PG 140, col. 948
Εἰς τοῦτο τείνει, καὶ τυχεῖν ζητῶ μόνον.
’Ὲχω μεσῐτιν ἀγαθὴν τὴν Παρθένον
Τὴν ὀξυτάτην εἰς ἐπίσκεψιν μόνην,
Καὶ τὸν μέγιστον ἅμα τοῦ φωτός λύχνον·
Καὶ ῥᾷον ἂν τύχοιμι καὶ τῶν ἐλπίδων.
Ἠ
ΔΙΑΘΗΚΗ
ΤΟΥ ΔΓΙΩΤΑΤΟΥ ΔΡΣΕΝΙΟΥ (Ι) ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΔΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
NEA}: ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟῘΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ.
TESTAMENTUM
ET OECUMENICI PATRIARCH/E
(Apud Dotelerium in Monumentis Ecclesia Graecae, tom. 11,)
Β Δ’. Τοῦ μεγαλοφωνοτάτου προφητάνοατος καὶ
θεοπάτορος Δαϐἱδ καθεκάστην ἐπακροὼμενος- «'Aw-
θρωποι ὼσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὡσεὶ ἄνθος τον
ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσειδυ καὶ, ιι Ἀνθρωπος ματαιο-
τητι ὡμοιώθη, αἱ ἡμέραι αὑτοῦ ὡσοὶ σκιὰ παράγον-
σιν·›› οὖδὲν ἄλλο δηλοῦντος ἢ τὸ ταχυμάραντον καὶ
ὠκύμορον τῆς τῶν ἀνθρώπων φύσεως· καὶ τοῦ πανσ
σόφου Σολομῶντος τὰ αὐτὰ τούτῳ φθεγγομένου καὶ
σννᾴδοντος ἐν τῷ, «Maronem; ματαιοτήτων (2),
ἀπάντα ματαιότης· ›› ἐπεὶ οὖν τὰ πάντα μάταια,
καὶοῦδὲν βέϐαιον τῶν παρόντων οὐδὲ μόνιμον τῶν
σωματικῶν και περὶ τὸ σῶμα, ἡ ψυχὴ δὴ καὶ de)“
καὶ ἀθάνατον· χρὴ πᾶσι τήν ἅπασαν αὐτῶν μέριμνὼδ
κάὶ φροντίδα πρὸς αὐτὴν καὶ τὰ περὶ αὐτὴν ἁνα-
λίσκιιν, καὶ διηνεκῶς τὴν τοῦ θανάτου ὥραν κατὰ
C νοῦν τίθεσθαι, χαὶ οὔπω τῆς τούτου μνήμης ἐξω ξέ-
ρεσοαι.
vatio S. Augustini lib. ι Retractum, cap. Ἰ,
variam lectionem vanilantium seu vanitantum ori-
ginem ducere a Latinis codicibus minus veris, cum
Graece habeatur vanitatum, eatenus vera est. ut
fieri potuerit, quasdam enemplariahuraeca habuisse
ματαὶούντων, e quo vanitantiam. Certe in antiqua
'versione opusculorum Eusebii ad tinem lib._ Ῡιι.
υαηιίαηιίιὶηι invenio, quamvis idem Eusebiu§
Priap. evang. lib. x1, calpfi, ponat ματαιοτήτων.ουἰ‹1
quod vox Hebraica verti potest vanitatum et vano-
fum indeque vanitanlium ?
’Ὲχω μεσῐτιν ἀγαθὴν τὴν Παρθένον
Τὴν ὀξυτάτην εἰς ἐπίσκεψιν μόνην,
Καὶ τὸν μέγιστον ἅμα τοῦ φωτός λύχνον·
Καὶ ῥᾷον ἂν τύχοιμι καὶ τῶν ἐλπίδων.
Ἠ
ΔΙΑΘΗΚΗ
ΤΟΥ ΔΓΙΩΤΑΤΟΥ ΔΡΣΕΝΙΟΥ (Ι) ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΔΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
NEA}: ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟῘΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ.
TESTAMENTUM
ET OECUMENICI PATRIARCH/E
(Apud Dotelerium in Monumentis Ecclesia Graecae, tom. 11,)
Β Δ’. Τοῦ μεγαλοφωνοτάτου προφητάνοατος καὶ
θεοπάτορος Δαϐἱδ καθεκάστην ἐπακροὼμενος- «'Aw-
θρωποι ὼσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὡσεὶ ἄνθος τον
ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσειδυ καὶ, ιι Ἀνθρωπος ματαιο-
τητι ὡμοιώθη, αἱ ἡμέραι αὑτοῦ ὡσοὶ σκιὰ παράγον-
σιν·›› οὖδὲν ἄλλο δηλοῦντος ἢ τὸ ταχυμάραντον καὶ
ὠκύμορον τῆς τῶν ἀνθρώπων φύσεως· καὶ τοῦ πανσ
σόφου Σολομῶντος τὰ αὐτὰ τούτῳ φθεγγομένου καὶ
σννᾴδοντος ἐν τῷ, «Maronem; ματαιοτήτων (2),
ἀπάντα ματαιότης· ›› ἐπεὶ οὖν τὰ πάντα μάταια,
καὶοῦδὲν βέϐαιον τῶν παρόντων οὐδὲ μόνιμον τῶν
σωματικῶν και περὶ τὸ σῶμα, ἡ ψυχὴ δὴ καὶ de)“
καὶ ἀθάνατον· χρὴ πᾶσι τήν ἅπασαν αὐτῶν μέριμνὼδ
κάὶ φροντίδα πρὸς αὐτὴν καὶ τὰ περὶ αὐτὴν ἁνα-
λίσκιιν, καὶ διηνεκῶς τὴν τοῦ θανάτου ὥραν κατὰ
C νοῦν τίθεσθαι, χαὶ οὔπω τῆς τούτου μνήμης ἐξω ξέ-
ρεσοαι.
vatio S. Augustini lib. ι Retractum, cap. Ἰ,
variam lectionem vanilantium seu vanitantum ori-
ginem ducere a Latinis codicibus minus veris, cum
Graece habeatur vanitatum, eatenus vera est. ut
fieri potuerit, quasdam enemplariahuraeca habuisse
ματαὶούντων, e quo vanitantiam. Certe in antiqua
'versione opusculorum Eusebii ad tinem lib._ Ῡιι.
υαηιίαηιίιὶηι invenio, quamvis idem Eusebiu§
Priap. evang. lib. x1, calpfi, ponat ματαιοτήτων.ουἰ‹1
quod vox Hebraica verti potest vanitatum et vano-
fum indeque vanitanlium ?