PG 147, col. 952
τοῦ νοὸς τήρησις · ταύτης γάρ ἐστι τουτὶ τὸ κατ-ἐρ.
θωμα, καὶ οὐκ ἄλληςσ περαιτέρω δὲ ὁ λόγος Zm-
ρείτω.
Ἀπὸ τοῦ ,ϐίου τοῦ ἁγίου Σόεΐα.
Ἦνίκα μέντοι τον αποταξάμενον ὁ θεῖος Σάϐϐας,
τόν τε κανόνα ῐδοι τῆς κατὰ μοναχοὺς ἀγωγῆς aut.
ϐῶς ἐκμαθόντα καὶ νοῦν ἤδη τὸν ἑαυτοῦ τηρίῖν Zu-
vipevov, καὶ πρὸς τοὺς ἐναντίους τῶν λογισμῶν
μνήμην τῆς διανοίας ὲξοικισὰμενον, τότε δὴ κᾶν τῇ
Λαὺρᾳ παρεῖχε κελλίον, εἰ ἀσθενὲς ἔχοι τλι σῶμα καὶ
ἄρρωστον, εἰ μέντοι τῶν ἐρρωμένων εἴη καὶ εὐσθε-
νὼν, καὶ κελλίου οἰκοδομὴν ἐπέτρεπεν. Ὁρᾷς πῶς
καὶ ὁ θεσπέσιος Σάϐϐας τὴν τοῦ νοὸς φυλακὴν ἀπῄτει
τοῖς μαθηταῖς, καὶ οὕτως αὐτοῖς παρ’χων rauim;
[ἵσ. κελλίονῙ συνεχώρει καθίσαι. Τί πράξομεν ἡμεῖς
οί ἀργῶς ὲν κελλίοις καθήμενοι, καὶ οὐδὲ, εἰ ἐστι
νοὸς τήρησις, ἐπιστάμενοι ;
ritus nequitiae animose certare. Prmterca mellin-
dum ipsis proponebat, quam si teuercnt opiniones
olim prmsumptas, quae vitiis favent, dediscere,
et insultus pravorum affectuum possent propulsare:
qua sane, pro rei momento nihil peierat expetibi-
lius discipulis monstrare. Quantum enim hoc ab
eo didicisse : qua quis arte possit nequissimarum a
se impressiones cogitationum repellere? non au-
tem alia erat ars ista, nisi mentis cristodia. llujvs
enim affectus est proprius istud perfecta: virtutis
opus. Transcat hinc sermo ad sequentia.
Ex l’im sancti Sabba’.
Divinus Sabbas hanc regiminis formam seque-
batur. Eum qui regulam jam monasticam didice-
rat, et suam jam custodire mentem poterat. atque
dauarum rerum ex toto memoriam e mente exter-
minaverat, habitare in laura permittebat, cellam
ipsi propriam assignans, si parum robusto invali-
doque erat corpore. Sin ex iis erat qui sanitate
membrorum ac viribus pollerent, locum praebebat
ubi cellam ipsi sibi construerent. Vides ut bic'
sanctus abbas mentis ante omnia custodiam a fra-
tribus quos sub suam curam admitteret exigebat.
.nec aliter eis cella: jus in qua sub se Deo quit-te
servirent tribuebat. Quid faciemus nos inutiles in
cellis ignave desidentes; quid sit mentis custodia,
et au uSpiam reperiatur, ne mentione quidem pri-
ma edomi ? At llic magnus Pater prm iis qui eum
praecesserant istam copiose virtutem possidens,
θωμα, καὶ οὐκ ἄλληςσ περαιτέρω δὲ ὁ λόγος Zm-
ρείτω.
Ἀπὸ τοῦ ,ϐίου τοῦ ἁγίου Σόεΐα.
Ἦνίκα μέντοι τον αποταξάμενον ὁ θεῖος Σάϐϐας,
τόν τε κανόνα ῐδοι τῆς κατὰ μοναχοὺς ἀγωγῆς aut.
ϐῶς ἐκμαθόντα καὶ νοῦν ἤδη τὸν ἑαυτοῦ τηρίῖν Zu-
vipevov, καὶ πρὸς τοὺς ἐναντίους τῶν λογισμῶν
μνήμην τῆς διανοίας ὲξοικισὰμενον, τότε δὴ κᾶν τῇ
Λαὺρᾳ παρεῖχε κελλίον, εἰ ἀσθενὲς ἔχοι τλι σῶμα καὶ
ἄρρωστον, εἰ μέντοι τῶν ἐρρωμένων εἴη καὶ εὐσθε-
νὼν, καὶ κελλίου οἰκοδομὴν ἐπέτρεπεν. Ὁρᾷς πῶς
καὶ ὁ θεσπέσιος Σάϐϐας τὴν τοῦ νοὸς φυλακὴν ἀπῄτει
τοῖς μαθηταῖς, καὶ οὕτως αὐτοῖς παρ’χων rauim;
[ἵσ. κελλίονῙ συνεχώρει καθίσαι. Τί πράξομεν ἡμεῖς
οί ἀργῶς ὲν κελλίοις καθήμενοι, καὶ οὐδὲ, εἰ ἐστι
νοὸς τήρησις, ἐπιστάμενοι ;
ritus nequitiae animose certare. Prmterca mellin-
dum ipsis proponebat, quam si teuercnt opiniones
olim prmsumptas, quae vitiis favent, dediscere,
et insultus pravorum affectuum possent propulsare:
qua sane, pro rei momento nihil peierat expetibi-
lius discipulis monstrare. Quantum enim hoc ab
eo didicisse : qua quis arte possit nequissimarum a
se impressiones cogitationum repellere? non au-
tem alia erat ars ista, nisi mentis cristodia. llujvs
enim affectus est proprius istud perfecta: virtutis
opus. Transcat hinc sermo ad sequentia.
Ex l’im sancti Sabba’.
Divinus Sabbas hanc regiminis formam seque-
batur. Eum qui regulam jam monasticam didice-
rat, et suam jam custodire mentem poterat. atque
dauarum rerum ex toto memoriam e mente exter-
minaverat, habitare in laura permittebat, cellam
ipsi propriam assignans, si parum robusto invali-
doque erat corpore. Sin ex iis erat qui sanitate
membrorum ac viribus pollerent, locum praebebat
ubi cellam ipsi sibi construerent. Vides ut bic'
sanctus abbas mentis ante omnia custodiam a fra-
tribus quos sub suam curam admitteret exigebat.
.nec aliter eis cella: jus in qua sub se Deo quit-te
servirent tribuebat. Quid faciemus nos inutiles in
cellis ignave desidentes; quid sit mentis custodia,
et au uSpiam reperiatur, ne mentione quidem pri-
ma edomi ? At llic magnus Pater prm iis qui eum
praecesserant istam copiose virtutem possidens,