PG 161, col. 789
νοουμέηιης, ἢ καὶ προνοουμένης τῆς οὐσίας τε καὶ
τῆς φύσεως πάντη ἀδύνατον. Διδ καὶ ὅταν rb ἀγέν-
νητον καὶ ὲκπορευτιν ὐποστατικὰς ἰδιότητας λέγω·
μευ, τὴν ἐν ιδικῇ ἀγεννήτου καὶ γεννητοῦ καὶ ἐκπο-
ρευτοῦ ὑποστάσει θεωρουμένην οὐσίαν νοοῦμεν. Οὐ
γὰρ είς ἰδιότητας ψιλὰς πιστεύομεν, οὐδὶ οὐσίας
ἀφορίζειν ταῦτα, ἀλλὰ περὶ οὐσίαν ἀφορίζεσθαι
ὁμολογοῦμεν, κατὰ τὴν θεολόγον φωνήν. ὀταν γὰρ
λέγωμεν, ὅτι ό Πατὴρ οὐκ ἐστιν Υἱὸς. οὐ μόνον
τοῦτο δηλοῦμεν, ὅτι ἡ πατρική tamn; οὐκ ἔστι καὶ
τοῦ Υίοῦ, ἀλλἸδτι καὶ ἠ ἐν τῇ ὑποστάσει τοῦ Πα-
τρὸς θεωρουμένη φύσις τε καὶ οὐσία οὐκνέχει τὴν
υιικὴν ἰδιότητα . Οὐ γὰρ ἴδιά τινα ψιλὰ νομίζομεν
τῆς οὐσίας ἄνευ ὰπιθεωρούμενα καὶ χωρὶς ὑποκει-
μένου, ἀλλὰ τῇ φύσει ἐνεῖναι τὰ ίδιώματα πιστεύο-
μεν, καὶ οὺ πάντα πάσῃ. ’Ἐψεται γὰρ Υίὸν εἶναι
τὸν Πατέρα καὶ Πνεῦμα, καὶ τὸ ἀντίστροφον, ὅπερ
ατεχνῶς Σαὸέλλειον. Ἀλλ’ ὥσπερ, κατὰ τὸν θεῖον
Διονύσιον, τὸ ἐκ τριῶν ὁμοῦ λαμπάδων ἐξαλλό-
μένον φῶς ἐστι τὸ πᾶν φῶς, καί φῶς ἓν τῇ φύ-
σει, καί ἑνοῦται ἀσυγχύτως, καί διαιρεῖται ἀδιαι-
ρέτως, ῑδιον τὰρ ἑκάστης λαμπάδος τὸ ἑαυτῆς
φῶς· οὕτω, μᾶλλον δὲ καί ὑπὲρ τοῦτο, πάντα
,γὰρ ὑπερέχει Θεὸς, μία μὲν φύσις τοῖς τρισί,
διαιρεῖται δὲ ἀδιαιρέτως τοῖς ἰδιώμασι, καί ἑνοῦται
ἁσυγχύτως τῇ φύσει. Kal τοῦτό ἐστιν ὅπερ λέγο-
μεν, ὅτι τὸ ἐν Τριὰς, καὶ ἠ Τριὰς ἓν. Οὐκ ἄρα ὲκ τῆς
ὑποστάσεως, ὖπόστασις,τδ γεννώμενον καὶ ἐκπο-
ρευόμενον. ’Δδύιατον γὰρ ὑπόστασιν νοεῖσθαι καθ’
ἑαυτὴν ἄνευ φύσεως, ἀλλ’ οὔτε μὴν ἐκ τῆς οὐσίας,
ᾖούσία. οὔσης γὰρ τῆς φύσεως μιᾶς [ἰατρὸς καὶ
Υίοῦ, ἦν ἂν καὶ ἐξ ἑαυτοῦ ὁ Υἰδς, ὅπερ ἄτοπον.
Δειπόμενον ἄρα τὺ τρίτον ἐστί’ καὶ οὕτω τὸ γενέ
νᾷν, καί προϐάλλειν φύσεως μὲν ἔργον ὁμολογεῖται,
φύσεως δὲ οὐ πάσης, ἀλλὰ περὶ ἥν ἠ τοῦ γεννᾷνῆ
προϐάλλειν ἰδιότης θεωρεῖται. Τοῦτο δέ ἐστιν ιιι
τῆς ὲνυποστάτου οὐσίας. Ὅπερ καὶ τῇ φύσει συν-
ᾴδει καὶ τοῖς ἁγίοις λέλεκται. Οὐ γὰρ ἐξ οὐσίας
Θεοῦ ἁπλῶς τὸν Υίὸν λέγουσιν, ἢ τὸ Πνεῦμα, ἀλλὰ
τδν μὲν ὲκ τῆς οὐσίας τοῦ Θεοῦ καὶ ίίατρὸς, τὸ δὲ
ἐκ τῆς οὐσίας Πατρὸς καὶ Υἱοῦ· οὕτε τὴν φύσιν
παραλείποντες, καὶ τὴν ὑπόστασιν ἑκφωνοῦντες
ὀριδηλὸτατα διδάσκουσιν, ὅτι ὥσπερ ό Υἱὸς ὲκ τῆς
ἐνυποστάτου φύσεως τοῦ Πατρὶς καὶ οὐσίας γεννη-
et; ὢν, ἐστι τούτου χάριν τῷ γεννήσαντι Υἱὸς καὶ
γεννῶντ,ι ὁμοούσιος, οὕτω καὶ τὺ πανάγιον Πνεῦμα
ὲκ τῆς ὲνυποστάτου eoi Πατρὺς φύσεως, διὰ τῆς
ἐνυποστάτου τοῦ Υίοῦ οὐσίας ὲκπορευτῶς ἔχον τὸ
εἶναι, ἔστι τούτων ἕνεκα Πατρί τε καὶ Υίῴ ὁμοού-
σιον. Καὶ ταῦτα μὲν οὕτως.
Patris in bypnstasi: per essentiam Filii in hypostasi per modum processionis habentem, quod sit, ho~
tum gratia esse ejusdem naturae cum Patre et Filio. Et hinc quidem ita dicta sint.
ιβ’. Ἐπεὶ δὲ οί μὲν ὲκ Πατρος δι’ Υἰοῦ, οἰ δὲ κα)⁵
εξ Υίοῦ φασι τὸ Πνεῦμα, πρῶτον μὲν τίς ἡ διαφορὰ
τῆς διὰ πρὸς τὴν ἐκ, ὅσον πρὸς τὸ προκείμενοι
τῆς φύσεως πάντη ἀδύνατον. Διδ καὶ ὅταν rb ἀγέν-
νητον καὶ ὲκπορευτιν ὐποστατικὰς ἰδιότητας λέγω·
μευ, τὴν ἐν ιδικῇ ἀγεννήτου καὶ γεννητοῦ καὶ ἐκπο-
ρευτοῦ ὑποστάσει θεωρουμένην οὐσίαν νοοῦμεν. Οὐ
γὰρ είς ἰδιότητας ψιλὰς πιστεύομεν, οὐδὶ οὐσίας
ἀφορίζειν ταῦτα, ἀλλὰ περὶ οὐσίαν ἀφορίζεσθαι
ὁμολογοῦμεν, κατὰ τὴν θεολόγον φωνήν. ὀταν γὰρ
λέγωμεν, ὅτι ό Πατὴρ οὐκ ἐστιν Υἱὸς. οὐ μόνον
τοῦτο δηλοῦμεν, ὅτι ἡ πατρική tamn; οὐκ ἔστι καὶ
τοῦ Υίοῦ, ἀλλἸδτι καὶ ἠ ἐν τῇ ὑποστάσει τοῦ Πα-
τρὸς θεωρουμένη φύσις τε καὶ οὐσία οὐκνέχει τὴν
υιικὴν ἰδιότητα . Οὐ γὰρ ἴδιά τινα ψιλὰ νομίζομεν
τῆς οὐσίας ἄνευ ὰπιθεωρούμενα καὶ χωρὶς ὑποκει-
μένου, ἀλλὰ τῇ φύσει ἐνεῖναι τὰ ίδιώματα πιστεύο-
μεν, καὶ οὺ πάντα πάσῃ. ’Ἐψεται γὰρ Υίὸν εἶναι
τὸν Πατέρα καὶ Πνεῦμα, καὶ τὸ ἀντίστροφον, ὅπερ
ατεχνῶς Σαὸέλλειον. Ἀλλ’ ὥσπερ, κατὰ τὸν θεῖον
Διονύσιον, τὸ ἐκ τριῶν ὁμοῦ λαμπάδων ἐξαλλό-
μένον φῶς ἐστι τὸ πᾶν φῶς, καί φῶς ἓν τῇ φύ-
σει, καί ἑνοῦται ἀσυγχύτως, καί διαιρεῖται ἀδιαι-
ρέτως, ῑδιον τὰρ ἑκάστης λαμπάδος τὸ ἑαυτῆς
φῶς· οὕτω, μᾶλλον δὲ καί ὑπὲρ τοῦτο, πάντα
,γὰρ ὑπερέχει Θεὸς, μία μὲν φύσις τοῖς τρισί,
διαιρεῖται δὲ ἀδιαιρέτως τοῖς ἰδιώμασι, καί ἑνοῦται
ἁσυγχύτως τῇ φύσει. Kal τοῦτό ἐστιν ὅπερ λέγο-
μεν, ὅτι τὸ ἐν Τριὰς, καὶ ἠ Τριὰς ἓν. Οὐκ ἄρα ὲκ τῆς
ὑποστάσεως, ὖπόστασις,τδ γεννώμενον καὶ ἐκπο-
ρευόμενον. ’Δδύιατον γὰρ ὑπόστασιν νοεῖσθαι καθ’
ἑαυτὴν ἄνευ φύσεως, ἀλλ’ οὔτε μὴν ἐκ τῆς οὐσίας,
ᾖούσία. οὔσης γὰρ τῆς φύσεως μιᾶς [ἰατρὸς καὶ
Υίοῦ, ἦν ἂν καὶ ἐξ ἑαυτοῦ ὁ Υἰδς, ὅπερ ἄτοπον.
Δειπόμενον ἄρα τὺ τρίτον ἐστί’ καὶ οὕτω τὸ γενέ
νᾷν, καί προϐάλλειν φύσεως μὲν ἔργον ὁμολογεῖται,
φύσεως δὲ οὐ πάσης, ἀλλὰ περὶ ἥν ἠ τοῦ γεννᾷνῆ
προϐάλλειν ἰδιότης θεωρεῖται. Τοῦτο δέ ἐστιν ιιι
τῆς ὲνυποστάτου οὐσίας. Ὅπερ καὶ τῇ φύσει συν-
ᾴδει καὶ τοῖς ἁγίοις λέλεκται. Οὐ γὰρ ἐξ οὐσίας
Θεοῦ ἁπλῶς τὸν Υίὸν λέγουσιν, ἢ τὸ Πνεῦμα, ἀλλὰ
τδν μὲν ὲκ τῆς οὐσίας τοῦ Θεοῦ καὶ ίίατρὸς, τὸ δὲ
ἐκ τῆς οὐσίας Πατρὸς καὶ Υἱοῦ· οὕτε τὴν φύσιν
παραλείποντες, καὶ τὴν ὑπόστασιν ἑκφωνοῦντες
ὀριδηλὸτατα διδάσκουσιν, ὅτι ὥσπερ ό Υἱὸς ὲκ τῆς
ἐνυποστάτου φύσεως τοῦ Πατρὶς καὶ οὐσίας γεννη-
et; ὢν, ἐστι τούτου χάριν τῷ γεννήσαντι Υἱὸς καὶ
γεννῶντ,ι ὁμοούσιος, οὕτω καὶ τὺ πανάγιον Πνεῦμα
ὲκ τῆς ὲνυποστάτου eoi Πατρὺς φύσεως, διὰ τῆς
ἐνυποστάτου τοῦ Υίοῦ οὐσίας ὲκπορευτῶς ἔχον τὸ
εἶναι, ἔστι τούτων ἕνεκα Πατρί τε καὶ Υίῴ ὁμοού-
σιον. Καὶ ταῦτα μὲν οὕτως.
Patris in bypnstasi: per essentiam Filii in hypostasi per modum processionis habentem, quod sit, ho~
tum gratia esse ejusdem naturae cum Patre et Filio. Et hinc quidem ita dicta sint.
ιβ’. Ἐπεὶ δὲ οί μὲν ὲκ Πατρος δι’ Υἰοῦ, οἰ δὲ κα)⁵
εξ Υίοῦ φασι τὸ Πνεῦμα, πρῶτον μὲν τίς ἡ διαφορὰ
τῆς διὰ πρὸς τὴν ἐκ, ὅσον πρὸς τὸ προκείμενοι