PG 141, col. 1037
ut, καὶ τίνα τρυγῆσῃ τὴν ἐπικαρπίαν ἐντεῦθεν, ὀ
πάντα προνοίας μέτροις emortui”; ἵνα καιροῦ κα-
λοῦντος, τοιούτοις εἷς τὴν πρὸς αὖτοὺς ἡμᾶς λαϐὼν
ἡμερότητα, καὶ τὴν ἔνδον γαλήνην τῶν λογισμῶν
οἶα τὼς κατα τούτων ἐνούσης ἡμῖν ἀρχαίας κακίας
ἀποακορακισῦεἱσης τοτέλεον, ῥᾳδίως ὑπαγέγῃ τοῖς
ἔμπροσθεν, καὶ τὴν κατ’ εὒσὲὸειαν οὕτως ἕνωσιν
ἀπεργάσηται, ’τὰ περὶ τού δόγματος, ὡς ἔχει, κατὰ
λεπτὸν εἰς τον ἡμέτερον νοῦν ἐμϐαλὼν, ἐξ ὧν oi τοῦ
Πνεύματος ἐν διαφόροις γραφαῖς αὖτ’ὖν θεολογοῦντες
ἒ-ριλοαόφησαν,
ε’. Ταῦτ’ ἄρα καὶ τοιαύτας ὁ τ’ὖν ἡμετέρων ψυχῶν
οἰκονόμος πόρρωθεν, ὥσπερ ἀεὶ νόμος αὐτῷ, προκα-
ταϐἀλλει τὰς ἀφορμὰς, τὸν θεοστεφῆ καὶ μέγιστον
ἡμῶν οὖτοκράτορα τοῦ ἔργου τούτου θερμὸν ἀντι-
λήπτορα προστησάμενος, ὃς οἶον τὸν ζῆλον καὶ τὴν
ὑπὲρ τῆς εἰρήνης προθυμίαν καὶ σπουδὴν ἐνεδείξα-
το, τίς ἱκανός τῷ λόγῳ περιλαϐεῖν ς οὗ μὴν ἄλλ’ οὖ-
δὲ l' τὴν ἐν τούτοις ὺπέρ ἄνθρωπον αἰντοί καρτερίαν
οοῖρδινί τῶν ἁπάντων ἰσχὺς ἔσται διεξελθεῖν, Οὔ γὰρ
ὁμοῦ τε προσετάγῃ οεόθεν ὑπηρετῆσαι τῷ λειτουρ-
γήματι, καὶ ὁμοῦ τοῖς ὑπ’ αὐτὸν ἐντειλάμενος ἢρ-
κιαεν, ὥσπερ ἂν εἴ τις ὖπολάϐοι τὴν ἄνωθεν αὖτῴ
δοθεῖσαν ἐξουπίαν ἀποσκοπῶν, ἀλλὰ πάντας σχεδὸν
ἀνθισταμένους εύρὼν, καὶ ὅτι χρόνος μακρὸς ἀφόὖ
τα τοῦ σιῖσματος, ὡς νόμον τὸ παράλογον ἔθος τ
το κρατύνειν ἐθέλοντας, τῇ τούτωνηασθενείᾳ συγκα-
ταϐαίνει, καὶ μακροθύμως μετέρχεται τὰ τοῦ πραγ-
ματος. Καὶ νῦν μὲν πείθειν ὁ βασιλεὺς τοὺς
ὑπηκόους ἒπιχειρεῖ, νῦν δ’ ἀνέχεται τῶν ὑπὸ χεῖρα
μεγαλορρόνως ὁ δεσπότης ἀντιλεγόντων αύτῷ, τοῦτο
μὲν τῇ οἰκείᾳ κανταῦθα συνήθως χρηστότητι χρώ-
μενος, τοῦτο δὲ καὶ διακρίσει διδοὺς ἑαυτὸν, οἷς ὅτι
τὸ τῆς ἔχθρας μεσότοιχον πολυετές τε καὶ μακρο-
χρόνιον, ἐζ ὧν καὶ πάντα τρόπον ἐπείγεται γενέσθαι
τῆς εἰρήνης ὑμᾶς. Ἐν τούτῳ τοῦ σκοπού διημερεύων
ἀεὶ, καὶ νύκτας ὅλας ἄγρυπνος διακαρτερῶν, ἕως εἱ
καὶ μὴ πάντας επὶ μηδὲ πάντων ἡ γνῶσις, καὶ
τοῦ λυσιτελοῦντος κατανόησις · τὸ γοῦν πλεῖστον
καὶ κράτιστον μέρος τοῦ τῆς Ἐκκληαίας πληρώμα-
τος συναγαγὼν εἷς ταυτὸ, καὶ μιᾶς γνώμης τι καὶ
βουλῆς τούτους ἀπεργασάμενος τῇ τοῦ εἰρηνάρχου
Χριστοῦ συνεργεῖᾳ καὶ χλριτι, τὴν μετὰ τῆς τνῦν
Ῥωμαίων Ἐκκλησίας εἰρήνην θεοφιλῶς ἐκτετέλε-
κεν, Ἀλλὰ τα μὲν κατὰ τὸν ἡμέτερον αὗσονᾶρχην
τὸν θεοστεφῆ τε καὶ θεομιεγςέλυντον⁹ om; θερμό-
τατα λίαν ἀγωνισάμενος μεθ’ ὅσης τε τῆς κατάψυ-
liv διαπύρου, καὶ σοντομωτάτης ὁρμῆς, καὶ μεθ’
οἵας τῆς ὑπομονῆς καὶ μεγαλοψυχίας τὴν εἰρήνην
κατώροωαεν, οὗ τοῦ παρόντος λέγειν καιρού. Μόλις
γάρ ἂν καὶ ἰδίᾳ τις πραγματείᾳ τά περὶ τούτων
παραστήσειι τρανῶς.
praesentis temporis scribere Vix enim et singulari quispiam de hisce tractatione, omnia perspicue
memoraverit.
πάντα προνοίας μέτροις emortui”; ἵνα καιροῦ κα-
λοῦντος, τοιούτοις εἷς τὴν πρὸς αὖτοὺς ἡμᾶς λαϐὼν
ἡμερότητα, καὶ τὴν ἔνδον γαλήνην τῶν λογισμῶν
οἶα τὼς κατα τούτων ἐνούσης ἡμῖν ἀρχαίας κακίας
ἀποακορακισῦεἱσης τοτέλεον, ῥᾳδίως ὑπαγέγῃ τοῖς
ἔμπροσθεν, καὶ τὴν κατ’ εὒσὲὸειαν οὕτως ἕνωσιν
ἀπεργάσηται, ’τὰ περὶ τού δόγματος, ὡς ἔχει, κατὰ
λεπτὸν εἰς τον ἡμέτερον νοῦν ἐμϐαλὼν, ἐξ ὧν oi τοῦ
Πνεύματος ἐν διαφόροις γραφαῖς αὖτ’ὖν θεολογοῦντες
ἒ-ριλοαόφησαν,
ε’. Ταῦτ’ ἄρα καὶ τοιαύτας ὁ τ’ὖν ἡμετέρων ψυχῶν
οἰκονόμος πόρρωθεν, ὥσπερ ἀεὶ νόμος αὐτῷ, προκα-
ταϐἀλλει τὰς ἀφορμὰς, τὸν θεοστεφῆ καὶ μέγιστον
ἡμῶν οὖτοκράτορα τοῦ ἔργου τούτου θερμὸν ἀντι-
λήπτορα προστησάμενος, ὃς οἶον τὸν ζῆλον καὶ τὴν
ὑπὲρ τῆς εἰρήνης προθυμίαν καὶ σπουδὴν ἐνεδείξα-
το, τίς ἱκανός τῷ λόγῳ περιλαϐεῖν ς οὗ μὴν ἄλλ’ οὖ-
δὲ l' τὴν ἐν τούτοις ὺπέρ ἄνθρωπον αἰντοί καρτερίαν
οοῖρδινί τῶν ἁπάντων ἰσχὺς ἔσται διεξελθεῖν, Οὔ γὰρ
ὁμοῦ τε προσετάγῃ οεόθεν ὑπηρετῆσαι τῷ λειτουρ-
γήματι, καὶ ὁμοῦ τοῖς ὑπ’ αὐτὸν ἐντειλάμενος ἢρ-
κιαεν, ὥσπερ ἂν εἴ τις ὖπολάϐοι τὴν ἄνωθεν αὖτῴ
δοθεῖσαν ἐξουπίαν ἀποσκοπῶν, ἀλλὰ πάντας σχεδὸν
ἀνθισταμένους εύρὼν, καὶ ὅτι χρόνος μακρὸς ἀφόὖ
τα τοῦ σιῖσματος, ὡς νόμον τὸ παράλογον ἔθος τ
το κρατύνειν ἐθέλοντας, τῇ τούτωνηασθενείᾳ συγκα-
ταϐαίνει, καὶ μακροθύμως μετέρχεται τὰ τοῦ πραγ-
ματος. Καὶ νῦν μὲν πείθειν ὁ βασιλεὺς τοὺς
ὑπηκόους ἒπιχειρεῖ, νῦν δ’ ἀνέχεται τῶν ὑπὸ χεῖρα
μεγαλορρόνως ὁ δεσπότης ἀντιλεγόντων αύτῷ, τοῦτο
μὲν τῇ οἰκείᾳ κανταῦθα συνήθως χρηστότητι χρώ-
μενος, τοῦτο δὲ καὶ διακρίσει διδοὺς ἑαυτὸν, οἷς ὅτι
τὸ τῆς ἔχθρας μεσότοιχον πολυετές τε καὶ μακρο-
χρόνιον, ἐζ ὧν καὶ πάντα τρόπον ἐπείγεται γενέσθαι
τῆς εἰρήνης ὑμᾶς. Ἐν τούτῳ τοῦ σκοπού διημερεύων
ἀεὶ, καὶ νύκτας ὅλας ἄγρυπνος διακαρτερῶν, ἕως εἱ
καὶ μὴ πάντας επὶ μηδὲ πάντων ἡ γνῶσις, καὶ
τοῦ λυσιτελοῦντος κατανόησις · τὸ γοῦν πλεῖστον
καὶ κράτιστον μέρος τοῦ τῆς Ἐκκληαίας πληρώμα-
τος συναγαγὼν εἷς ταυτὸ, καὶ μιᾶς γνώμης τι καὶ
βουλῆς τούτους ἀπεργασάμενος τῇ τοῦ εἰρηνάρχου
Χριστοῦ συνεργεῖᾳ καὶ χλριτι, τὴν μετὰ τῆς τνῦν
Ῥωμαίων Ἐκκλησίας εἰρήνην θεοφιλῶς ἐκτετέλε-
κεν, Ἀλλὰ τα μὲν κατὰ τὸν ἡμέτερον αὗσονᾶρχην
τὸν θεοστεφῆ τε καὶ θεομιεγςέλυντον⁹ om; θερμό-
τατα λίαν ἀγωνισάμενος μεθ’ ὅσης τε τῆς κατάψυ-
liv διαπύρου, καὶ σοντομωτάτης ὁρμῆς, καὶ μεθ’
οἵας τῆς ὑπομονῆς καὶ μεγαλοψυχίας τὴν εἰρήνην
κατώροωαεν, οὗ τοῦ παρόντος λέγειν καιρού. Μόλις
γάρ ἂν καὶ ἰδίᾳ τις πραγματείᾳ τά περὶ τούτων
παραστήσειι τρανῶς.
praesentis temporis scribere Vix enim et singulari quispiam de hisce tractatione, omnia perspicue
memoraverit.