PG 22, col. 795
’ῐύχοι μὲν ἂν καὶ αὐτὰ τῆς προσηκούσης κατὰ και·-
ᾠν ἀπελέγξεως, δυνάμει δ’ ἤδη καὶ πρὸ τῆς ἰδίας (6)
κατ’ αὐτῶν γραφῆς ἀνατέτραπται καὶ προαπελήι
ὶεγκται ὲν ὅλοις ὀκτὼ ξυγγράμμασι , τοῖς Ὠριγένει
γραφεῖσι πρὸς τὸν ἀλαζονικώτερον τοῦ Φιλαλή-
θει·ς (7) ἐπιγεγραμμένον Κέλσου Ἀληθῆ Λόγον·
ᾧ τὰς εὐθύνας ἀπαραλεξπτως, ὲν ὅσοις εἰρήκαμεν, ὁ
δεδηλωμένος παραγαγὼν, ξυλλὴδδην ὅσα ἐς τὴν αὐ-
τὴν ὑπόθεσιν παντί τῳ εἴρηταί τε καὶ εἰρήσεται,
προλαϐὼν διελύσατο· ἐφ’ ἃ τοὺς ἐπ’ ἀκριϐὲς τὰ
καθ’ ἡμᾶς διαγνῶναι ἔχοντας φιλαλήθως (8) ἀνα-
πέμψαντες , φέρε μόνην ἐπὶ τοῦ παρόντος τὴν κατὰ
τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τοῦ Φιλαλήθους
τουτουῖ λόγου παράθεσιν ἐπισκεψώμεθα· μηδέν τι
σπουδαῖον ἡγούμενοι πρὸς τὰ λοιπὰ τῶν ἑτέρωθεν
ὑποσεσυλημένων αὐτῷ διαμάχεσθαι. Μόνα δὲ εἰκότως
νυνὶ τὰ περὶ τὸν Ἄπολ) ωνιον ἐποψόμεθα, ἐπεὶ καὶ
μόνῳ περ). τοὺς (9) πώποτε καθ’ ἡμῶν γεγραφότας
ἐξαίρετος νῦν τούτῳ γέγονεν τοῦδε πρὸς τὸν ἡμέ-
τερον Σωτῆρα παράθεσίς τε καὶ ξύγκρισις.
qui contra nos styli unquam aciem distrinxerant, peculiare est, hominem cum Salvatore nostro con
tendere illum, atque comparare.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ B'.
Θαυμάζει οὖν καὶ ἀποδέχεται, Θείᾳ τινὶ καὶ ἀρρήτῳ
σοφίᾳ, οὐχὶ δὲ γοητείας σοφίσμασι (10) τεθαυμα-
τουργηκὲναι φάσκων αὑτὸν, καὶ ταῦτα ἀληθῶς οὖά
τως ἔχειν πιστεύων, καὶ ἀναποδείκτως ιίιπισχυριζό⁴
μενοςιἋκουε δ’ οὖν ἃ φησιν αὑταῖς συλλαϐαῖς ι ’Λνω
καὶ κάτω (11) θρυλλοῦσι , σεμνύνοντες τὸν Ἰησοῦν ,ν
ὡς τυφλοῖς ἀναϐλέψαι τε παρασχόντα, καί τινα
τοιαῦτα δράσαντα θαυμάσια. ι Εἶτά τινα μεταξὺ εί-
πὼν, ἐπιλέγει ο ι Σκεψώμεθα γε μὴν (12) ὅσῳ βέλτιον
καὶ συνετώτερον ἡμεῖς ὲκδεχόμεθα τὰ τοιαῦτα, καὶ
ἦν πε pl. τῶν ὲναρέτων ἔχομεν γνώμην ἀνδρῶν. › Ἐπὶ
l5) Ἵστασθαι. Hanc vocem ex mss. addidi, sine
qua mutilus et mancus hic lorus. lnterpres (Accio-
lus) sensum ejus non est assecutus. quem sic rex-
priinere debuisset -. Et reliquis quidem qute Phila-
letlte Continentur (hoc enim prceclaro titulo suum
illud contra nos opus sibi exornandam putavit) haud
ita magnumopera: pretium fuerit hac tempore r_e]'el-_
laudis 'intmorari : quippe qua: non propria illud sed
ex aliarum scriptisinou sententiis modo. verum di- Ι)
ctiones quoque iisdem. ac totidem praue syllabis satis
impudenter subiecta. Quibus et ipsis sua quandoque,
ut par est, fortassis relutatio opponatur .' tametsi‘re
quidem, etcl, liis enim tandem'respondent illa φέρε
μόνην ἐπί, etc. llatsr. _ _ ._
(6) Δυνάμει δ’ ἤδη καὶ πρὸ τῆς .Sensus
est Hieroclis deliramenta cratera in I’Itilaletlta pro-
posita, de Scripturis nempe sibi ipsis cauti-adiecti-
tib-isnet aspersastjhristo atque apostolis-calum-
nias, δυνάμει cotilutatas iam esse, dum scilicet si-
milia a Célso proposita Origenes es ploserit.._l.lnde
manifestum est male in ΑΙᾘί et Miirelli editione
mox legi πρδς ’τῆςΔ ίδ., pro eo quod recte est in
Holst. e'd πρὸ τζίδ. nempe ἰδίαι⁷κατ⁵ αὐτῶν ⁵γραέ
φή, cst quod paulo ante ὴφσῄκουςα ἀτεξλεγξις-θι
opponitur: τῷξδυνὰμει προάπηλέ·γχθαι..γοι·ειιιι le-
ciionem Acci'olus quoque secutus esse videtur; ver-
terat enim : Tametsi ’τείρεα quidem jampridem, li:-
ᾠν ἀπελέγξεως, δυνάμει δ’ ἤδη καὶ πρὸ τῆς ἰδίας (6)
κατ’ αὐτῶν γραφῆς ἀνατέτραπται καὶ προαπελήι
ὶεγκται ὲν ὅλοις ὀκτὼ ξυγγράμμασι , τοῖς Ὠριγένει
γραφεῖσι πρὸς τὸν ἀλαζονικώτερον τοῦ Φιλαλή-
θει·ς (7) ἐπιγεγραμμένον Κέλσου Ἀληθῆ Λόγον·
ᾧ τὰς εὐθύνας ἀπαραλεξπτως, ὲν ὅσοις εἰρήκαμεν, ὁ
δεδηλωμένος παραγαγὼν, ξυλλὴδδην ὅσα ἐς τὴν αὐ-
τὴν ὑπόθεσιν παντί τῳ εἴρηταί τε καὶ εἰρήσεται,
προλαϐὼν διελύσατο· ἐφ’ ἃ τοὺς ἐπ’ ἀκριϐὲς τὰ
καθ’ ἡμᾶς διαγνῶναι ἔχοντας φιλαλήθως (8) ἀνα-
πέμψαντες , φέρε μόνην ἐπὶ τοῦ παρόντος τὴν κατὰ
τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τοῦ Φιλαλήθους
τουτουῖ λόγου παράθεσιν ἐπισκεψώμεθα· μηδέν τι
σπουδαῖον ἡγούμενοι πρὸς τὰ λοιπὰ τῶν ἑτέρωθεν
ὑποσεσυλημένων αὐτῷ διαμάχεσθαι. Μόνα δὲ εἰκότως
νυνὶ τὰ περὶ τὸν Ἄπολ) ωνιον ἐποψόμεθα, ἐπεὶ καὶ
μόνῳ περ). τοὺς (9) πώποτε καθ’ ἡμῶν γεγραφότας
ἐξαίρετος νῦν τούτῳ γέγονεν τοῦδε πρὸς τὸν ἡμέ-
τερον Σωτῆρα παράθεσίς τε καὶ ξύγκρισις.
qui contra nos styli unquam aciem distrinxerant, peculiare est, hominem cum Salvatore nostro con
tendere illum, atque comparare.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ B'.
Θαυμάζει οὖν καὶ ἀποδέχεται, Θείᾳ τινὶ καὶ ἀρρήτῳ
σοφίᾳ, οὐχὶ δὲ γοητείας σοφίσμασι (10) τεθαυμα-
τουργηκὲναι φάσκων αὑτὸν, καὶ ταῦτα ἀληθῶς οὖά
τως ἔχειν πιστεύων, καὶ ἀναποδείκτως ιίιπισχυριζό⁴
μενοςιἋκουε δ’ οὖν ἃ φησιν αὑταῖς συλλαϐαῖς ι ’Λνω
καὶ κάτω (11) θρυλλοῦσι , σεμνύνοντες τὸν Ἰησοῦν ,ν
ὡς τυφλοῖς ἀναϐλέψαι τε παρασχόντα, καί τινα
τοιαῦτα δράσαντα θαυμάσια. ι Εἶτά τινα μεταξὺ εί-
πὼν, ἐπιλέγει ο ι Σκεψώμεθα γε μὴν (12) ὅσῳ βέλτιον
καὶ συνετώτερον ἡμεῖς ὲκδεχόμεθα τὰ τοιαῦτα, καὶ
ἦν πε pl. τῶν ὲναρέτων ἔχομεν γνώμην ἀνδρῶν. › Ἐπὶ
l5) Ἵστασθαι. Hanc vocem ex mss. addidi, sine
qua mutilus et mancus hic lorus. lnterpres (Accio-
lus) sensum ejus non est assecutus. quem sic rex-
priinere debuisset -. Et reliquis quidem qute Phila-
letlte Continentur (hoc enim prceclaro titulo suum
illud contra nos opus sibi exornandam putavit) haud
ita magnumopera: pretium fuerit hac tempore r_e]'el-_
laudis 'intmorari : quippe qua: non propria illud sed
ex aliarum scriptisinou sententiis modo. verum di- Ι)
ctiones quoque iisdem. ac totidem praue syllabis satis
impudenter subiecta. Quibus et ipsis sua quandoque,
ut par est, fortassis relutatio opponatur .' tametsi‘re
quidem, etcl, liis enim tandem'respondent illa φέρε
μόνην ἐπί, etc. llatsr. _ _ ._
(6) Δυνάμει δ’ ἤδη καὶ πρὸ τῆς .Sensus
est Hieroclis deliramenta cratera in I’Itilaletlta pro-
posita, de Scripturis nempe sibi ipsis cauti-adiecti-
tib-isnet aspersastjhristo atque apostolis-calum-
nias, δυνάμει cotilutatas iam esse, dum scilicet si-
milia a Célso proposita Origenes es ploserit.._l.lnde
manifestum est male in ΑΙᾘί et Miirelli editione
mox legi πρδς ’τῆςΔ ίδ., pro eo quod recte est in
Holst. e'd πρὸ τζίδ. nempe ἰδίαι⁷κατ⁵ αὐτῶν ⁵γραέ
φή, cst quod paulo ante ὴφσῄκουςα ἀτεξλεγξις-θι
opponitur: τῷξδυνὰμει προάπηλέ·γχθαι..γοι·ειιιι le-
ciionem Acci'olus quoque secutus esse videtur; ver-
terat enim : Tametsi ’τείρεα quidem jampridem, li:-