PG 20, col. 1285
In English: The Oration of Constantine 17
θεῖρκτο δὲ κατακριθεὶς, οὐκ εἰς ὄλεθρον, ἀλλʼ αἰώ-
νιον εὐδοξίαν ὁ Δανιὴλ, καὶ ἐν μέσοις τοῖς θηρσὶν
ἐξεταζόμενος, ἠπίων καὶ ἡμερωτέρων τῶν θηρίων, ἦ
τῶν καθειρξάντων, ἐπειρᾶτο· πάντας γὰρ εὐχὴ (31)
κεσμιότητος καὶ σωφροσύνης ἀρετῇ συναιρομένη,
τιθασσοὺς ἀπειργάζετο, τοὺς λυσσώδεις τῇ φύσει.
Τνωσθέντων δὲ τούτων (τῷ) Καμβύσῃ (οὐ γὰρ δυνα-
τὸν ἦν τοσαύτης, οὕτω τε θείας δυνάμεως κατορθώ-
ματα ἐπισκιάζεσθαι), ὑπερεκπέπληκτο μὲν αὐτὸς τῷ
θαύματι τῶν ἀγγελλομένων, μετεγίνωσκε δὲ ἐπὶ τῷ
πεισθῆναι ταῖς διαβολαῖς τῶν Μάγων εὐχερῶς· ὅμως
γοῦν ἐτόλμησε τῆς θέας ἐκείνης ἐπόπτης γενέσθαι·
καὶ ἰδὼν τὸν μὲν ἄνδρα (32) ἐκατέρας τῆς χειρὸς
ὐψώματι τὸν Χριστὸν ὑμνοῦντα, τοὺς δὲ λέοντας ὑπο-
βεβλημένους, καὶ οἰονεὶ τὰ ἴχνη τοῦ ἀνδρὸς προσκυ-
νοῦντας, καὶ παραχρῆμα τοὺς ἀναπείσαντας αὐτὸν
Μάγους (τῇ αὐτῇ ζημίᾳ κατέκρινε, καθεῖρξέ τε τῇ
τῶν λεόντων αὐλῇ), οἱ δὲ θῆρες οἱ τὸν μικρῷ
πρόσθεν κολακεύσαντες, ἐπεφοίτων τοῖς Μάγοις, καὶ
πάντας αὐτοὺς κατὰ τὴν ἑαυτῶν φύσιν ἐλυμῇ-
ἐαντο.
petum fecerunt, omnesque eos pro naturæ suæ feritate discerpserunt.
EAA AION IIr.
Κρὶ τῆς Σιιβύλλης τῆς Ἐρυβραίας, ἐν ἀκροστι-
χίδι τῶν τῆς μαντείας ἐπῶν, τὸν Κύρον καὶ τὸ
πάθος δηλούσης· ἔστι δὲ ὁ ἀκροσταιχίς· Ἰη-
σοῦς Χριστός, Θεοῦ Υἱὸς, Σωτὴρ, Σταυρός.
Παρίσταται δέ μοι καὶ τῶν ἀλλοδαπῶν τι μαρτυ-
ριῶν (33) τῆςτοῦ Χριστοῦ θεότητος ἀπομνημονεῦσαι·
μκ γάρτοι τούτων δηλονότι καὶ ἡ τῶν βλασφημούντων
αὐτὸν διάνοια, καὶ οἶδεν αὐτὸν Θεὸν ὅντα Θεοῦ παὺ-
Δα, εἴπερ γοῦν τοῖς ἑαυτῶν λόγοις πιστεύωσιν. 1
τοίνυν Ἐρυθραία Σίβυλλα, φάσκουσα ἑαυτὴν ἕκτῃ
γενεᾷ μετὰ τὸν κατακλυσμὸν γενέσθαι, ἱέρεια ἦν τοῦ
Ἀπόλλωνος (34), διάδημα ἐπίσης τῷ θρησκευομένῳ
tur (7). Cæterum hæc narratio adversatur Seripturæ
sacræ. Neque enim magi Danielem accusasse dcuntur
in sacris voluminibus, sed satrapæ : nec Cambyses
vocatur is qui Danielem bestiis ohjici jussit, sed
Darius Medus, de quo variæ sunt chronologorum
sententiæ. Nam plerique Cyaxarem hunc esse vo-
luut, Astyagis ilium. Scaliger vero Nabonnidum
esse contendit; cujes opinioni suffragatur Petavius
noster. Quorum consensum magni facio. Nam cum
in plerisque dissentire soleant, ubicunque eos con-
venire viderimus, maximum veritatis argumentum
est. Eorum tamen sententiæ refragari videtur Aby-
denus in ihstoria Assyriorum. Hic enim scribit, Na-
huchodonosorum paulo ante mortem divino numine
alatum prædixisse Babyloniis,urbem ipsorum non
muulto post esse perituram. Mulum enim Persam
venturum esse, qui ipsis jugum servitutis imponat.
Ejus vero atdjutorem in expugnatione urbis futu-
rum Medum, Assyriorum gloriam. iic enim inter-
pretor verba illa Abydeni : οὗ δὴ συναίτιος ἔσται
Μήδης. Græca certe verba nihil aliud sonant, quam
id quod dixi. Quod si Medus sotius atque auxha-
tor fuit Cyri in expugnanda et in servtutem redi-
genda Babylone, Medus utique non est Nabonni-
dus. At Scaliger, qui Darium Medum vult esse Na-
σρἐς τὸν δοναντἡν, καὶ δεεtσνs. Eοtν
νιον εὐδοξίαν ὁ Δανιὴλ, καὶ ἐν μέσοις τοῖς θηρσὶν
ἐξεταζόμενος, ἠπίων καὶ ἡμερωτέρων τῶν θηρίων, ἦ
τῶν καθειρξάντων, ἐπειρᾶτο· πάντας γὰρ εὐχὴ (31)
κεσμιότητος καὶ σωφροσύνης ἀρετῇ συναιρομένη,
τιθασσοὺς ἀπειργάζετο, τοὺς λυσσώδεις τῇ φύσει.
Τνωσθέντων δὲ τούτων (τῷ) Καμβύσῃ (οὐ γὰρ δυνα-
τὸν ἦν τοσαύτης, οὕτω τε θείας δυνάμεως κατορθώ-
ματα ἐπισκιάζεσθαι), ὑπερεκπέπληκτο μὲν αὐτὸς τῷ
θαύματι τῶν ἀγγελλομένων, μετεγίνωσκε δὲ ἐπὶ τῷ
πεισθῆναι ταῖς διαβολαῖς τῶν Μάγων εὐχερῶς· ὅμως
γοῦν ἐτόλμησε τῆς θέας ἐκείνης ἐπόπτης γενέσθαι·
καὶ ἰδὼν τὸν μὲν ἄνδρα (32) ἐκατέρας τῆς χειρὸς
ὐψώματι τὸν Χριστὸν ὑμνοῦντα, τοὺς δὲ λέοντας ὑπο-
βεβλημένους, καὶ οἰονεὶ τὰ ἴχνη τοῦ ἀνδρὸς προσκυ-
νοῦντας, καὶ παραχρῆμα τοὺς ἀναπείσαντας αὐτὸν
Μάγους (τῇ αὐτῇ ζημίᾳ κατέκρινε, καθεῖρξέ τε τῇ
τῶν λεόντων αὐλῇ), οἱ δὲ θῆρες οἱ τὸν μικρῷ
πρόσθεν κολακεύσαντες, ἐπεφοίτων τοῖς Μάγοις, καὶ
πάντας αὐτοὺς κατὰ τὴν ἑαυτῶν φύσιν ἐλυμῇ-
ἐαντο.
petum fecerunt, omnesque eos pro naturæ suæ feritate discerpserunt.
EAA AION IIr.
Κρὶ τῆς Σιιβύλλης τῆς Ἐρυβραίας, ἐν ἀκροστι-
χίδι τῶν τῆς μαντείας ἐπῶν, τὸν Κύρον καὶ τὸ
πάθος δηλούσης· ἔστι δὲ ὁ ἀκροσταιχίς· Ἰη-
σοῦς Χριστός, Θεοῦ Υἱὸς, Σωτὴρ, Σταυρός.
Παρίσταται δέ μοι καὶ τῶν ἀλλοδαπῶν τι μαρτυ-
ριῶν (33) τῆςτοῦ Χριστοῦ θεότητος ἀπομνημονεῦσαι·
μκ γάρτοι τούτων δηλονότι καὶ ἡ τῶν βλασφημούντων
αὐτὸν διάνοια, καὶ οἶδεν αὐτὸν Θεὸν ὅντα Θεοῦ παὺ-
Δα, εἴπερ γοῦν τοῖς ἑαυτῶν λόγοις πιστεύωσιν. 1
τοίνυν Ἐρυθραία Σίβυλλα, φάσκουσα ἑαυτὴν ἕκτῃ
γενεᾷ μετὰ τὸν κατακλυσμὸν γενέσθαι, ἱέρεια ἦν τοῦ
Ἀπόλλωνος (34), διάδημα ἐπίσης τῷ θρησκευομένῳ
tur (7). Cæterum hæc narratio adversatur Seripturæ
sacræ. Neque enim magi Danielem accusasse dcuntur
in sacris voluminibus, sed satrapæ : nec Cambyses
vocatur is qui Danielem bestiis ohjici jussit, sed
Darius Medus, de quo variæ sunt chronologorum
sententiæ. Nam plerique Cyaxarem hunc esse vo-
luut, Astyagis ilium. Scaliger vero Nabonnidum
esse contendit; cujes opinioni suffragatur Petavius
noster. Quorum consensum magni facio. Nam cum
in plerisque dissentire soleant, ubicunque eos con-
venire viderimus, maximum veritatis argumentum
est. Eorum tamen sententiæ refragari videtur Aby-
denus in ihstoria Assyriorum. Hic enim scribit, Na-
huchodonosorum paulo ante mortem divino numine
alatum prædixisse Babyloniis,urbem ipsorum non
muulto post esse perituram. Mulum enim Persam
venturum esse, qui ipsis jugum servitutis imponat.
Ejus vero atdjutorem in expugnatione urbis futu-
rum Medum, Assyriorum gloriam. iic enim inter-
pretor verba illa Abydeni : οὗ δὴ συναίτιος ἔσται
Μήδης. Græca certe verba nihil aliud sonant, quam
id quod dixi. Quod si Medus sotius atque auxha-
tor fuit Cyri in expugnanda et in servtutem redi-
genda Babylone, Medus utique non est Nabonni-
dus. At Scaliger, qui Darium Medum vult esse Na-
σρἐς τὸν δοναντἡν, καὶ δεεtσνs. Eοtν