PG 26, col. 1054
Quis autem in Ecclesia, aut a CInistianis unquamo
audivit Dominum fictione non natura gestasse cor-
pus? Aut quis eo processit impietatis, ut diceret
sentiretque, ipsam deitatem Patri consubstantia-
lem, circumcisam, et impefectam ex perfecta fa-
ctam fuisse: et quod cruci afixum erat, non fuisse
corpus, sed ipsam Sapientiæ substantiam rerum
opificem? Quis hæc audiens, Non ex Maria, sed ex
sua ipsius substantia Verbum sibi passibile corpus
efformavit, hæc loquentem Christianum dixerit?
Quis nefariam illam comamentus est impietatem,
aut cui hoc in mentem venerit dixeritque : Qui ait
ex Maria esse Dominicum corpus, is non amplius
Τrinitatem, sed quaternitatem in dcitate sentit?
ex Maria Salvator induit, ex substantia esse Τrἱ.
nitatis. Jam vero undenam æqualem supra dictis
impietatem nonnulli evomuere, non minoris, aien-
tes, ætatis esse corpus, quam Verbi divinitas, sed
omnino coæternum illi fuisse, quia ex sapientiæ
substantia constat? Quo pacto viri qui dicuntur
Christiani vel ambigere ausi sunt, sitne Dominus
qui ex Maria natus est, substantia et natura sua
rilius Dei; secundum carnem vero ext semine Da-
vid et ex carne sanctæ Mariæ ortus? Quinam vero
ea temeritate fuerunt, ut dicerent, Christum qui
carne passus et crucifixus est, non esse Dominum
et Salvatorem, ac Deum Filiumque Patris ? Aut
in sanctum hominem, perinde atque in unum ext
prophetis, venisse Verbum, nec ipsum hominem
faetum fuisse ex Maria corpus assumendo, sed
alium esse Christum, et alium Doi Verbum quod
ante Mariam et ante sæcula ilius erat Patris?
Aut qua , quæso, ratione Chriatiani fuerint, qui
dicunt alium esse ilium et alium Dei Verbum?
, 3. Hæc in Commentariis erant, diversis quidem
verbis, sed quibus una eademque sententia visque
impietatem spectans inerat. Propter illa mutuo dis-
ceptabant concertabantque, qui de confessione
Patrum Nicæna gloriantur. Ego vero tuam miratus
sum pietatem, quæ res ferat ejusmodi, et quod
apud Mercatorem erud. Baluxii p. 1777 t 226, et
apud Gelasium. Ibidem, λεγόμενοι in editis deerat,
in omnibus pene manuscriptis legitur. Ihidem An-
glicanus, ὅτι, εἰ ὁ ἐκ Μαρίας. Mox Seguer. solus,
Θεὸς μὲν τῇ οὐσίᾳ καὶ φύσει Τἱὸς τοῦ Θεοῦ. Alii et
editi, Υἱὸς μὲν τῇ οὐσίᾳ καὶ φύσει τοῦ Θεοῦ. Ubi
Epiphanius. καὶ τῇ φύσει τοῦ Θεοῦ.
(6) Ἀνθρωπον, in editis deerat; ex prædictis au-
ctoribus et ex Segner. restituimus.
(7) Mεε. alii Λόγον, alii rἱόν habent. Μoα πρὸ
αἰώνων. Sic mss. fere omnes, in editis, ἀπὸ αἰώνων.
(8) Τἱόν restituimus ex mss. Seguer. Gobler. et
Felcὴς. 1, et ex prædictis auctoribus, uno excepto
Epiph. qui habet Θεόν. Edii, Χριστόν.
(9) Sic Seguer. Εelcὰ. 1, et Epiph.; sed δύναμιν
deest in quibusdum. Edii, ῥέπουσαν δύναμιν.
audivit Dominum fictione non natura gestasse cor-
pus? Aut quis eo processit impietatis, ut diceret
sentiretque, ipsam deitatem Patri consubstantia-
lem, circumcisam, et impefectam ex perfecta fa-
ctam fuisse: et quod cruci afixum erat, non fuisse
corpus, sed ipsam Sapientiæ substantiam rerum
opificem? Quis hæc audiens, Non ex Maria, sed ex
sua ipsius substantia Verbum sibi passibile corpus
efformavit, hæc loquentem Christianum dixerit?
Quis nefariam illam comamentus est impietatem,
aut cui hoc in mentem venerit dixeritque : Qui ait
ex Maria esse Dominicum corpus, is non amplius
Τrinitatem, sed quaternitatem in dcitate sentit?
ex Maria Salvator induit, ex substantia esse Τrἱ.
nitatis. Jam vero undenam æqualem supra dictis
impietatem nonnulli evomuere, non minoris, aien-
tes, ætatis esse corpus, quam Verbi divinitas, sed
omnino coæternum illi fuisse, quia ex sapientiæ
substantia constat? Quo pacto viri qui dicuntur
Christiani vel ambigere ausi sunt, sitne Dominus
qui ex Maria natus est, substantia et natura sua
rilius Dei; secundum carnem vero ext semine Da-
vid et ex carne sanctæ Mariæ ortus? Quinam vero
ea temeritate fuerunt, ut dicerent, Christum qui
carne passus et crucifixus est, non esse Dominum
et Salvatorem, ac Deum Filiumque Patris ? Aut
in sanctum hominem, perinde atque in unum ext
prophetis, venisse Verbum, nec ipsum hominem
faetum fuisse ex Maria corpus assumendo, sed
alium esse Christum, et alium Doi Verbum quod
ante Mariam et ante sæcula ilius erat Patris?
Aut qua , quæso, ratione Chriatiani fuerint, qui
dicunt alium esse ilium et alium Dei Verbum?
, 3. Hæc in Commentariis erant, diversis quidem
verbis, sed quibus una eademque sententia visque
impietatem spectans inerat. Propter illa mutuo dis-
ceptabant concertabantque, qui de confessione
Patrum Nicæna gloriantur. Ego vero tuam miratus
sum pietatem, quæ res ferat ejusmodi, et quod
apud Mercatorem erud. Baluxii p. 1777 t 226, et
apud Gelasium. Ibidem, λεγόμενοι in editis deerat,
in omnibus pene manuscriptis legitur. Ihidem An-
glicanus, ὅτι, εἰ ὁ ἐκ Μαρίας. Mox Seguer. solus,
Θεὸς μὲν τῇ οὐσίᾳ καὶ φύσει Τἱὸς τοῦ Θεοῦ. Alii et
editi, Υἱὸς μὲν τῇ οὐσίᾳ καὶ φύσει τοῦ Θεοῦ. Ubi
Epiphanius. καὶ τῇ φύσει τοῦ Θεοῦ.
(6) Ἀνθρωπον, in editis deerat; ex prædictis au-
ctoribus et ex Segner. restituimus.
(7) Mεε. alii Λόγον, alii rἱόν habent. Μoα πρὸ
αἰώνων. Sic mss. fere omnes, in editis, ἀπὸ αἰώνων.
(8) Τἱόν restituimus ex mss. Seguer. Gobler. et
Felcὴς. 1, et ex prædictis auctoribus, uno excepto
Epiph. qui habet Θεόν. Edii, Χριστόν.
(9) Sic Seguer. Εelcὰ. 1, et Epiph.; sed δύναμιν
deest in quibusdum. Edii, ῥέπουσαν δύναμιν.