PG 152, col. 35
ae regia dignitas, ex l’atre per L‘nigenitutn ad Spiri-
tnnr penetrat. lla et persona: cunSentiunt. atque
unici principatus pium dogma non decidit. ι
Darnascenus in quarto Tlieologicoruin ipsius
capitulo: ι Deus, inquit, Spiritus Sfllli'lUN‘ est,
lucilius iugi-niti ac geniti; et per Filium Patri
connectitur. ι Si igitur per haec otnnia Fdii in
sancta Tt'itritalc mediatio elucet, quomodo sine
nrei'io cx l‘atre Spiritus est, aut quomodo qui sine
int-dio asseverant Spiritum ιι Filio non dividunt?
Qttonrudo unam in Tt'iuitate licitatcm se servare
Conlitetrtur? Quomodo secundum il’lus extra Ver-
bum Spiritus non est? Quomodo id servare pote—
runt, quod dicitur : Neque Filium sine Spiritu
facere. sicut neque sine Filio Patrem?Quotnodo
nouerit sine Spiritu Filius? Quourodo sanctitiea-
tione naturali. et naturali bonitate ex Patre per
l'nigenitum ad Spiritum sanctum pertingere, perso-
nas juxta traditum ordinem confitebuntur, qui
Spiritum ex Patre solo esse dirum? linicn'quc
principatus pium dogma, quomodo non illis deci-
det? anenam vero necessitas, nunruarn vel fuisse,
vel lore sine Spiritu Filium? Nam si sunt amlro
ex Patre sine rrredio, non ista magis de Spiritu ad
filium, quani de l-‘slio ad Spiritum dicentur. Si
enim ista prepter consubstantialitaletn dieerentnr,
omnino illorum ad se invicem conversio licret.C ipsum substantiam habet, et una quidem res
quippe liujusmodi convertuntur : sed constat pro-
l’ecto, propter ordinem atque habiturn ad invitent
ista dicta isse, secundum quem ρίτδτιιιίε divitue
substantiam sempiterno habent, iuxta processus
tlill'erentiam, qtti etiam immobilis est; quia et
substantia imnrobilis est. Idcirco etiam dictum est:
Fiiius autem sanctus Spiritus neque est, neque
dicitur, neque convertitur habitualis‘ista consc-
quentia.
(Ir-rte magnus quoque Athanasius, in temo quem
ad Antiochenos scripsit : Oportet, inquit, ct cos
anathematizare, qui asserunt Spiritum sanctum
a Christi eSsentia divisum esse. ι Qualiter igi-
tur ct qui Spiritum creaturam esse sentiunt, et
qui illum utcunque alias dividunt, huic sententia: Β dicendum, qui ex Patre per Filium procedtre a
cbnoxii sunt. Sed dicendum potius,juxta Basiliutn,
nullo modo las esse vel sectionem ullam Vel divi-
sionem cogitare : quasi vel Fdius sine l’atre in-
telligatur, vrl a Filio Spiritus disseprrretnr; neque
(iCCL'I'C penitus, ut aut l‘aler sine Filio, aut sine
Spiritu Friius nnqram fuerit, juxta theologum
Gregorium in sermone de Pentecoste. Nisi enim,
ut dictum est, personalis ordinis ratio COgeret,
secundum quem, ut se ad invicem habent distri-
butione processuum constat. nihil prohiberet etiam
siue Spiritu intelligi Filium. Nam juxta unitatem
(l6) Gennal. sect. 5 hoc Theophani attri-
buit.
tnnr penetrat. lla et persona: cunSentiunt. atque
unici principatus pium dogma non decidit. ι
Darnascenus in quarto Tlieologicoruin ipsius
capitulo: ι Deus, inquit, Spiritus Sfllli'lUN‘ est,
lucilius iugi-niti ac geniti; et per Filium Patri
connectitur. ι Si igitur per haec otnnia Fdii in
sancta Tt'itritalc mediatio elucet, quomodo sine
nrei'io cx l‘atre Spiritus est, aut quomodo qui sine
int-dio asseverant Spiritum ιι Filio non dividunt?
Qttonrudo unam in Tt'iuitate licitatcm se servare
Conlitetrtur? Quomodo secundum il’lus extra Ver-
bum Spiritus non est? Quomodo id servare pote—
runt, quod dicitur : Neque Filium sine Spiritu
facere. sicut neque sine Filio Patrem?Quotnodo
nouerit sine Spiritu Filius? Quourodo sanctitiea-
tione naturali. et naturali bonitate ex Patre per
l'nigenitum ad Spiritum sanctum pertingere, perso-
nas juxta traditum ordinem confitebuntur, qui
Spiritum ex Patre solo esse dirum? linicn'quc
principatus pium dogma, quomodo non illis deci-
det? anenam vero necessitas, nunruarn vel fuisse,
vel lore sine Spiritu Filium? Nam si sunt amlro
ex Patre sine rrredio, non ista magis de Spiritu ad
filium, quani de l-‘slio ad Spiritum dicentur. Si
enim ista prepter consubstantialitaletn dieerentnr,
omnino illorum ad se invicem conversio licret.C ipsum substantiam habet, et una quidem res
quippe liujusmodi convertuntur : sed constat pro-
l’ecto, propter ordinem atque habiturn ad invitent
ista dicta isse, secundum quem ρίτδτιιιίε divitue
substantiam sempiterno habent, iuxta processus
tlill'erentiam, qtti etiam immobilis est; quia et
substantia imnrobilis est. Idcirco etiam dictum est:
Fiiius autem sanctus Spiritus neque est, neque
dicitur, neque convertitur habitualis‘ista consc-
quentia.
(Ir-rte magnus quoque Athanasius, in temo quem
ad Antiochenos scripsit : Oportet, inquit, ct cos
anathematizare, qui asserunt Spiritum sanctum
a Christi eSsentia divisum esse. ι Qualiter igi-
tur ct qui Spiritum creaturam esse sentiunt, et
qui illum utcunque alias dividunt, huic sententia: Β dicendum, qui ex Patre per Filium procedtre a
cbnoxii sunt. Sed dicendum potius,juxta Basiliutn,
nullo modo las esse vel sectionem ullam Vel divi-
sionem cogitare : quasi vel Fdius sine l’atre in-
telligatur, vrl a Filio Spiritus disseprrretnr; neque
(iCCL'I'C penitus, ut aut l‘aler sine Filio, aut sine
Spiritu Friius nnqram fuerit, juxta theologum
Gregorium in sermone de Pentecoste. Nisi enim,
ut dictum est, personalis ordinis ratio COgeret,
secundum quem, ut se ad invicem habent distri-
butione processuum constat. nihil prohiberet etiam
siue Spiritu intelligi Filium. Nam juxta unitatem
(l6) Gennal. sect. 5 hoc Theophani attri-
buit.