PG 25, col. 553
Κλαύδιος.
η 58. Ταῦτα βλέποντες οὑρσάκιος καὶ Οὐάλης, κα-
τέγνωσαν λοιπὸν ἑαυτῶν, καὶ ἀνελθόντες είς τὴν
Ῥώμην, ἐξωμολογήσαντο καὶ αὐτοὶ μεταγινώσκον-
τες, συγγνώμην τε ᾐτήσαντο , καὶ ἔγραψαν πρὸς
Ἰούλιον τὸν ἐπίσκοπον τῆς πρεσῦυτέρας Ῥώμης καὶ
πρὸς ἡμᾶς ταῦτα. Τὰ μέντοι ἀντίγραφα ἀπεστάλη
μοι παρὰ Παυλίνου τοῦ ἐπισκόπου Τριθέρων.
((51) ΕΡΜΗΝΕΙΑ
ἀπὸ τοῦ Ῥωμαϊκοῦ τῆς πρὸς Ἰούλιον ἐπιστολῆς
περὶ τῆς μετανοίας Οὑρσακιου καὶ Οὐάλεντος.
Κυρίῳ μακαριωτάτῳ πάπᾳ Ἰουλίῳ Οὺρσάχιος καὶ
Οὐάλης.
Ἐπειδὴ συνέστηκεν ἡμᾶς πρὸ τούτου πολλά τε καὶ
δεινὰ περὶ Ἀθανασίου τοῦ ἐπισκόπου διὰ γραμμάτων
ὑποϐεϐληκέναι, γράμμασί τε τῆς σῆς χρηστότητος
μεθοδευθέντες, τοῦ πράγματος χάριν περὶ οὗ ἐδηλώ-
σαμεν, οὐκ ἠδυνήθημεν λόγον ἀποδοῦναι · ὁμολογοῦ-
- μεν παρὰ τῇ σῇ χρηστότητι, παρόντων τῶν ἀδελφῶν
ἡμῶν πάντων τῶν πρεσϐυτέρων, ὃτι πάντα τὰ πρὸ
τούτου ἐλθόντα είς ἀκοὰς ὑμῶν (52) περὶ τοῦ ὀνό-
ματος τοῦ προειρημένου Ἀθανασίου ψευδῆ καὶ πλα-
στά ἐστι, πάσῃ τε δυνάμει ἀλλότρια αὑτοῦ τυγχάνει -
διά τε τοῦτο ἡδέως ἀντιποιούμεθα τῆς κοινωνίας τοῦ
προειρημένου Ἀθανασίου, μάλιστα ὅτιὴ θεοσέϐειά
σου, κατὰ τὴν εμφυτον ἑαυτῆς (55) καλοκάγαθίαν,
τῇ πλάνῃ ἡμῶν κατηξίωσε συγγνώμην δοῦναι. Ὁμο-
λογοῦμεν δὲ καὶ τοῦτο, ὄτι ἄν ποτε ἡμᾶς οί Ἀνα-
τολικο). θελήσωσιν, ἢ καὶ αὐτὸς Ἀθανάσιος (54)
κακοτρόπως περὶ τούτου είς κρίσιν καλέσαι, μὴ
ἀπέρχεσθαι παρὰ γνώμην τῆς σῆς διαθέσεως· τὸν
δὲ αἱρετικὸν Ἀρειον καὶ τοὺς ὑπερασπίζοντας αὑ-
τοῦ (55) τοὺς λέγοντας, ε Ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν όΥίὸς,
καὶ ὅτι ἐκ τοῦ μὴ όντος ὁ Υἱός ἐστι, ι καὶτοὺς ἀρνου-
μένους τὸν Χριστὸν Θεὸν εἶναι Θεοῦ Υἰδν πρὸ αἰώνων,
καθὼς καὶ ὲν τῷ προτέρῳ λιϐέλλῳ (56) ἑαυτῶν ὲν
τῇ Μεδιολάνῳ ὲπιδεδώκαμεν, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ ἀνα-
θεματίςομεν. Ταῦτα δὲ τῇ χειρὶ ἑαυτῶν γράψαντες,
ὁμολογοῦμεν πάλιν, ὅτι τὴν Ἀρειανὴν αἵρεσιν, καθὰ
προείπομεν, καὶτοὺς ταύτης αὐθέντας κατεκρίναμεν είς τὸν αἰῶνα. Ἐγὼ Οῠρσάκιος τῇ ὁμολογίᾳ μου
ταύτῃ παρὼν ὑπέγραψα· ὁμοίως καὶ Οὐάλης (57).
(5i) Cum dua: epistola! sequentes Latine primum
editae siut ut habentur apud Ililariuni, eas inde
transcribere visum est.
52) Ita omnes mss. et editi.
55) Sic Reg. $02., αὐτῆς. Editi vero, αὐτοῦ.
(54) lla Reg. Soz. et Hilarius: in editis autem, Εὑ-
σέΰιος, sed mendose, jamdiu enim fato functus erat
Eusebius uterque. llaec autem eo aiunt Ursacius et
Valens, quia cum Athanasii erga se animum non-
tlum exploratum haberent, verebantur ne, vel ab
Athanasio, vel ab aliis Orientalibus de structis a se
calumniis in judicium vocarentur.
(55) Socr., ὑπερασπίζοντας αὐτῷ.
(56) llic libellus ab Ursauio ct Valente in synodo
Mediolauensi anni 3i!) est oblatus. Quod adsynmluul
PATnOL. Gn. XXV.
η 58. Ταῦτα βλέποντες οὑρσάκιος καὶ Οὐάλης, κα-
τέγνωσαν λοιπὸν ἑαυτῶν, καὶ ἀνελθόντες είς τὴν
Ῥώμην, ἐξωμολογήσαντο καὶ αὐτοὶ μεταγινώσκον-
τες, συγγνώμην τε ᾐτήσαντο , καὶ ἔγραψαν πρὸς
Ἰούλιον τὸν ἐπίσκοπον τῆς πρεσῦυτέρας Ῥώμης καὶ
πρὸς ἡμᾶς ταῦτα. Τὰ μέντοι ἀντίγραφα ἀπεστάλη
μοι παρὰ Παυλίνου τοῦ ἐπισκόπου Τριθέρων.
((51) ΕΡΜΗΝΕΙΑ
ἀπὸ τοῦ Ῥωμαϊκοῦ τῆς πρὸς Ἰούλιον ἐπιστολῆς
περὶ τῆς μετανοίας Οὑρσακιου καὶ Οὐάλεντος.
Κυρίῳ μακαριωτάτῳ πάπᾳ Ἰουλίῳ Οὺρσάχιος καὶ
Οὐάλης.
Ἐπειδὴ συνέστηκεν ἡμᾶς πρὸ τούτου πολλά τε καὶ
δεινὰ περὶ Ἀθανασίου τοῦ ἐπισκόπου διὰ γραμμάτων
ὑποϐεϐληκέναι, γράμμασί τε τῆς σῆς χρηστότητος
μεθοδευθέντες, τοῦ πράγματος χάριν περὶ οὗ ἐδηλώ-
σαμεν, οὐκ ἠδυνήθημεν λόγον ἀποδοῦναι · ὁμολογοῦ-
- μεν παρὰ τῇ σῇ χρηστότητι, παρόντων τῶν ἀδελφῶν
ἡμῶν πάντων τῶν πρεσϐυτέρων, ὃτι πάντα τὰ πρὸ
τούτου ἐλθόντα είς ἀκοὰς ὑμῶν (52) περὶ τοῦ ὀνό-
ματος τοῦ προειρημένου Ἀθανασίου ψευδῆ καὶ πλα-
στά ἐστι, πάσῃ τε δυνάμει ἀλλότρια αὑτοῦ τυγχάνει -
διά τε τοῦτο ἡδέως ἀντιποιούμεθα τῆς κοινωνίας τοῦ
προειρημένου Ἀθανασίου, μάλιστα ὅτιὴ θεοσέϐειά
σου, κατὰ τὴν εμφυτον ἑαυτῆς (55) καλοκάγαθίαν,
τῇ πλάνῃ ἡμῶν κατηξίωσε συγγνώμην δοῦναι. Ὁμο-
λογοῦμεν δὲ καὶ τοῦτο, ὄτι ἄν ποτε ἡμᾶς οί Ἀνα-
τολικο). θελήσωσιν, ἢ καὶ αὐτὸς Ἀθανάσιος (54)
κακοτρόπως περὶ τούτου είς κρίσιν καλέσαι, μὴ
ἀπέρχεσθαι παρὰ γνώμην τῆς σῆς διαθέσεως· τὸν
δὲ αἱρετικὸν Ἀρειον καὶ τοὺς ὑπερασπίζοντας αὑ-
τοῦ (55) τοὺς λέγοντας, ε Ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν όΥίὸς,
καὶ ὅτι ἐκ τοῦ μὴ όντος ὁ Υἱός ἐστι, ι καὶτοὺς ἀρνου-
μένους τὸν Χριστὸν Θεὸν εἶναι Θεοῦ Υἰδν πρὸ αἰώνων,
καθὼς καὶ ὲν τῷ προτέρῳ λιϐέλλῳ (56) ἑαυτῶν ὲν
τῇ Μεδιολάνῳ ὲπιδεδώκαμεν, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ ἀνα-
θεματίςομεν. Ταῦτα δὲ τῇ χειρὶ ἑαυτῶν γράψαντες,
ὁμολογοῦμεν πάλιν, ὅτι τὴν Ἀρειανὴν αἵρεσιν, καθὰ
προείπομεν, καὶτοὺς ταύτης αὐθέντας κατεκρίναμεν είς τὸν αἰῶνα. Ἐγὼ Οῠρσάκιος τῇ ὁμολογίᾳ μου
ταύτῃ παρὼν ὑπέγραψα· ὁμοίως καὶ Οὐάλης (57).
(5i) Cum dua: epistola! sequentes Latine primum
editae siut ut habentur apud Ililariuni, eas inde
transcribere visum est.
52) Ita omnes mss. et editi.
55) Sic Reg. $02., αὐτῆς. Editi vero, αὐτοῦ.
(54) lla Reg. Soz. et Hilarius: in editis autem, Εὑ-
σέΰιος, sed mendose, jamdiu enim fato functus erat
Eusebius uterque. llaec autem eo aiunt Ursacius et
Valens, quia cum Athanasii erga se animum non-
tlum exploratum haberent, verebantur ne, vel ab
Athanasio, vel ab aliis Orientalibus de structis a se
calumniis in judicium vocarentur.
(55) Socr., ὑπερασπίζοντας αὐτῷ.
(56) llic libellus ab Ursauio ct Valente in synodo
Mediolauensi anni 3i!) est oblatus. Quod adsynmluul
PATnOL. Gn. XXV.