PG 140, col. 352
μενος, μήπου τι ἐκμελὲς παραφέγεαιτο, ᾖ ἄλλως
ὑπαγροικίσαιτο. Τὸ γὰρ ἓπιτιμηθῆναι παρὰ σοῦ
ἴσον ἦ τῷ γε μαινομένῳ, καὶ τὴν γὴν διαστῆναί
οὶ αὐτὴν. Οὔ γὰρ ψυχαγωγῆσαι μόνον ἑμμούσως
ὶπαγωγότατος ἦσθα καὶ χαριέστατος, ἀλλὰ καὶ ἐπι-
πλῆξαι παιδιυτικῶς ἐμϐριθέστατος σ οὗ κατὰ τὸν
παρ’ Ὁμήρῳ δεινὸν ἄνδρα, ὃς τάχα κεν, φησὶν καὶ
ἀναίτιον αἰτιόῳτο. T6 γὰρ εὐλόγῳ καὶ καιρίῳ πλέον
ἣ τῷ σφοδρῷ βάλλων, ὶπέστριφες τὸν ὑπαίτιον, ὡς
μηδ’ ἂν αὐτὸν τὸν ἐπιτιμώμενον ἀπαρνεῖσθαι τὸ
μὴ οὐ δικαίως εὐθύνεσθαι. Οὕτως ᾖ τὲ ἁγιοπρεπής
χάρις ἐπεμειδία σοι, μακαριώτατα ἀνδρῶν, κοιὶ τὸ
φοϐερὸν ὥσπερ τι θεῖον ἁγιότητος παρείπετο δορυ-
φόρημα· ὡς τοὺς ἐντευξομένους, ὑφορωμένους μὴ
τῶν σῶν χαρίτων ἓκπέσοιιν, ἣ ταῖς σαῖς ἐπιτιμή-
σισι περιπέσοιεν, συνάγειν εὐλόγῳ δέει τὸν νοῦν,
καὶ κατά τοὺς πλεο-θησομένους μόνον οὐ περιρραν-
τηρίων δεῖσθαι καθάρσεων. Καὶ Κλέαρχος μῖιν ὁ
Λακωνικὸς, ὥς που Ξενοφῶν ἱστόρηκι, καὶ στυγνός
Εἰκότως οὖν ἐπὶ τοσούτῳ καὶ οὕτως ἀγαθῷ ἀνδρὶ
καὶ κοινωφελεῐ τετελευτηκότι κοινὸν καὶ πένθος
ἁπάντων καθίκετο⁸ μάλιστα δὲ τῆς ἴδιον ἀγαθὸν
λαχούσης ἐκεῖνον πόλεως, ἦ καὶ νῦν⁷ ὥσπερ τις
γενναία γυνὴ παρθενικὸν αὐτῆς ἄνδρα πενθοῦσα,
κάθηται χαμαὶ, μᾶλλον δὲ περὶ τὸν πολυδάκρυτον
τάφον κυλινδομένη κατολοφύρεται ἀραράκλητα· καὶ
τὰ δάκρυα αὐτῆς, εἴποι ἂν Ὶιριμίας κατοι-
κτείρων αὐτῆν ὡς τὴν πάλαι Σιὼν, επὶ σιαγόνων
αὐτῆς. Ἐτεσι γὰρ 6 στέφανος τῆς κεφαλῆς αὐτῆς,
καὶ τὴν αὐτὴν ὑποδῦναι γῆν πρὸ τοῦ περιεῖναι,
’Ἄγε μὴν ἐξάρχουσα τοῦ Θρὴνου εἴποι ἄν . ι Τίς
ἁκούων οὐκ ἂν ἐπιστενάξοι βαρὺ, καί πολύκροννον
ἐπισπένδοι δάκρυον; Τάλαινα ἐγώ ’ οἴχεταί μοι 6
καλὸς ποιμὴν, 6 τὴν ψυχήν ὑπὲρ ἆμοῡ τιθείς.
Οῐχιταί μοι 6 σοφὸς, 6 πολὺς παντοίαν ἀρετὴν, ἐμὸς
ἀρχιιριὺς, 6 μέγας Εὐστάθιος, οἶμοιὲ τὸ σεμνὸν
καὶ πολυύμνητον ὄνομα. Ὤμοι τῇ δυστήνῳῑ φροῦ-
δος 6 καλὸς νυμφίος ἐμοῦ, ᾤ πάλαι μὴν ὑπὸ νυμφοι
γωγῷ τῷ πνεύματι εὐτυχῶς ἣρμοσμαι, νῦν δὲ Θα-
νάτῳ διέζςυγμαι δυστυχέστατοι ο ὃς ἔναγχος μὲν
ὑπαγροικίσαιτο. Τὸ γὰρ ἓπιτιμηθῆναι παρὰ σοῦ
ἴσον ἦ τῷ γε μαινομένῳ, καὶ τὴν γὴν διαστῆναί
οὶ αὐτὴν. Οὔ γὰρ ψυχαγωγῆσαι μόνον ἑμμούσως
ὶπαγωγότατος ἦσθα καὶ χαριέστατος, ἀλλὰ καὶ ἐπι-
πλῆξαι παιδιυτικῶς ἐμϐριθέστατος σ οὗ κατὰ τὸν
παρ’ Ὁμήρῳ δεινὸν ἄνδρα, ὃς τάχα κεν, φησὶν καὶ
ἀναίτιον αἰτιόῳτο. T6 γὰρ εὐλόγῳ καὶ καιρίῳ πλέον
ἣ τῷ σφοδρῷ βάλλων, ὶπέστριφες τὸν ὑπαίτιον, ὡς
μηδ’ ἂν αὐτὸν τὸν ἐπιτιμώμενον ἀπαρνεῖσθαι τὸ
μὴ οὐ δικαίως εὐθύνεσθαι. Οὕτως ᾖ τὲ ἁγιοπρεπής
χάρις ἐπεμειδία σοι, μακαριώτατα ἀνδρῶν, κοιὶ τὸ
φοϐερὸν ὥσπερ τι θεῖον ἁγιότητος παρείπετο δορυ-
φόρημα· ὡς τοὺς ἐντευξομένους, ὑφορωμένους μὴ
τῶν σῶν χαρίτων ἓκπέσοιιν, ἣ ταῖς σαῖς ἐπιτιμή-
σισι περιπέσοιεν, συνάγειν εὐλόγῳ δέει τὸν νοῦν,
καὶ κατά τοὺς πλεο-θησομένους μόνον οὐ περιρραν-
τηρίων δεῖσθαι καθάρσεων. Καὶ Κλέαρχος μῖιν ὁ
Λακωνικὸς, ὥς που Ξενοφῶν ἱστόρηκι, καὶ στυγνός
Εἰκότως οὖν ἐπὶ τοσούτῳ καὶ οὕτως ἀγαθῷ ἀνδρὶ
καὶ κοινωφελεῐ τετελευτηκότι κοινὸν καὶ πένθος
ἁπάντων καθίκετο⁸ μάλιστα δὲ τῆς ἴδιον ἀγαθὸν
λαχούσης ἐκεῖνον πόλεως, ἦ καὶ νῦν⁷ ὥσπερ τις
γενναία γυνὴ παρθενικὸν αὐτῆς ἄνδρα πενθοῦσα,
κάθηται χαμαὶ, μᾶλλον δὲ περὶ τὸν πολυδάκρυτον
τάφον κυλινδομένη κατολοφύρεται ἀραράκλητα· καὶ
τὰ δάκρυα αὐτῆς, εἴποι ἂν Ὶιριμίας κατοι-
κτείρων αὐτῆν ὡς τὴν πάλαι Σιὼν, επὶ σιαγόνων
αὐτῆς. Ἐτεσι γὰρ 6 στέφανος τῆς κεφαλῆς αὐτῆς,
καὶ τὴν αὐτὴν ὑποδῦναι γῆν πρὸ τοῦ περιεῖναι,
’Ἄγε μὴν ἐξάρχουσα τοῦ Θρὴνου εἴποι ἄν . ι Τίς
ἁκούων οὐκ ἂν ἐπιστενάξοι βαρὺ, καί πολύκροννον
ἐπισπένδοι δάκρυον; Τάλαινα ἐγώ ’ οἴχεταί μοι 6
καλὸς ποιμὴν, 6 τὴν ψυχήν ὑπὲρ ἆμοῡ τιθείς.
Οῐχιταί μοι 6 σοφὸς, 6 πολὺς παντοίαν ἀρετὴν, ἐμὸς
ἀρχιιριὺς, 6 μέγας Εὐστάθιος, οἶμοιὲ τὸ σεμνὸν
καὶ πολυύμνητον ὄνομα. Ὤμοι τῇ δυστήνῳῑ φροῦ-
δος 6 καλὸς νυμφίος ἐμοῦ, ᾤ πάλαι μὴν ὑπὸ νυμφοι
γωγῷ τῷ πνεύματι εὐτυχῶς ἣρμοσμαι, νῦν δὲ Θα-
νάτῳ διέζςυγμαι δυστυχέστατοι ο ὃς ἔναγχος μὲν