PG 159, col. 1136
1 vov. ι Ἐν δὲ τῷ κανόνι τῷ εἰς τὴν Πεντῃκοστὴν, τοῦ
ι κῠρ Θεοφάνους ὲν τῇ ἕκτῃ ᾠεῇγ· ι Σὺ {ap πέτίιμις
ι Θεότητος, ὲκ lla-:95; δι’ Υἱοῦ προερχόμενονοιιαὶ
ι ὅμως εἰ καὶ ψάλλετε, ἀρνεϊσῦε ο ἡμεῖς δὲ ὅταν ἀκού·
ι σωμεν τῶν· ἁγίων πολλαχῶς λεγᾶντων τὴν fisi
- ταύτην, ποτὲ μὲν ι ἐκ nam; καὶ Υἱοῦ,ι ποτὲ δὲ, ιέκ
- τοῦ Harpe; καὶ τοῦ Υιοῦ, ι mihi ὲκ Harpe; filio-3.:
- καῇιέκ [ἰατρὸς καὶ ἐξ Υἱοῦ,ι καὶ ἐξ ἀμφοῖνοῦσιιιῆῶς.
s καὶ ἐξ ἀμφοτέρων ἐκπορεύεται, νοοῦμεν τὴν διὰ,
, αἰτίαν · ἢν ὁ Θεοδώριτος“ μετὰ φόϐου καὶ τρόμου
ι Β φεύγει. Ἐκνήψατε καὶὺμεῖς παρακαλῶ ὅπως ἴδητε.
τ υ Ἀλλ’ ὅτι καὶ ὁ Θεοδώριτος κατεδικάσθη, μὴ δεχόμε-
ι νος τὴν ὲκπόρευσιν τοῦ παναγὶου Πνεύματος ni
Β ἀπὸ τοῦ Υἱοῦ, μᾶλλον δέ γε κα. ἀφωρίσθηωνιὲ
- συγγράμματα αὑτοῦ ἃ συνέγραψε κατὰ τοῦ ἁγίου
- Κυρίλ>.ου, ἄκουσον κεφάλαιον τρισκαιδέκατον ἀπὸ
t τῶν πρακτικῶν τῆς ἁγίας καὶ οἱκουμενικῆς πέμ·
- πτης συνόδουο ι El’ τις ἀντιποιεῖται τῶν (inniti
t συγγραμμάτων Θεοδωρίτου, τῶν κατὰ τῆς ifilli:
ε πίστεως καὶ τοῦ Κορίλλου, καὶ τῶν suam αὐτοῦ
κεφαλαίων, τῶν τὰ αὐτὰ τοῖς προειρημένοις Θει- “
- δώρῳ καὶ Νεστορῖφ φρονησάντων, ἐκδικῶν αὐτούς
- τε. καὶ τὴν αὐτῶν ἀσέϐειαν, ἀλλὰ μή ἀναθεματίζει
- τά εἰρημένα ἀσεσῆ συγγράμματα, καὶτοὺς τὶὸμοιι
' αὐτοῖς φρονήσαντας ἢ φρονοῦντας, καὶ πάντας τοῦς
lC γράψαντας κατὰ τῆς δροῆς πίστεως καὶ τού ἐν
ς ἁγίοις Κυρίλλου, καὶ τῶν δώδεκα αὐτοῦ κεφαλαίων.
ι καὶ ἐν τῇ τοιαύτῃ ἀσεϐείᾳ τελευτήσαντας, Μ’
I θεμα. ι Ὁμοίως κᾶι ἡ ἁγία-ἕκτη σύνοδος, ἐν κεῖτο
i λαίῳ ἐνάτῳ φησιν ο ι Εἴ τις οὐκ ἀναθεματίζεί τά
ι συγγράμματα Θεοδωρίτου τὰ κατὰ τῆς ὀρθῆς τί·
' στεως τοῦ ἁγίου κυρίλλου, καὶ τὴν λενομένην Ἰία
I ἐπιστολὴν, καὶ Θεοδωριτον τὸν Μοιρουεστέας, καὶ τά
ἱ συγγράμματα αὐτοῦ, καὶ εἴ τις ού δέχεται τὰ συγ·
ι γράματα τοῦ ἁγίου Κυρίλλου, καὶ μάλιστα τὰ mi
ι Θεοδώρου,καὶ Θεοδωρίτου, καὶ ’Δνέρέου, καὶ Νεστί-
‘. ρίου,καὶ τῶν τὰ ὃμοια αὐτοῖς καὶ ὲνὶ αὐτῶν πεφρε-
’ νηκότων ἦ φρονούντων, ἀνάθεμα ἔστω. ι Τὰ ὅμοιαι εὲ
ι καὶ ἡ τετάρτη οἱκουμενικὴ σύνοδος, καὶ ἡ ἑϐδόμη διι-
ῃ λαμϐάνουσιν. Ὅτι δὲ ἡ διὰ λεγομένη ἐπιτοῦ Υἱοῦ με·
υ σιτειαν δηλοῖ τῆςπροάδου 10:3 ἷιτανάνίου Πνεῦματσς
ἐκ τοῦ Πατρδς, ἄκουσον τοῦ θαυμαστοῦ Γρηγορξου
τοῦ Νύσσης, λέγοντος ἐν τῷ προς Ἀὁλάύιον λόγῳ
αὐτοῦ, οὗ ή ἀρχὴ, ι ’Υμᾶς δὲ δίκαιον τοὺς ἀκμάζον·
τας ἐν πάσῃ δυνάμει διανωνεζεσθαι, ι —- ‹ τὸάταράλ·
λακτον τῆς φύσεως ὁμολογοῦντες, τὴν κατὰ το al-
τιον καὶ αἰτιατὸν διαφορὰ-ν ,οὺκνάρνούμεθι Ἕνῷ
μόνῳ διακρίνεσθαι τὸ *ἕτερον τοῦ ἐτέρου καταλαμ-
σάνομεν⁶ τῷ τὸ μὲν αἴτιον πιστεύειν εἴναι, τὸ ait
ὲκ τοῦ αἰτίου καὶ τοῦ ἐξ αἰτίας ὄντος, ἄλλην πάλιν
διαφοράν ἐννοοῦμεν ο τὸ μὲν γὰρ, προσεχὼς ἐκ τοῦ
πρώτου, τὸ δὲ διὰ τοῦ etpassim; ἐκ τοῦ πρώτου
ὥστε καὶ τὸ μονογενὲς-ἁναμφίὸολον ἐπὶ τοῦ Yffi]
μένειν, καὶ *τὸ ἐκ Πατρὸς εἶναι τὸ Πνεῦμα μὴ
ἀμφιϐάλλειν τῆς τοῦ Υῐού μεσιτεξας, καὶ ιαότῴ τδ
ι κῠρ Θεοφάνους ὲν τῇ ἕκτῃ ᾠεῇγ· ι Σὺ {ap πέτίιμις
ι Θεότητος, ὲκ lla-:95; δι’ Υἱοῦ προερχόμενονοιιαὶ
ι ὅμως εἰ καὶ ψάλλετε, ἀρνεϊσῦε ο ἡμεῖς δὲ ὅταν ἀκού·
ι σωμεν τῶν· ἁγίων πολλαχῶς λεγᾶντων τὴν fisi
- ταύτην, ποτὲ μὲν ι ἐκ nam; καὶ Υἱοῦ,ι ποτὲ δὲ, ιέκ
- τοῦ Harpe; καὶ τοῦ Υιοῦ, ι mihi ὲκ Harpe; filio-3.:
- καῇιέκ [ἰατρὸς καὶ ἐξ Υἱοῦ,ι καὶ ἐξ ἀμφοῖνοῦσιιιῆῶς.
s καὶ ἐξ ἀμφοτέρων ἐκπορεύεται, νοοῦμεν τὴν διὰ,
, αἰτίαν · ἢν ὁ Θεοδώριτος“ μετὰ φόϐου καὶ τρόμου
ι Β φεύγει. Ἐκνήψατε καὶὺμεῖς παρακαλῶ ὅπως ἴδητε.
τ υ Ἀλλ’ ὅτι καὶ ὁ Θεοδώριτος κατεδικάσθη, μὴ δεχόμε-
ι νος τὴν ὲκπόρευσιν τοῦ παναγὶου Πνεύματος ni
Β ἀπὸ τοῦ Υἱοῦ, μᾶλλον δέ γε κα. ἀφωρίσθηωνιὲ
- συγγράμματα αὑτοῦ ἃ συνέγραψε κατὰ τοῦ ἁγίου
- Κυρίλ>.ου, ἄκουσον κεφάλαιον τρισκαιδέκατον ἀπὸ
t τῶν πρακτικῶν τῆς ἁγίας καὶ οἱκουμενικῆς πέμ·
- πτης συνόδουο ι El’ τις ἀντιποιεῖται τῶν (inniti
t συγγραμμάτων Θεοδωρίτου, τῶν κατὰ τῆς ifilli:
ε πίστεως καὶ τοῦ Κορίλλου, καὶ τῶν suam αὐτοῦ
κεφαλαίων, τῶν τὰ αὐτὰ τοῖς προειρημένοις Θει- “
- δώρῳ καὶ Νεστορῖφ φρονησάντων, ἐκδικῶν αὐτούς
- τε. καὶ τὴν αὐτῶν ἀσέϐειαν, ἀλλὰ μή ἀναθεματίζει
- τά εἰρημένα ἀσεσῆ συγγράμματα, καὶτοὺς τὶὸμοιι
' αὐτοῖς φρονήσαντας ἢ φρονοῦντας, καὶ πάντας τοῦς
lC γράψαντας κατὰ τῆς δροῆς πίστεως καὶ τού ἐν
ς ἁγίοις Κυρίλλου, καὶ τῶν δώδεκα αὐτοῦ κεφαλαίων.
ι καὶ ἐν τῇ τοιαύτῃ ἀσεϐείᾳ τελευτήσαντας, Μ’
I θεμα. ι Ὁμοίως κᾶι ἡ ἁγία-ἕκτη σύνοδος, ἐν κεῖτο
i λαίῳ ἐνάτῳ φησιν ο ι Εἴ τις οὐκ ἀναθεματίζεί τά
ι συγγράμματα Θεοδωρίτου τὰ κατὰ τῆς ὀρθῆς τί·
' στεως τοῦ ἁγίου κυρίλλου, καὶ τὴν λενομένην Ἰία
I ἐπιστολὴν, καὶ Θεοδωριτον τὸν Μοιρουεστέας, καὶ τά
ἱ συγγράμματα αὐτοῦ, καὶ εἴ τις ού δέχεται τὰ συγ·
ι γράματα τοῦ ἁγίου Κυρίλλου, καὶ μάλιστα τὰ mi
ι Θεοδώρου,καὶ Θεοδωρίτου, καὶ ’Δνέρέου, καὶ Νεστί-
‘. ρίου,καὶ τῶν τὰ ὃμοια αὐτοῖς καὶ ὲνὶ αὐτῶν πεφρε-
’ νηκότων ἦ φρονούντων, ἀνάθεμα ἔστω. ι Τὰ ὅμοιαι εὲ
ι καὶ ἡ τετάρτη οἱκουμενικὴ σύνοδος, καὶ ἡ ἑϐδόμη διι-
ῃ λαμϐάνουσιν. Ὅτι δὲ ἡ διὰ λεγομένη ἐπιτοῦ Υἱοῦ με·
υ σιτειαν δηλοῖ τῆςπροάδου 10:3 ἷιτανάνίου Πνεῦματσς
ἐκ τοῦ Πατρδς, ἄκουσον τοῦ θαυμαστοῦ Γρηγορξου
τοῦ Νύσσης, λέγοντος ἐν τῷ προς Ἀὁλάύιον λόγῳ
αὐτοῦ, οὗ ή ἀρχὴ, ι ’Υμᾶς δὲ δίκαιον τοὺς ἀκμάζον·
τας ἐν πάσῃ δυνάμει διανωνεζεσθαι, ι —- ‹ τὸάταράλ·
λακτον τῆς φύσεως ὁμολογοῦντες, τὴν κατὰ το al-
τιον καὶ αἰτιατὸν διαφορὰ-ν ,οὺκνάρνούμεθι Ἕνῷ
μόνῳ διακρίνεσθαι τὸ *ἕτερον τοῦ ἐτέρου καταλαμ-
σάνομεν⁶ τῷ τὸ μὲν αἴτιον πιστεύειν εἴναι, τὸ ait
ὲκ τοῦ αἰτίου καὶ τοῦ ἐξ αἰτίας ὄντος, ἄλλην πάλιν
διαφοράν ἐννοοῦμεν ο τὸ μὲν γὰρ, προσεχὼς ἐκ τοῦ
πρώτου, τὸ δὲ διὰ τοῦ etpassim; ἐκ τοῦ πρώτου
ὥστε καὶ τὸ μονογενὲς-ἁναμφίὸολον ἐπὶ τοῦ Yffi]
μένειν, καὶ *τὸ ἐκ Πατρὸς εἶναι τὸ Πνεῦμα μὴ
ἀμφιϐάλλειν τῆς τοῦ Υῐού μεσιτεξας, καὶ ιαότῴ τδ