PG 24, col. 687
vorans cum meretricibus et saltricibus; alter Opere
multiplicans; tertius talentum occultans. Deinde ait
unum quidem benevole exceptum, alterum repre-
hensum tantummodo, tertium in vincula conjectum.
Ambigo, an forte apud Matthazum post absolutum
contra ignavum servum sermonem, quae sequitur
sententia, haud in hunc, sed per epanalepsiu dicta
fuerit adversus comedentem et bibentem cum
ebriosis. ·
Ηωο igitur ita apud Matthmum dicta fuerunt
in monte Olearum, ubi Servator cum discipulis cono
sistens de mundi consummatione disserebat. Pras-
dictam autem parabolam solus Lucas commemorat
tanquam dictam a Servatore quo tempore apud
Hierichuntem degebat ⁸⁸. Quare 'nec eamdem hanc
cum illa esse putandum est, quoniam quae in amba-
bus leguntur, haud similia sunt. Hic enim decem
dicuntur servi, illic haud pari numero. Hic singuli
singulas minas accipiunt, illic alius quinque talenta,
alter duo, tertius unum accipit. Hic qui decuplavit
minam, audit : Euge, serve bone et fidelis, quia in
minimo fuisti fidelis, esto potestatem habens super
decem urbes. Qui autem ex una fecit quinque, simi-
liter audit : 'l‘u quoque supra quinque urbes esto.
In talentorum vero parabola dicebatur : euge, serve
bone; in paucis fuisti fidelis, super multa te consti- ο
tuam ; intra in gaudium domini tui.
Age vero parabolae explanationem ad compen~
dium conferentes, ita dicimus. Arbitrabantur non-
nulli, primo Servatoris nostri adventu regnum ejus
fore, idque tunc iucepturum existimabant statim ac
Hierosolyma ascendisset. Adeo illos admiratione
perculerant patrata ab ipso miracula. Adversus
hancopinionem Servator docet, haud ante a Patre'
se regnum accepturum, quam peregre ab homini-
bus ad Patrem abierit. Id vero bac parabola δωτ-
mavit dicens : Homo quidam nobilis abiit in regio.
nem longinquam, ut acciperet sibi regnum, et rediret;
nobilem quidem semet appellans propter carnalem
nativitatem quam ex Abraliamo, lsaaco, Jacobi),
Davide, atque horum posteris sortitus erat. Quare
et hominem se nominavit. Dum vero ait profectum
in regionem longinquam, suum in caelum de terra
reditum significavit. Addens denique, se accepto
regno reversurum, secundam suam theophaniam,
gloriosam atque regalem, denotavit. Porro praedicta:
tempore peregrinationis servos illius dicit acceptas
minas diverso successu fuisse negotiatos : cives
vero ejusdem ipsi infensos, missa post eum lega-
" Luc. ιιι, 12.
videatur; isque lingua Palaestina contineat ss.
Evangelia, cupide consului num ibi haec parabola
ita legeretur, ut modo ait Eusebius ; sed contrarium
multiplicans; tertius talentum occultans. Deinde ait
unum quidem benevole exceptum, alterum repre-
hensum tantummodo, tertium in vincula conjectum.
Ambigo, an forte apud Matthazum post absolutum
contra ignavum servum sermonem, quae sequitur
sententia, haud in hunc, sed per epanalepsiu dicta
fuerit adversus comedentem et bibentem cum
ebriosis. ·
Ηωο igitur ita apud Matthmum dicta fuerunt
in monte Olearum, ubi Servator cum discipulis cono
sistens de mundi consummatione disserebat. Pras-
dictam autem parabolam solus Lucas commemorat
tanquam dictam a Servatore quo tempore apud
Hierichuntem degebat ⁸⁸. Quare 'nec eamdem hanc
cum illa esse putandum est, quoniam quae in amba-
bus leguntur, haud similia sunt. Hic enim decem
dicuntur servi, illic haud pari numero. Hic singuli
singulas minas accipiunt, illic alius quinque talenta,
alter duo, tertius unum accipit. Hic qui decuplavit
minam, audit : Euge, serve bone et fidelis, quia in
minimo fuisti fidelis, esto potestatem habens super
decem urbes. Qui autem ex una fecit quinque, simi-
liter audit : 'l‘u quoque supra quinque urbes esto.
In talentorum vero parabola dicebatur : euge, serve
bone; in paucis fuisti fidelis, super multa te consti- ο
tuam ; intra in gaudium domini tui.
Age vero parabolae explanationem ad compen~
dium conferentes, ita dicimus. Arbitrabantur non-
nulli, primo Servatoris nostri adventu regnum ejus
fore, idque tunc iucepturum existimabant statim ac
Hierosolyma ascendisset. Adeo illos admiratione
perculerant patrata ab ipso miracula. Adversus
hancopinionem Servator docet, haud ante a Patre'
se regnum accepturum, quam peregre ab homini-
bus ad Patrem abierit. Id vero bac parabola δωτ-
mavit dicens : Homo quidam nobilis abiit in regio.
nem longinquam, ut acciperet sibi regnum, et rediret;
nobilem quidem semet appellans propter carnalem
nativitatem quam ex Abraliamo, lsaaco, Jacobi),
Davide, atque horum posteris sortitus erat. Quare
et hominem se nominavit. Dum vero ait profectum
in regionem longinquam, suum in caelum de terra
reditum significavit. Addens denique, se accepto
regno reversurum, secundam suam theophaniam,
gloriosam atque regalem, denotavit. Porro praedicta:
tempore peregrinationis servos illius dicit acceptas
minas diverso successu fuisse negotiatos : cives
vero ejusdem ipsi infensos, missa post eum lega-
" Luc. ιιι, 12.
videatur; isque lingua Palaestina contineat ss.
Evangelia, cupide consului num ibi haec parabola
ita legeretur, ut modo ait Eusebius ; sed contrarium