνι γι τῷ τῶν παλαιῶν
προσεικάζει καθ’ἔν τι τῶν τοῦ λόγου μερῶν τὸν ἐς
ἁπάντων ἄριστα ἡρμοσμένον, ούχ id)pr τόν ἄνδρα,
ῶς θέμις όρᾲν, οὗτε τὸν ἣλιον ὁλον βλὶψας ἐθούμα-
σεν ἀκτῖνι παραμετρων. Γένοιτο δὀἷν rixata-tri; τοῦ
ἀνδρὸς οὐκ ἀνάξιος, εἰ ζηλοίη τὸν σοφὸν ποιητήν·
καὶ ὡς ἐκεῖνος τὸν ’Δγαμέμνονα ὑπογράφων ὅμ-
ματα μὲν, φησὶ, καὶ κεφαλὴν ῖκελον Διὶ, ’Δρεῐ δὲ
ζώνην, στέρνα δὲ Ποσιιδοίωνι, οὕτω καὶ οὗτος πρὸς
τόνδε μεν ὰντεξεταζος τὸν νῦν ἐπαινούμενον κατα
τόδε, πρὸς ἐκεῖνον δὲ κατ’ ἄλλο, καὶ καθ’ ἕτερόν τι
πρὸς ἕτερον. καὶ καθ’ ἕκαστον τῶν ἄκρων, καθ’ ὁ
τῶν λοιπῶν οἰκρος ἐδέδοκτο· καὶ τάχ’ οἷν οὕτω τὴν
παναρμόνιον πολυφωνίαν Εὐσταθίου όποσοῦν ὑπο-
γραψαιμεν.
Ἐγὼ δ’ ἳνα τὸν περὶ τῶν λόγων λόγον συνέλω (οὗ
γὰρ ἑφὶησιν ό καιρός ἐπεξιέναι)· ὅσον μὶν τὸ ἐνθυ-
μηματικὸν ἐκείνου καὶ γόνιμον l ὅσος δὲ ό τόνος ! οἷα
δὲ ἡ φορὰ, ὅτι πνεύσειενί ἡλίκη δὶη δεινότης καὶ
ᾖ ἀμήχανος ὤρα τῶ στρογγύλῳ καὶ⁹ κομῲῷ τὼν
περὶ την ἑρμηνειαν ἐπιμειδιῶσα μετὰ τῆς γλαφυρᾶς
τῶν νοημάτων χάριτος ΙἘκεῖνο φημί’ ὡς, εἰ τι ἦ
περὶ λόγου τέχνην ἡντινοῦν ἧ ὶπιστημην ὄφελός ἐστι
νῦν τῷ καθ’ ἡμᾶς βίῳ, τῶς Εὐσταθίου σοφίας καὶ
περιττῆς γλώττης όμιλητής ἐστιν ἡ καὶ ζηλωτὴς,
Ἀπόχρη γὰρ πᾶσιν εὶς λόγον ἁπολαμπρῦσματος καὶ
σεμνώματος ἀντὶ ποσῶν ἰδεῶν, εὶ πρὸς ἒν γέ τι τῶν
ἰδίων ἐκείνου καὶ ἀμυδρῶς γοῦν ἀναφέροιτο, Οὕτως
οἶπαν τὸ φιλολογοῦν ὡς εὶς θεόν τινα λόγιον ἐπέστραττται
τουόνί καὶ ὁ τι ἂν φθέγξοιτο, φωνή τίς ἐστι θεία
Οὐκ ἄν οὗν θαυμάζοιμι λοιπὸν, εὶ τοιάδε καὶ οὖ-
τως αρετῆς καὶ σοφίας ἀκρόπολις δυοῖν ἠπείροιν
ὰμφὴρευτος γέγονεν· ὡς καὶ ἠ καθ’ ἡμᾶς αὓτη πό-
λις θεοῖς τισι παιδικά ποτε γενέσθαι μεμύθευται,
καὶ σύμϐολα τῆς κατ’ ἔρωτα φασὶν ἔριδος τόν τῆς
ἕλαίοις θαλλὸν καὶ τοῦ Πειραιῶς τὸ μηνοειδὲς καὶ
νήνεμον ῥόοιονε Οῖα γὰρ καὶ ἡ περι τοῦτο καινοτο-
μία. Ἐμνηστεύετο μέν σοι, ὦ χάλι τὰ πάντα καὶ
κάλλει ψυχῆς ὠραῖε σὺ παρὰ πάντας τοὺς νῦν υἱοὺς
τῶν ἀνθρώπων, ἡ τῆς Λυκίας μητρόπολις· ὅτε καὶ
τῆς ἱερωσύυης, ὡς ἄλλου καλοῦ παντὸς, ἓκρῆν σι
τῇ Ἐκκλησία προκεῖσθαι μιτὰ Χριστὸν ἕκτυπὶν
Ξιρχέτυπον, τόν καὶ πρὸ τοῦ σεμνοῦ ποδήρους τήν
καπό).ου δικαιοσύνην ἐνδεδυμένον ὶςροθρεπέστατα
Πρινὴ δὶ ἆσαι τὸν πνευματικὸν ὑμίναιον, ὗ πολιν»
ἐραστος καὶ πολυμνήστη Θεσσαλονίκη αἱσθομέιη
κλλλος τῆν εἰκόνος ἀνέφιρε διὰ τὴν πρός ἓν τι τῶν
ἕκείνης ὁμοίωσιν, γελοίος οἷν tam; τῆς γραφικὴς
κριτής, οὕτω κάνταῦθα, εἰ ἑνι γι τῷ τῶν παλαιῶν
προσεικάζει καθ’ἔν τι τῶν τοῦ λόγου μερῶν τὸν ἐς
ἁπάντων ἄριστα ἡρμοσμένον, ούχ id)pr τόν ἄνδρα,
ῶς θέμις όρᾲν, οὗτε τὸν ἣλιον ὁλον βλὶψας ἐθούμα-
σεν ἀκτῖνι παραμετρων. Γένοιτο δὀἷν rixata-tri; τοῦ
ἀνδρὸς οὐκ ἀνάξιος, εἰ ζηλοίη τὸν σοφὸν ποιητήν·
καὶ ὡς ἐκεῖνος τὸν ’Δγαμέμνονα ὑπογράφων ὅμ-
ματα μὲν, φησὶ, καὶ κεφαλὴν ῖκελον Διὶ, ’Δρεῐ δὲ
ζώνην, στέρνα δὲ Ποσιιδοίωνι, οὕτω καὶ οὗτος πρὸς
τόνδε μεν ὰντεξεταζος τὸν νῦν ἐπαινούμενον κατα
τόδε, πρὸς ἐκεῖνον δὲ κατ’ ἄλλο, καὶ καθ’ ἕτερόν τι
πρὸς ἕτερον. καὶ καθ’ ἕκαστον τῶν ἄκρων, καθ’ ὁ
τῶν λοιπῶν οἰκρος ἐδέδοκτο· καὶ τάχ’ οἷν οὕτω τὴν
παναρμόνιον πολυφωνίαν Εὐσταθίου όποσοῦν ὑπο-
γραψαιμεν.
Ἐγὼ δ’ ἳνα τὸν περὶ τῶν λόγων λόγον συνέλω (οὗ
γὰρ ἑφὶησιν ό καιρός ἐπεξιέναι)· ὅσον μὶν τὸ ἐνθυ-
μηματικὸν ἐκείνου καὶ γόνιμον l ὅσος δὲ ό τόνος ! οἷα
δὲ ἡ φορὰ, ὅτι πνεύσειενί ἡλίκη δὶη δεινότης καὶ
ᾖ ἀμήχανος ὤρα τῶ στρογγύλῳ καὶ⁹ κομῲῷ τὼν
περὶ την ἑρμηνειαν ἐπιμειδιῶσα μετὰ τῆς γλαφυρᾶς
τῶν νοημάτων χάριτος ΙἘκεῖνο φημί’ ὡς, εἰ τι ἦ
περὶ λόγου τέχνην ἡντινοῦν ἧ ὶπιστημην ὄφελός ἐστι
νῦν τῷ καθ’ ἡμᾶς βίῳ, τῶς Εὐσταθίου σοφίας καὶ
περιττῆς γλώττης όμιλητής ἐστιν ἡ καὶ ζηλωτὴς,
Ἀπόχρη γὰρ πᾶσιν εὶς λόγον ἁπολαμπρῦσματος καὶ
σεμνώματος ἀντὶ ποσῶν ἰδεῶν, εὶ πρὸς ἒν γέ τι τῶν
ἰδίων ἐκείνου καὶ ἀμυδρῶς γοῦν ἀναφέροιτο, Οὕτως
οἶπαν τὸ φιλολογοῦν ὡς εὶς θεόν τινα λόγιον ἐπέστραττται
τουόνί καὶ ὁ τι ἂν φθέγξοιτο, φωνή τίς ἐστι θεία
Οὐκ ἄν οὗν θαυμάζοιμι λοιπὸν, εὶ τοιάδε καὶ οὖ-
τως αρετῆς καὶ σοφίας ἀκρόπολις δυοῖν ἠπείροιν
ὰμφὴρευτος γέγονεν· ὡς καὶ ἠ καθ’ ἡμᾶς αὓτη πό-
λις θεοῖς τισι παιδικά ποτε γενέσθαι μεμύθευται,
καὶ σύμϐολα τῆς κατ’ ἔρωτα φασὶν ἔριδος τόν τῆς
ἕλαίοις θαλλὸν καὶ τοῦ Πειραιῶς τὸ μηνοειδὲς καὶ
νήνεμον ῥόοιονε Οῖα γὰρ καὶ ἡ περι τοῦτο καινοτο-
μία. Ἐμνηστεύετο μέν σοι, ὦ χάλι τὰ πάντα καὶ
κάλλει ψυχῆς ὠραῖε σὺ παρὰ πάντας τοὺς νῦν υἱοὺς
τῶν ἀνθρώπων, ἡ τῆς Λυκίας μητρόπολις· ὅτε καὶ
τῆς ἱερωσύυης, ὡς ἄλλου καλοῦ παντὸς, ἓκρῆν σι
τῇ Ἐκκλησία προκεῖσθαι μιτὰ Χριστὸν ἕκτυπὶν
Ξιρχέτυπον, τόν καὶ πρὸ τοῦ σεμνοῦ ποδήρους τήν
καπό).ου δικαιοσύνην ἐνδεδυμένον ὶςροθρεπέστατα
Πρινὴ δὶ ἆσαι τὸν πνευματικὸν ὑμίναιον, ὗ πολιν»
ἐραστος καὶ πολυμνήστη Θεσσαλονίκη αἱσθομέιη