PG 17, col. 647
potuisse occultari, non vero Alexandrinis finibus
excessisse. Τum continuo subjicit tot ejus exemplo
ad Christi partes fuisse adductos, ut crescente in
dies catechumenorum numero, quos ipsi soli insti-
tuendos commiserat Demetrius Alexandrinus epi-
scopus, grammaticæ artis professione se abdicave-
rit. Quibus ita ab Eusebio conjunctis, quis tam
longinquum, tamque diuturnur iter putet interces-
sisse? Cum illud ergo tempori huic minime pos-
sit aptari, commodius aliud infra reperire conabi-
mur.
XI. (25) Conluente in dies ad Origenem, ut ixl,
anditorum numero, quos partim grammaticæ stu-
dium, partim Christisnæ doctrinæ percipiendæ cu-
piditas alliciebat, parum sibi convenire oredidit
tradere elementa litterarum, qui verbo Dei homi-
num mentes posset imbuere. Quamobrem ahroga-
vit sibi tradendæ grammaticæ munus, et ad cele-
brandas meliores doctrinas se convertit. Atque
(25) suseb., Niss. ecl. lib. , cap. 3.
(24) Ne operi suo destinatum domesticæ rsi solli-
citudo retraheret. Eusehius ait sic egiase Origenem
prudenticonsilio usnm, ne alieno snbsidio opus haberet.
, (25) Ad rerum divinarum atudium, accessit etiam
rirtutum omniumt, quæ essent Christiano dignæ, etc.
Christiacas Origenis virtutes leviter admodum hic
attingit Muetius, quas tumen Eusebius et alii longe
fusius describunt. Hujusmodi disciplina, inquit Eu-
sebius lib. v, cap. ὅ, et plane philosophica ratione
virendi, pluribus deinceps annis nti perseveravit, om-
nes juvecilium rupiditatum illecebras undique εub-
mooens. Ac diurso aruidem tempore graviasimsos curjus-
queaodi eæercitationum labores tolerabat: noctis
vero maxrimam partem divinarum Scripturarum stu-
diis impendebat, severissimæ quoad potesat philoso-
phiæ tegibus institutisque semetipsum coercens.
Quippe interdiu euidem jejunierum exrercitationibus
insudabot: noctu vero somni spatium dimetiebatur,
eumcue non in strato, sed super nudo soto capere sat-
agebat. Maxime vero evangelica illa Serpateris no-
atrii presceptu observansda esse ducebat, quibus mone-
mur, tum ns fuas tunicas habeamus, neve calceσ-
mentis utamur; tunc ne de crastino nrmium solliciti
sosmetipsos exccruciemus. Sed et mojore, epars stas
ferebat, enimi ardore, in frigore sc nuuditate perstans,
et ad summum evangelicæ paupertatis culmen erectus,
lamiliares suos ingenti admiratione perculit. ἀς
mutos qufdem exæ ipsis iscredibili dolere afecit, qui
boaa sua cum ipso partiri optabant, cum mtums dmyi-
seæ prædicationis gratia tantos labores sustnnentems
viderest. Verumtamen de vigore tolerantiæ nihl un-
quams remisit, Τriginta postea annis sese pse ad-
huc in pauperumnumerum referebat,quemadmodum
hquet ex βαhortatione sua ad martrih, ubi pa.
284, ait : Ἀιιον οὖν ὥσπερ τοῖς μὴ ἐξετασθεἔτιν ἐν
βασάνοις καὶ πόνοις παραχωρεῖν πρωτείων πρὐς τοὺς
εν ἀρθρεμβόλοις ααὶ ποισίλοις στρεβλωτηρίοις καὶ
πυρὶ ἐπιδειξαμένους τὴν ὑπομονήν· οὕτω καὶ ἡμῖν
τοῖς πένησι, κὰν μαρτυρήσωμεν, ὁ λόγος ὑποβάλλει
ἐξίστασθαι πρωτείων ὑμῖν, τοῖς, διὰ τὴν ἐν Χριστῷ
πρὸς Θεὸν ἀγάπην, πατουσι τὴν ἀπατηλην δόξαν καὶ
των πολλῶν καθικνουμένην, καὶτὴν τοσαύτην κτῆσιν,
καὶ τὴν πρὸς τέκνα φιλοστοργίαν. dit igitur equum
esst eos qu tormentis et faboribus probati non sunt,
primsas eis cædere qui equuleis et variis tormnento-
rum generibus, st rgne patientiam exrhbuerunt: sic
et aos pauperss, etsi martggres erimus, ratio suadct
excessisse. Τum continuo subjicit tot ejus exemplo
ad Christi partes fuisse adductos, ut crescente in
dies catechumenorum numero, quos ipsi soli insti-
tuendos commiserat Demetrius Alexandrinus epi-
scopus, grammaticæ artis professione se abdicave-
rit. Quibus ita ab Eusebio conjunctis, quis tam
longinquum, tamque diuturnur iter putet interces-
sisse? Cum illud ergo tempori huic minime pos-
sit aptari, commodius aliud infra reperire conabi-
mur.
XI. (25) Conluente in dies ad Origenem, ut ixl,
anditorum numero, quos partim grammaticæ stu-
dium, partim Christisnæ doctrinæ percipiendæ cu-
piditas alliciebat, parum sibi convenire oredidit
tradere elementa litterarum, qui verbo Dei homi-
num mentes posset imbuere. Quamobrem ahroga-
vit sibi tradendæ grammaticæ munus, et ad cele-
brandas meliores doctrinas se convertit. Atque
(25) suseb., Niss. ecl. lib. , cap. 3.
(24) Ne operi suo destinatum domesticæ rsi solli-
citudo retraheret. Eusehius ait sic egiase Origenem
prudenticonsilio usnm, ne alieno snbsidio opus haberet.
, (25) Ad rerum divinarum atudium, accessit etiam
rirtutum omniumt, quæ essent Christiano dignæ, etc.
Christiacas Origenis virtutes leviter admodum hic
attingit Muetius, quas tumen Eusebius et alii longe
fusius describunt. Hujusmodi disciplina, inquit Eu-
sebius lib. v, cap. ὅ, et plane philosophica ratione
virendi, pluribus deinceps annis nti perseveravit, om-
nes juvecilium rupiditatum illecebras undique εub-
mooens. Ac diurso aruidem tempore graviasimsos curjus-
queaodi eæercitationum labores tolerabat: noctis
vero maxrimam partem divinarum Scripturarum stu-
diis impendebat, severissimæ quoad potesat philoso-
phiæ tegibus institutisque semetipsum coercens.
Quippe interdiu euidem jejunierum exrercitationibus
insudabot: noctu vero somni spatium dimetiebatur,
eumcue non in strato, sed super nudo soto capere sat-
agebat. Maxime vero evangelica illa Serpateris no-
atrii presceptu observansda esse ducebat, quibus mone-
mur, tum ns fuas tunicas habeamus, neve calceσ-
mentis utamur; tunc ne de crastino nrmium solliciti
sosmetipsos exccruciemus. Sed et mojore, epars stas
ferebat, enimi ardore, in frigore sc nuuditate perstans,
et ad summum evangelicæ paupertatis culmen erectus,
lamiliares suos ingenti admiratione perculit. ἀς
mutos qufdem exæ ipsis iscredibili dolere afecit, qui
boaa sua cum ipso partiri optabant, cum mtums dmyi-
seæ prædicationis gratia tantos labores sustnnentems
viderest. Verumtamen de vigore tolerantiæ nihl un-
quams remisit, Τriginta postea annis sese pse ad-
huc in pauperumnumerum referebat,quemadmodum
hquet ex βαhortatione sua ad martrih, ubi pa.
284, ait : Ἀιιον οὖν ὥσπερ τοῖς μὴ ἐξετασθεἔτιν ἐν
βασάνοις καὶ πόνοις παραχωρεῖν πρωτείων πρὐς τοὺς
εν ἀρθρεμβόλοις ααὶ ποισίλοις στρεβλωτηρίοις καὶ
πυρὶ ἐπιδειξαμένους τὴν ὑπομονήν· οὕτω καὶ ἡμῖν
τοῖς πένησι, κὰν μαρτυρήσωμεν, ὁ λόγος ὑποβάλλει
ἐξίστασθαι πρωτείων ὑμῖν, τοῖς, διὰ τὴν ἐν Χριστῷ
πρὸς Θεὸν ἀγάπην, πατουσι τὴν ἀπατηλην δόξαν καὶ
των πολλῶν καθικνουμένην, καὶτὴν τοσαύτην κτῆσιν,
καὶ τὴν πρὸς τέκνα φιλοστοργίαν. dit igitur equum
esst eos qu tormentis et faboribus probati non sunt,
primsas eis cædere qui equuleis et variis tormnento-
rum generibus, st rgne patientiam exrhbuerunt: sic
et aos pauperss, etsi martggres erimus, ratio suadct