PG 141, col. 1060
ζωαρχικῆς Τριάὂος ιῖῑμφήνωειι³ μή δι’ ι’ίού τὸ Πνεῦμα
παρᾶ [ἰατρὸς εἶναι λέγοντες ς ’.Ωλὰ περὶ μὲν τοῦ τῆς
Τριάδος ἀμερίστου καὶ σῦνειφοῦς² καὶ πολλῷ πλέον
περὶ τῆς ἐκ, ὅτι καὶ ταύτῃ συμφώνως οἱ τελείως
τῶν Πατέρων ἐχρήσαντο, καὶ μᾶλλον ὁ ἐνθεώτατος
Κύριλλος, καὶ ἐξ Υὶοῦ δεδωκότες εἶναι τὸ Πνεῦμα
τὸ ἅγιον³ οὐ παρόντος λέγειν καιροῦ. Καὶ γὰρ
ἐν οἰκείῳ τόπῳ καὶ περὶ τούτων διαληψόμεθα.
ιζ’, Νῦν δὲ τῆς ἀκολουθίας τῶν προειρημένων
ὗμινοι λέγομεν ὅτι τὸ δι’ 1⁸ἱοῦ παρὰ ’Πατρὸς
ἰρχειν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον τρανότερον τῶν ἅλ-
; ἐκήρυξεν ὁ Δαμασκόθεν σοφὸς μελῳδὸς⁷ ὁ κατᾶ
ι ἑαυτοῦ κλῆσιν θείας χάριτος ἔμπλεως. Οὗτος
,γὰρ ἔστιν ὅπου τῶν οἰκείων ὓμνων ἐναργέστερον
τα περὶ τούτου διεξιὼν, ὡς παρὰ τῶν ἀνέκαθεν
διαπριψὰκτων ἁγίων ἒξηκριϐωμένην τὴν θεολογίαν
δεξάμενος, οὕτω πρὸς τὸν Κύριον ⁸ ΗΙλεων νέ-
μοις ἡμῖν Πνεῦμα μεταδοτικὸν {affici-mro: ὲκ
Πατρὸς διὰ σου προερχόμενον, Καὶ τοῦτο σαφῶς
ἴσασι πάντες, ὅσοις τι μέλει τῶν ἐν τοῖς ἱεροῖς
οἴκοις συνάξεων, ἅτε πολλάκις ἐπ’ Ἐκκλησίας καὶ
διαπρυσίως ᾀδόμενον · καὶ τὴν ῥῆσιν οὐκ ἔστι πα-
ρακρούσασθαι τούτων τινὰ προσποιησύμενον ἄγνοιαν,
μέντοι καὶ τὴν τοιαύτην θεολογίαν ἐκ τῶν ἄνων
Θεν διδασκάλων, ὥς τινα πατρῷον κλῆρον είς αὐτὸν
κατελθεῖν, ἱκανῶς μὲν καὶ προφθάσαντες ὶδηλώ-
σαμεν, ἐξ ὦν τοὺς πρώτους τούτων σχεδὸν οὕτω
παραδόντας abripi παρεστήσαμεν, Δείξομεν δε καὶ
τὸ παρὸν, si. δοκεῖ, παραλαϐόντες εἰς μαρτυρίαν καὶ
Γρηγόριον τὸν ὲν Θαύμασι διαλάιτιψαντιι⁷ παρ’ ὧν
καὶ τὴν ἐπωνυμίαν ὶπλούτησεν. 10 μὲν γὰρ Κύ-
ριος, Διὰ δύο μαρτύρων, ἢ καὶ τριῶν πᾶν,
εἷπε, ῥῆμα σταθήσεται, τὸ ἀποχρῶν απῖιτῶν εἱς
βεϐαίωσιν τᾶχα παραδηλῶν · ἡμεῖς δὲ, τὸν τοιοῦτον
ἀριθμὸν κατὰ πολλὴν εὐπορίαν διπλασιάσαντες,
ἕκτον ἤδη τοῦτον παράγομεν, ἔχοντα πολύ πρὸς τοῖς
ἄλλοις τὸ ἀξιόπιστον, ὂς ὲν τῷ ’τῆς Δκατὺ μέρος
Πίστεως αὑτοῦ λόγῳ ταῦτα φησιν ' Ὀμολογοῡμεν
ὁμοῡύσιον τῷ Πατρὶ εἶναι τὸν ni». καὶ τὸ Πνεῦ-
, τουτέστι μίαν θεότητα φυσικῶς ὰγεννήτου
μένοντος τοῦ Πατρὸς, γεννηθέντος δὲ τοῦ Υἱώ
ἐκ Πατρὸς, τοῦ τε Πνεύματος ἐκ τῆς οὗσίας νοῦ
{lupi}; ᾅι¹ Υἱοῡ ἆῒόίως ἐκπεμφθέντος.
τίδ’, ’Ἔδει τοὺς ἅπαξ εἷς ἀντιτεταγμένην μοῖραν
ἀποκριθέντας, καὶ τῆς συνωλίας ἆποῤῥαγέντας
ἡμῶν, εὶ καὶ μὴ πρώην, νῦν γοῦν ἀκούσαντας,
καταπτῆξαι, καὶ πειθηνίους ἑαυτοὺς ἡμῖν παρασχεῖν,
τὸ τοῦ ἀνδρὸς καὶ μόνον εὐλαϐηθέντες αἱόέσιμον.
Οἱ δ’, ὡς ὁρῶ, καὶ μᾶλλον τῆς ἐκπεμφθέντας δραξᾶ-
μενοι λέξεως, τὰς ἀντιθέσεις, ἃς ἐκ πολλοῦ συλ-
λαϐόντες ὥδινον ἔνδοθεν, ἄρτι φανερῶς ὶκρηγνύουσι ·
παρᾶ [ἰατρὸς εἶναι λέγοντες ς ’.Ωλὰ περὶ μὲν τοῦ τῆς
Τριάδος ἀμερίστου καὶ σῦνειφοῦς² καὶ πολλῷ πλέον
περὶ τῆς ἐκ, ὅτι καὶ ταύτῃ συμφώνως οἱ τελείως
τῶν Πατέρων ἐχρήσαντο, καὶ μᾶλλον ὁ ἐνθεώτατος
Κύριλλος, καὶ ἐξ Υὶοῦ δεδωκότες εἶναι τὸ Πνεῦμα
τὸ ἅγιον³ οὐ παρόντος λέγειν καιροῦ. Καὶ γὰρ
ἐν οἰκείῳ τόπῳ καὶ περὶ τούτων διαληψόμεθα.
ιζ’, Νῦν δὲ τῆς ἀκολουθίας τῶν προειρημένων
ὗμινοι λέγομεν ὅτι τὸ δι’ 1⁸ἱοῦ παρὰ ’Πατρὸς
ἰρχειν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον τρανότερον τῶν ἅλ-
; ἐκήρυξεν ὁ Δαμασκόθεν σοφὸς μελῳδὸς⁷ ὁ κατᾶ
ι ἑαυτοῦ κλῆσιν θείας χάριτος ἔμπλεως. Οὗτος
,γὰρ ἔστιν ὅπου τῶν οἰκείων ὓμνων ἐναργέστερον
τα περὶ τούτου διεξιὼν, ὡς παρὰ τῶν ἀνέκαθεν
διαπριψὰκτων ἁγίων ἒξηκριϐωμένην τὴν θεολογίαν
δεξάμενος, οὕτω πρὸς τὸν Κύριον ⁸ ΗΙλεων νέ-
μοις ἡμῖν Πνεῦμα μεταδοτικὸν {affici-mro: ὲκ
Πατρὸς διὰ σου προερχόμενον, Καὶ τοῦτο σαφῶς
ἴσασι πάντες, ὅσοις τι μέλει τῶν ἐν τοῖς ἱεροῖς
οἴκοις συνάξεων, ἅτε πολλάκις ἐπ’ Ἐκκλησίας καὶ
διαπρυσίως ᾀδόμενον · καὶ τὴν ῥῆσιν οὐκ ἔστι πα-
ρακρούσασθαι τούτων τινὰ προσποιησύμενον ἄγνοιαν,
μέντοι καὶ τὴν τοιαύτην θεολογίαν ἐκ τῶν ἄνων
Θεν διδασκάλων, ὥς τινα πατρῷον κλῆρον είς αὐτὸν
κατελθεῖν, ἱκανῶς μὲν καὶ προφθάσαντες ὶδηλώ-
σαμεν, ἐξ ὦν τοὺς πρώτους τούτων σχεδὸν οὕτω
παραδόντας abripi παρεστήσαμεν, Δείξομεν δε καὶ
τὸ παρὸν, si. δοκεῖ, παραλαϐόντες εἰς μαρτυρίαν καὶ
Γρηγόριον τὸν ὲν Θαύμασι διαλάιτιψαντιι⁷ παρ’ ὧν
καὶ τὴν ἐπωνυμίαν ὶπλούτησεν. 10 μὲν γὰρ Κύ-
ριος, Διὰ δύο μαρτύρων, ἢ καὶ τριῶν πᾶν,
εἷπε, ῥῆμα σταθήσεται, τὸ ἀποχρῶν απῖιτῶν εἱς
βεϐαίωσιν τᾶχα παραδηλῶν · ἡμεῖς δὲ, τὸν τοιοῦτον
ἀριθμὸν κατὰ πολλὴν εὐπορίαν διπλασιάσαντες,
ἕκτον ἤδη τοῦτον παράγομεν, ἔχοντα πολύ πρὸς τοῖς
ἄλλοις τὸ ἀξιόπιστον, ὂς ὲν τῷ ’τῆς Δκατὺ μέρος
Πίστεως αὑτοῦ λόγῳ ταῦτα φησιν ' Ὀμολογοῡμεν
ὁμοῡύσιον τῷ Πατρὶ εἶναι τὸν ni». καὶ τὸ Πνεῦ-
, τουτέστι μίαν θεότητα φυσικῶς ὰγεννήτου
μένοντος τοῦ Πατρὸς, γεννηθέντος δὲ τοῦ Υἱώ
ἐκ Πατρὸς, τοῦ τε Πνεύματος ἐκ τῆς οὗσίας νοῦ
{lupi}; ᾅι¹ Υἱοῡ ἆῒόίως ἐκπεμφθέντος.
τίδ’, ’Ἔδει τοὺς ἅπαξ εἷς ἀντιτεταγμένην μοῖραν
ἀποκριθέντας, καὶ τῆς συνωλίας ἆποῤῥαγέντας
ἡμῶν, εὶ καὶ μὴ πρώην, νῦν γοῦν ἀκούσαντας,
καταπτῆξαι, καὶ πειθηνίους ἑαυτοὺς ἡμῖν παρασχεῖν,
τὸ τοῦ ἀνδρὸς καὶ μόνον εὐλαϐηθέντες αἱόέσιμον.
Οἱ δ’, ὡς ὁρῶ, καὶ μᾶλλον τῆς ἐκπεμφθέντας δραξᾶ-
μενοι λέξεως, τὰς ἀντιθέσεις, ἃς ἐκ πολλοῦ συλ-
λαϐόντες ὥδινον ἔνδοθεν, ἄρτι φανερῶς ὶκρηγνύουσι ·