PG 2, col. 431
In English: The Clementine Homilies 19.10 · The Clementine Homilies 19.11 · The Clementine Homilies 19.12
per illud quod ipse tradidisti exemplum, ex bonis
malos oriri atque ex malis bonos, non admisisti,
humanum prolocutus exemplum esse.Unde et nunc
neque ego Deum genitum esse recipio,quia gignere
hominum est, non Dei. Sed nec bonus vel malus,
justus vel injustus esse potest Deus, neque etiam
prudens, aut animal, aut quaecunque alia possunt
inesse hominibus, nam ista hominum sunt. Et si
non oportet inter quaerendum de Deo, dare ei quae
hominibus insunt bona, nihil restat intelligere
aut loqui, nisi solum quszrenda ipsius voluntas,
quam ipse nobis permisit considerare, ut, quando
judicabimur, inexcusabiles simus in iis quea cogno-
scentes non servavimus.
XI. Et Simon audiens dixit: Non extorquebis a
ι me, ut, de substantia ejus silens, de sola ejus in-
quiram voluntate. Datur enim et de illius substan-
tia intelligere ac loqui, ex bonis, inquam, quae ho-
minibus insunt. Exempli gratia, homini inest vi-
vere ac mori; sed Deo non mori, at vivere, et vi-
vere in perpetuum. Adhuc insitum est hominibus,
bonos esse et malos : Deo, esse incomparabiliter
bonum. Et ne multum sermonem protraham:
eorum, quae habent homines, praestantiora in arter-
num possidet Deus. Ait Petrus : Dic mihi, Simon,
adest hominibus, gignere malos et honos,ac facere
mala et bona? Simon respondit : Adest. Excepit
Petrus : Quoniam ita affirmasti, eorum, quae ha-
bent homines, praestantiora oportet Deo tribuere :
cum ab hominibus gignantur mali et boni, Deus
solos bonos potest gignere: praeterea, cum homi-
nes faciant mala et bona, ipse solum bona facere
oblectamento habet. Atque ita de Deo, an non,quae
hominum sunt dicere aut tacere est,vel ex iis,quze
homines obtinent, bonis, aequum est ei largiri po-
tiora ‘? Sicque omnium bonorum solus est auctor.
XII. Et Simon: Igitur si Deus solorum bono-
rum auctor est, quid deinde intelligere debemus,
uisi quod malum alia quaedam genuerit potestas,
aut forte ingenitum sit. Et Petrus :Neque alia vir-
tus genuit malum, neque malitia ingenita est,
quemadmodum ad finem ostendam. Nunc enim
propositum est mihi demonstrare, ut initio pro-
misi, Deum omni modo esse inculpabilem.Conces-
eimus ergo, Deum ex iis, qua: insunt hominibus,
prestantiora citra comparationem habere. Ex quo
fit, ut productor sit quatuor substantiarum, calidi,
‘Ita et ex conject. 9., cuj.‘tex‘tus γεγένςιπλτριιη⁵ ὲ[ξ ιοῦ]περ
γεγεννηκέναι, aut et'iam_ ΘεόνΔ mutandum ἱᾼηλαύτόν ᾼ(80.- ’τὸν ’πονηρόνλ
{ppilvnp'oc scr. 30.! j‘i περί, D, ΟἏπρό) C. “@0933:er ρ. WA Ita 70., τῷ ἀσυγκρξτ
ἀσυγκίίτῳ conj. idem.' “ εἷς C. ”¹² ης
1⁸ In ὃ νενν cum seu. lacuna ι). γεννι
γενν cum s_eq. ‘laeunna. p. γεννώνζτων. ιδ “[πὸιὸόν]τωνιῖ). ΙΣῘςῐῙιςμένος, ρ..
Π
ιο 1n υγενν cum seq. lacuna ρ. γεννωντων. ι’ [nolo-autum υ. mem μονος p. ovov τα. ιν negabunt).
8ιᾷ τὰ (τῶν ex conject.) ἀνθρωποις προσόντων κριῃῶν] ρῙ περὶΑΘεοῦ ᾕ-οὐ ,δή- cal ἀνθρώποις προσόντα. ἐγεεν
οια τα (των ex conect.) ανυρωποις προσόντων mulqu p. περι υεουη ου οη τα ἀνθρώποις προσόντα εγειν
καὶ σιωπᾷνΔέστιν, ἐτῶν-,ἀνθρώποις ’προσόντων καλῶν C. ιθ τὸν S. codd. τό Π εἰ ἄρα γεννητόν 0, ἀγέννητός
mavult ὃ ι’ πάντα addidit S'ex conject. Ci.
malos oriri atque ex malis bonos, non admisisti,
humanum prolocutus exemplum esse.Unde et nunc
neque ego Deum genitum esse recipio,quia gignere
hominum est, non Dei. Sed nec bonus vel malus,
justus vel injustus esse potest Deus, neque etiam
prudens, aut animal, aut quaecunque alia possunt
inesse hominibus, nam ista hominum sunt. Et si
non oportet inter quaerendum de Deo, dare ei quae
hominibus insunt bona, nihil restat intelligere
aut loqui, nisi solum quszrenda ipsius voluntas,
quam ipse nobis permisit considerare, ut, quando
judicabimur, inexcusabiles simus in iis quea cogno-
scentes non servavimus.
XI. Et Simon audiens dixit: Non extorquebis a
ι me, ut, de substantia ejus silens, de sola ejus in-
quiram voluntate. Datur enim et de illius substan-
tia intelligere ac loqui, ex bonis, inquam, quae ho-
minibus insunt. Exempli gratia, homini inest vi-
vere ac mori; sed Deo non mori, at vivere, et vi-
vere in perpetuum. Adhuc insitum est hominibus,
bonos esse et malos : Deo, esse incomparabiliter
bonum. Et ne multum sermonem protraham:
eorum, quae habent homines, praestantiora in arter-
num possidet Deus. Ait Petrus : Dic mihi, Simon,
adest hominibus, gignere malos et honos,ac facere
mala et bona? Simon respondit : Adest. Excepit
Petrus : Quoniam ita affirmasti, eorum, quae ha-
bent homines, praestantiora oportet Deo tribuere :
cum ab hominibus gignantur mali et boni, Deus
solos bonos potest gignere: praeterea, cum homi-
nes faciant mala et bona, ipse solum bona facere
oblectamento habet. Atque ita de Deo, an non,quae
hominum sunt dicere aut tacere est,vel ex iis,quze
homines obtinent, bonis, aequum est ei largiri po-
tiora ‘? Sicque omnium bonorum solus est auctor.
XII. Et Simon: Igitur si Deus solorum bono-
rum auctor est, quid deinde intelligere debemus,
uisi quod malum alia quaedam genuerit potestas,
aut forte ingenitum sit. Et Petrus :Neque alia vir-
tus genuit malum, neque malitia ingenita est,
quemadmodum ad finem ostendam. Nunc enim
propositum est mihi demonstrare, ut initio pro-
misi, Deum omni modo esse inculpabilem.Conces-
eimus ergo, Deum ex iis, qua: insunt hominibus,
prestantiora citra comparationem habere. Ex quo
fit, ut productor sit quatuor substantiarum, calidi,
‘Ita et ex conject. 9., cuj.‘tex‘tus γεγένςιπλτριιη⁵ ὲ[ξ ιοῦ]περ
γεγεννηκέναι, aut et'iam_ ΘεόνΔ mutandum ἱᾼηλαύτόν ᾼ(80.- ’τὸν ’πονηρόνλ
{ppilvnp'oc scr. 30.! j‘i περί, D, ΟἏπρό) C. “@0933:er ρ. WA Ita 70., τῷ ἀσυγκρξτ
ἀσυγκίίτῳ conj. idem.' “ εἷς C. ”¹² ης
1⁸ In ὃ νενν cum seu. lacuna ι). γεννι
γενν cum s_eq. ‘laeunna. p. γεννώνζτων. ιδ “[πὸιὸόν]τωνιῖ). ΙΣῘςῐῙιςμένος, ρ..
Π
ιο 1n υγενν cum seq. lacuna ρ. γεννωντων. ι’ [nolo-autum υ. mem μονος p. ovov τα. ιν negabunt).
8ιᾷ τὰ (τῶν ex conject.) ἀνθρωποις προσόντων κριῃῶν] ρῙ περὶΑΘεοῦ ᾕ-οὐ ,δή- cal ἀνθρώποις προσόντα. ἐγεεν
οια τα (των ex conect.) ανυρωποις προσόντων mulqu p. περι υεουη ου οη τα ἀνθρώποις προσόντα εγειν
καὶ σιωπᾷνΔέστιν, ἐτῶν-,ἀνθρώποις ’προσόντων καλῶν C. ιθ τὸν S. codd. τό Π εἰ ἄρα γεννητόν 0, ἀγέννητός
mavult ὃ ι’ πάντα addidit S'ex conject. Ci.