PG 22, col. 824
istam rationem sequens, neutiquam juxta eam οὐχὶ πάντως φαύλους ὄντας τὸν τρδπον· τοῖς δὲ τὸ
deoshominibusillis pauperculis, hisipsis, (inquam,] ἦθος ἀκολαστοτέροις ἄφθονα καὶ τὰ μὴ ἀναγκαῖα
qui philosophia præstantes fuere, ipsa quoque ad vi- παρασχεῖν, εἰ μὴ βελτίους ἐτύγχανον τῶν προτέρων.
ctum spectantia subtracturos fuisse, nisi pessimis Ἐξ ῶν παντί γε καταφανὴς ἡ τοῦ ξυμπεράσματοος
moribus, affatim etiam minus necessaria præstituros, nisi prioribus exstitissent mcliores. Unde nemini
sEEAAAtoN I2.
θαῦτα καὶ ἀπὸ τοῦ δευτέρου παραθέμενοι, ἴωμεν
ἐπὶ τὸ τρίτον, τὰ κατὰ τοὺς βεβοημένους ἐποψόμε-
νοι ραχμᾶνας· ἔνθα δὴ τὰ ὑπὲρ Θούλην ἄπιιστα.
Καὶ εἴ τί περ ἄλλο τερατῶδές ποτε μυθολόγοις τισὶν
ἀναπέπλασται, εὖ μάλα πιστὰ καὶ ἀληθέστατα, ὡς
ἐν παραθέσει τούτων, ἀναφανήσεται· οἰς καὶ τὸν νοῦν
ἐπιστῆσαι ἄξιον τῆς τοῦ « διλαλήθους » ἔνεκεν αὐθα-
δείας, ἡμῖν μὲν εὐχέρειαν (4) καὶ κουφότητα τρό-
που περιάπτοντος, αὐτῷ δὲ καὶ τοῖς αὐτῷ παραπλη-
σίοις τὴν ἀκριβῆ καὶ βεβαίαν μετὰ ξυνέσεως κρίσιν.
ρα γοῦν ἐφʼ οἶς σεμνύνεται παραδόξοις, τῶν ἡμε-
τέρων θείων εὐαγγελιστῶν προκρίνων τὸν Φιλόστρα-
τον, ὡς μὴ μόνον παιδείας ἐπὶ πλεῖστον ἤκοντα, ἀλλὰ
καὶ ἀληθείας ἐπιιμεμελημένον.
sEAAAIo nT.
Πρῶτα μὲν οὖν ἐν τῇ πρὸς τοὺς θραχμᾶνας πο-
ρείᾳ τοῦ Ἀπολλωνίου γυνή τις αὐτῷ τὴν χροιὰν,
εἰσάγεται ἀπὸ τῆς κεφαλῆς ἐς ὀσφὺν λευκοτάτη (5),
τὸ δὲ ἔτερον μέρος τοῦ σώματος μέλαινα· τὰ δὲ,
προῖόντων τῆς ἐτὶ τοὺς Bραχμᾶνας ὀδοῦ, ὄρη, κατα-
πεφυτευμένα τὸ πέπερι, καὶ τούτου πίθηκοι γεωρ
γοὶ, καὶ παράδοξοί τινες τὸ μέγεθος δράκοντες, ὡν
ἀπὸ κεφαλῆς λαμπάδες ἀποῤῥιπτοῦνται πυρὸς, οὖς εἴ
τις ἀνέλοι, εὕροι ἄν, φησὶ, παραδόξους λίθους ἐπὶ τῆς
κεφαλῆς,τῷ τοῦ ύγου,τοῦ παρὰ τῷ Πλάτωνι, παρα
πλησίους. Καὶ ταῦτα μὲν τὰ πρὸ τοῦ τῶν Bραχμάνων
λόφου. Ὡς δὲ καὶ εἰς αὐτὸν ἀφίκοντο, Σανδαρίκινον
ἐνταῦθα φρέαρ ὕδατος ἰδεῖν παραδόξου, καὶ κρα-
τῆρα πλησίον πυρὸς, οὗ φλόγα ἀναπέμπεσθαι μολυβ-
δώδη· δύο τε πίθους λἰθου μέλανος· τὸν μὲν ὄμβρων,
τὸν δὲ ἀνέμων, ἀφʼῶν τοὺς βραχμᾶνας, οἶς ἀνεἶεν ἵλεῳ
τῆς χώρας, χορηγεῖν. Ἀλλά γε καὶ ἀγάλματα παρʼ
αὐτοῖς Ἀθηνᾶς « Πολιάδος » καὶ Ἀπόλλωνος Πυθίου,
καὶ Διονύσου (β), καὶ ἄλλων τινῶν Ἐλληνικῶν θεῶν.
Ἰάρχαν δὲ, τὸν ἐπὶ πάντων, « διδάσκαλον » καλεῖ-
σθαι· ὅν καὶ ἰδεῖν καθεζόμενον, πολλοῦ γε δεῖ φιλο-
σοφικῶς, σατραπικῷ (7) δʼ ἂν μᾶλλον σχήματι, ἐφʼ
ὑψηλοτάτου δίφρου. Χαλκοῦ δὲ μέλανος οὗτος ἦν,
καὶ πεποίκιλτο χρυσέοις ἀγάλμασιν, οἶα δὴ εἰκὸς,
τεχνουργῶν βαναύσων τρόπον, πυρὶ καὶ σιδήρῳ μο-
fib. m. ⁴⁶ ib. m, c. 3. ⁴ IHb. m, c. 4. Iib. m, c. 8. ² Iib. m, c. 14. ⁴⁴ lih. mu, c. 16.
cognomen in Bacchicis haud esse. Puto ego docta
manu quadam Δηλίου in margine primo adnotatum
fuisse, ut scilicet notaretur apud Philostratum pro
Ἀπόλλωνος Πυθίου legi, Ἀπόλλωνος Δηλίου : idque
postea indoctum librarium in textum post Διονύσου
mperite intrussse.
(7) Σατραπικῷ. Ita legendum omnino ρrο σατρα-
πικῶς quod erat in editis.
deoshominibusillis pauperculis, hisipsis, (inquam,] ἦθος ἀκολαστοτέροις ἄφθονα καὶ τὰ μὴ ἀναγκαῖα
qui philosophia præstantes fuere, ipsa quoque ad vi- παρασχεῖν, εἰ μὴ βελτίους ἐτύγχανον τῶν προτέρων.
ctum spectantia subtracturos fuisse, nisi pessimis Ἐξ ῶν παντί γε καταφανὴς ἡ τοῦ ξυμπεράσματοος
moribus, affatim etiam minus necessaria præstituros, nisi prioribus exstitissent mcliores. Unde nemini
sEEAAAtoN I2.
θαῦτα καὶ ἀπὸ τοῦ δευτέρου παραθέμενοι, ἴωμεν
ἐπὶ τὸ τρίτον, τὰ κατὰ τοὺς βεβοημένους ἐποψόμε-
νοι ραχμᾶνας· ἔνθα δὴ τὰ ὑπὲρ Θούλην ἄπιιστα.
Καὶ εἴ τί περ ἄλλο τερατῶδές ποτε μυθολόγοις τισὶν
ἀναπέπλασται, εὖ μάλα πιστὰ καὶ ἀληθέστατα, ὡς
ἐν παραθέσει τούτων, ἀναφανήσεται· οἰς καὶ τὸν νοῦν
ἐπιστῆσαι ἄξιον τῆς τοῦ « διλαλήθους » ἔνεκεν αὐθα-
δείας, ἡμῖν μὲν εὐχέρειαν (4) καὶ κουφότητα τρό-
που περιάπτοντος, αὐτῷ δὲ καὶ τοῖς αὐτῷ παραπλη-
σίοις τὴν ἀκριβῆ καὶ βεβαίαν μετὰ ξυνέσεως κρίσιν.
ρα γοῦν ἐφʼ οἶς σεμνύνεται παραδόξοις, τῶν ἡμε-
τέρων θείων εὐαγγελιστῶν προκρίνων τὸν Φιλόστρα-
τον, ὡς μὴ μόνον παιδείας ἐπὶ πλεῖστον ἤκοντα, ἀλλὰ
καὶ ἀληθείας ἐπιιμεμελημένον.
sEAAAIo nT.
Πρῶτα μὲν οὖν ἐν τῇ πρὸς τοὺς θραχμᾶνας πο-
ρείᾳ τοῦ Ἀπολλωνίου γυνή τις αὐτῷ τὴν χροιὰν,
εἰσάγεται ἀπὸ τῆς κεφαλῆς ἐς ὀσφὺν λευκοτάτη (5),
τὸ δὲ ἔτερον μέρος τοῦ σώματος μέλαινα· τὰ δὲ,
προῖόντων τῆς ἐτὶ τοὺς Bραχμᾶνας ὀδοῦ, ὄρη, κατα-
πεφυτευμένα τὸ πέπερι, καὶ τούτου πίθηκοι γεωρ
γοὶ, καὶ παράδοξοί τινες τὸ μέγεθος δράκοντες, ὡν
ἀπὸ κεφαλῆς λαμπάδες ἀποῤῥιπτοῦνται πυρὸς, οὖς εἴ
τις ἀνέλοι, εὕροι ἄν, φησὶ, παραδόξους λίθους ἐπὶ τῆς
κεφαλῆς,τῷ τοῦ ύγου,τοῦ παρὰ τῷ Πλάτωνι, παρα
πλησίους. Καὶ ταῦτα μὲν τὰ πρὸ τοῦ τῶν Bραχμάνων
λόφου. Ὡς δὲ καὶ εἰς αὐτὸν ἀφίκοντο, Σανδαρίκινον
ἐνταῦθα φρέαρ ὕδατος ἰδεῖν παραδόξου, καὶ κρα-
τῆρα πλησίον πυρὸς, οὗ φλόγα ἀναπέμπεσθαι μολυβ-
δώδη· δύο τε πίθους λἰθου μέλανος· τὸν μὲν ὄμβρων,
τὸν δὲ ἀνέμων, ἀφʼῶν τοὺς βραχμᾶνας, οἶς ἀνεἶεν ἵλεῳ
τῆς χώρας, χορηγεῖν. Ἀλλά γε καὶ ἀγάλματα παρʼ
αὐτοῖς Ἀθηνᾶς « Πολιάδος » καὶ Ἀπόλλωνος Πυθίου,
καὶ Διονύσου (β), καὶ ἄλλων τινῶν Ἐλληνικῶν θεῶν.
Ἰάρχαν δὲ, τὸν ἐπὶ πάντων, « διδάσκαλον » καλεῖ-
σθαι· ὅν καὶ ἰδεῖν καθεζόμενον, πολλοῦ γε δεῖ φιλο-
σοφικῶς, σατραπικῷ (7) δʼ ἂν μᾶλλον σχήματι, ἐφʼ
ὑψηλοτάτου δίφρου. Χαλκοῦ δὲ μέλανος οὗτος ἦν,
καὶ πεποίκιλτο χρυσέοις ἀγάλμασιν, οἶα δὴ εἰκὸς,
τεχνουργῶν βαναύσων τρόπον, πυρὶ καὶ σιδήρῳ μο-
fib. m. ⁴⁶ ib. m, c. 3. ⁴ IHb. m, c. 4. Iib. m, c. 8. ² Iib. m, c. 14. ⁴⁴ lih. mu, c. 16.
cognomen in Bacchicis haud esse. Puto ego docta
manu quadam Δηλίου in margine primo adnotatum
fuisse, ut scilicet notaretur apud Philostratum pro
Ἀπόλλωνος Πυθίου legi, Ἀπόλλωνος Δηλίου : idque
postea indoctum librarium in textum post Διονύσου
mperite intrussse.
(7) Σατραπικῷ. Ita legendum omnino ρrο σατρα-
πικῶς quod erat in editis.