PG 140, col. 349
εἰπεῖν, Ἀσία καὶ Εὐρώπη άνέρρωγεν. Ἦ μὲν γὰρ
ὧς ἤδη μνηστῆρος empti περιείχετο σου, καὶ δεινὰ
πάσχειν ᾤετο, εἴπερ ἐγγυηθείσά σοι, ἄλλως δὲ καὶ
ὑπερκειμένη, καὶ πάσας τὰς ἀφ’ ἡλίου ’ἀνατολῶν
τ) γεγονυίας ὑπεραίρουσα προσέτι δὲ καὶ πατρικῶν
μύρων ὰπόζουσα ἣδιον, εἶτα παραγκωνισθεῖσα κα-
λοῦ μνηστῆρος διαζυγήσεται · ἡ δ’ αὖ πάλιν² ἁτε
μετὰ τὴν βασιλίδα πόλιν πρώτη δυο-μάθεν ἀνίσχουσα
πανευδαίμων, καὶ ὃσφραδίοις μαρτυρικοίς ἰιντι-
πνέουσα οὐκ ἀνασχετόν ἠγεῖτο παρευημερηθῆναι καὶ ἀποσφαλῆναι τοιοῦδε καὶ οὕτως ἐρασμίου καλοῦ.
Οὔκουν ἀνῆκε λέγουσα πάντα καὶ πράττουσα⁷ ἕως τῷ καλῷ σοι νυμφίῳ, καὶ οἵῳ οὐδέπω πρότερον, ἡρμοστο, οἶμαι .
μᾶλλον δὲ οἶδα σαφῶς, ὡς οὐδ’ ἐσαῦθις ἁρμοσθήσεται ποτε, ὅτι μηδ’ ὀ ἐσόμενος χρόνος, οἷός τε ἔσεται
φῦσαι ἀνθρώπου τοιόνδε χρῆμα, ὁποῖον σε τελευταῖον τῶν κατὰ Χριστὸν ἀρχιερέων σοφῶν ὡς ἐν γήρᾳ καὶ ὀψίγονον
ἔτεκεν ὁ πάντα γεννῶν καὶ φθείρων ⁸
θιλοποίμενα. ”
Τίς γάρ, οἷος σὺ, τοῦ λοιποῦ ὑψηλὸς τὸν βίον,
τὸν λόγου μετέωρος, τὴν ἱερωσύνην αἰθέριος, καὶ
ὡς ἀπ’ αὐτοῦ τοῦ θρόνου Χριστοῦ θεμιστεύων civ-rt—
ιρνς, εῖπω δ’ἆν, καὶ ὡς ἐπ’ αὐτῆς τῆς ἀκρωρείας
τοῦ Σινᾶ χρηματίζων λογιζόμενος, ὅπως βίου μὲν
τοῦ κατὰ σὲ προϐῆναι περιωτῇ, ἦ ἐπ’ αὐτὸν ἐλάσαι
τὸν βατῆρα τοῦ λόγου, οὐδ’ ἂν ἑνὶ τῶν ἁπάντων
enim”; Εῖσω δὲ δῦναι νεφέλης τῶν παρά σοὶ
πημάτων, καὶ λογικῶν ἀκοῦσαι μεθόδων, οὐδὲ τοῦτο
προστυχόντος, ὅτι μὴ Μωσαῐκοῦ τινος ἧν ἀνδρός’ ὁ
δέγι σύμμικτος καὶ πολὺς κάτω που περὶ τὰ κράσ-
πεδα τοῦ ὄρους εἱστήκει, μήνης τῆς θεσπεσίας
ἠχοῦς ἆῚαπητῶς ἀκροώμενος. Πολλοῦ γε μᾶλλον δὲ
τηὺ παντὸς ἔδει τὴν σὴν καταθαρσείν ἔντευξιν θη-
ρίον ὁτιποτοῡν, ὼς ἐγγὺς γενέσθαι μὴ μετά 7’9“
κηςκαὶ δείματος, εἴτε τις φορολογικὸς ἧν λέων κα
ἔγκατα πάντα λαφύσσων, εἴτε δυνάστης ἔνδαπὸς
ποικίλῃ πονηρία στικτός ὡσεὶ πάρδαλις, εἶτε λύκος
ἅρπαξ τῷ ποιμνίῶ ἐμπίπτων καὶ λυμαινόμενος.
Πεῖροϐητο γὰρ ἅπαν τοιοῦτο καὶ περιίστατο φυλατ-
τόμενον, μή τοῖς σοῖς λόγοις ὡς λίθοις βεϐλήσεται.
Καίτοι τι τοῦτο ὥς τι θαυμαστὸν εἴρηται, ὅτε καὶ
βασιλεῦσιν αὐτοῖς οὐκ ἀσπουδεὶ παρῆν ἐντυγχάνειν
σοι, καὶ ὡς τοῖς ἄλλοις. ἕκ τοῦ ὑπέρφρονος, σὺν αι-
’ῗεῖ δί μᾶλλον καὶ tinos-religi, ὁποίαν σχῖεν οἶν καὶ
μαθηταὶ πρὸς διδάσκαλονς ’Λγιον μὶν οὖν καὶ φο·-
6395! ἀνυμνοῡσι τὸ ὄνομα Θεοῦ οἱ ψαλμοὶ, καὶ Θεὸν
αὑτὸν οὐ μόνον φως, ἀλλὰ καὶ πῦρ καταναλίσκον
ξδουσι· καὶ πολυόφθαλμοι Σεραφεὶμ βλέπουσι μὲν
διαπαντός τούτου τὸ πρόσωπον ’ οὐκ ἀτενέστιρον
δε κατιμϐὶέπουσιν, οὔτε ὅλον καὶ ὅλοις ἀναπεπτα-
μὲιοις καὶ ὄμμασιν, ὑφ’ ὅσον αἱ πτέρυγες, αἰτινές
ποτε εἰσιν αἰ πτέρυγες αὗται, παρισταλμένοις δὲ πα-
ρορῶσι, καὶ παρανοίγουσι. Καὶ ἣλιος δὲ οὗτος ὁ
αἰσθητὸς, οἷς μιν ἀπόχρη μόνων ἀπολαύειν ἀκτίνων,
ilco-.0; ἀστέρων καὶ οἶον ὀφθαλμοῖς ἐστιν ὅψεως ·
εἶ τις δι ἀναιδέστερον ἀντιϐλέπειν αὐτῇ τῇ πηγαίᾳ
τῶν ἀκτίνων σφαίρᾳ φιλονιικήσειε, θᾶττον ἂν ὑφ-
ii“ δίκην τῆς ἀσυμμέτρου ταῖς κόραις ἀντοφθαλ-
ὧς ἤδη μνηστῆρος empti περιείχετο σου, καὶ δεινὰ
πάσχειν ᾤετο, εἴπερ ἐγγυηθείσά σοι, ἄλλως δὲ καὶ
ὑπερκειμένη, καὶ πάσας τὰς ἀφ’ ἡλίου ’ἀνατολῶν
τ) γεγονυίας ὑπεραίρουσα προσέτι δὲ καὶ πατρικῶν
μύρων ὰπόζουσα ἣδιον, εἶτα παραγκωνισθεῖσα κα-
λοῦ μνηστῆρος διαζυγήσεται · ἡ δ’ αὖ πάλιν² ἁτε
μετὰ τὴν βασιλίδα πόλιν πρώτη δυο-μάθεν ἀνίσχουσα
πανευδαίμων, καὶ ὃσφραδίοις μαρτυρικοίς ἰιντι-
πνέουσα οὐκ ἀνασχετόν ἠγεῖτο παρευημερηθῆναι καὶ ἀποσφαλῆναι τοιοῦδε καὶ οὕτως ἐρασμίου καλοῦ.
Οὔκουν ἀνῆκε λέγουσα πάντα καὶ πράττουσα⁷ ἕως τῷ καλῷ σοι νυμφίῳ, καὶ οἵῳ οὐδέπω πρότερον, ἡρμοστο, οἶμαι .
μᾶλλον δὲ οἶδα σαφῶς, ὡς οὐδ’ ἐσαῦθις ἁρμοσθήσεται ποτε, ὅτι μηδ’ ὀ ἐσόμενος χρόνος, οἷός τε ἔσεται
φῦσαι ἀνθρώπου τοιόνδε χρῆμα, ὁποῖον σε τελευταῖον τῶν κατὰ Χριστὸν ἀρχιερέων σοφῶν ὡς ἐν γήρᾳ καὶ ὀψίγονον
ἔτεκεν ὁ πάντα γεννῶν καὶ φθείρων ⁸
θιλοποίμενα. ”
Τίς γάρ, οἷος σὺ, τοῦ λοιποῦ ὑψηλὸς τὸν βίον,
τὸν λόγου μετέωρος, τὴν ἱερωσύνην αἰθέριος, καὶ
ὡς ἀπ’ αὐτοῦ τοῦ θρόνου Χριστοῦ θεμιστεύων civ-rt—
ιρνς, εῖπω δ’ἆν, καὶ ὡς ἐπ’ αὐτῆς τῆς ἀκρωρείας
τοῦ Σινᾶ χρηματίζων λογιζόμενος, ὅπως βίου μὲν
τοῦ κατὰ σὲ προϐῆναι περιωτῇ, ἦ ἐπ’ αὐτὸν ἐλάσαι
τὸν βατῆρα τοῦ λόγου, οὐδ’ ἂν ἑνὶ τῶν ἁπάντων
enim”; Εῖσω δὲ δῦναι νεφέλης τῶν παρά σοὶ
πημάτων, καὶ λογικῶν ἀκοῦσαι μεθόδων, οὐδὲ τοῦτο
προστυχόντος, ὅτι μὴ Μωσαῐκοῦ τινος ἧν ἀνδρός’ ὁ
δέγι σύμμικτος καὶ πολὺς κάτω που περὶ τὰ κράσ-
πεδα τοῦ ὄρους εἱστήκει, μήνης τῆς θεσπεσίας
ἠχοῦς ἆῚαπητῶς ἀκροώμενος. Πολλοῦ γε μᾶλλον δὲ
τηὺ παντὸς ἔδει τὴν σὴν καταθαρσείν ἔντευξιν θη-
ρίον ὁτιποτοῡν, ὼς ἐγγὺς γενέσθαι μὴ μετά 7’9“
κηςκαὶ δείματος, εἴτε τις φορολογικὸς ἧν λέων κα
ἔγκατα πάντα λαφύσσων, εἴτε δυνάστης ἔνδαπὸς
ποικίλῃ πονηρία στικτός ὡσεὶ πάρδαλις, εἶτε λύκος
ἅρπαξ τῷ ποιμνίῶ ἐμπίπτων καὶ λυμαινόμενος.
Πεῖροϐητο γὰρ ἅπαν τοιοῦτο καὶ περιίστατο φυλατ-
τόμενον, μή τοῖς σοῖς λόγοις ὡς λίθοις βεϐλήσεται.
Καίτοι τι τοῦτο ὥς τι θαυμαστὸν εἴρηται, ὅτε καὶ
βασιλεῦσιν αὐτοῖς οὐκ ἀσπουδεὶ παρῆν ἐντυγχάνειν
σοι, καὶ ὡς τοῖς ἄλλοις. ἕκ τοῦ ὑπέρφρονος, σὺν αι-
’ῗεῖ δί μᾶλλον καὶ tinos-religi, ὁποίαν σχῖεν οἶν καὶ
μαθηταὶ πρὸς διδάσκαλονς ’Λγιον μὶν οὖν καὶ φο·-
6395! ἀνυμνοῡσι τὸ ὄνομα Θεοῦ οἱ ψαλμοὶ, καὶ Θεὸν
αὑτὸν οὐ μόνον φως, ἀλλὰ καὶ πῦρ καταναλίσκον
ξδουσι· καὶ πολυόφθαλμοι Σεραφεὶμ βλέπουσι μὲν
διαπαντός τούτου τὸ πρόσωπον ’ οὐκ ἀτενέστιρον
δε κατιμϐὶέπουσιν, οὔτε ὅλον καὶ ὅλοις ἀναπεπτα-
μὲιοις καὶ ὄμμασιν, ὑφ’ ὅσον αἱ πτέρυγες, αἰτινές
ποτε εἰσιν αἰ πτέρυγες αὗται, παρισταλμένοις δὲ πα-
ρορῶσι, καὶ παρανοίγουσι. Καὶ ἣλιος δὲ οὗτος ὁ
αἰσθητὸς, οἷς μιν ἀπόχρη μόνων ἀπολαύειν ἀκτίνων,
ilco-.0; ἀστέρων καὶ οἶον ὀφθαλμοῖς ἐστιν ὅψεως ·
εἶ τις δι ἀναιδέστερον ἀντιϐλέπειν αὐτῇ τῇ πηγαίᾳ
τῶν ἀκτίνων σφαίρᾳ φιλονιικήσειε, θᾶττον ἂν ὑφ-
ii“ δίκην τῆς ἀσυμμέτρου ταῖς κόραις ἀντοφθαλ-