PG 26, col. 1120
τῆς εἰκόνος τοῦ Τἱοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ XΚυ.-
ρίου ἡμῶν. Εἰ δὲ καὶ ἔτερον τόπον καταδίκης δεεῖξαιι
δύνασθε, εἰκότως ἂν λέγοιτε (42) τριχῆ διαιρεῖσθαιι
τὸν ἄνθρωπον· καὶ ἐκ μὲν τῶν δύο τόπων τὴν ἀνά-
κλησιν γεγονέναι, ἐν δὲ τῷ τρίτῳ μένειν ἐν δεσμοῖς
τὸ δεδεμένον. Εἰ δὲ μὴ ἔχετε δεῖξαι ἔτερον τόπν
παρὰ τὸν τάφον καὶ τὸν ἅδην, ἐξ ὧν ἠλευθέρωται
τελείως ὁ ἄνθρωπος, Χριστοῦ ἐλευθερώσαντος ἡμᾶς
ἐν τῇ ἑαυτοῦ καθʼ ἡμᾶς μορφῇ τελείᾳ καὶ ἀλη-
θεστάτη· πῶς ἔτι ταῦτα λέγετε, ὡς οὐδέπω καταλ-
λαγέντος τῇ ἀνθρωπότητι (45) τοῦ Θεοῦ; Πῶς ὖν
ἐπεδήμησεν ὁ Σωτήρ; ἢ ὡς ἀδύνατος τὸν σύμπαντα
λῦσαι ἄνθρωπον; ἢ ὡς βδελυξάμενος τὸν ἅπαξ ἀμαρ-
τήσαντα νοῦν; ἢ ὡς δεδοικὼς μὴ καὶ αὐτὸς μέτοχς
γένηται τῆς ἀμαρτίας, εἰ τέλειος γένηται ἄνθρωπος,
Θεὸς ὦν; Ἀλλʼ ἀσεβείας ἔμπλεοι οἱ ταῦτα οὕτως ἐν-
νοοῦντες.Τί γὰρ περὶ τῆς ἀμαρτίας ὀριζόμενοι ταῦτα
λαλεῖτε, φυσικὴν εἶναι τὴν ἀμαρτίαν λέγοντες, αατὰ
τὸν ἀσεβέστατον Μανιχαῖον;
15. Ταῦτα οὕτως φρονεῖτε κατήγοροι γινόμενοι
τοῦ δομιουργοῦ τῆς φύσεως (44). Ὁτε τὸν Ἀδόμ
ἀρχῆθεν ἔπλασεν ὁ Θεὸς, μήτιγε σύμφυτον αὐτῷ
δέδωκε τὴν ἀμαρτίαν; Τίς οὖν ἔτι χρεία ἦντῆς ἐντο-
λῆς; πῶς δὲ αὐτὸν κατεδίκασεν ἀμαρτήσαντα; πῶς
δὲ καὶ πρὸ τῆς παρακοῆς οὐκ ἐγίνωσκε καλὸν καὶ
πονηρὸν ὁ Ἀδάμ; Ὁν ἔπλασεν ὁ Θεὸς ἐπὶ ἀφθαροίᾳ
καὶ εἰκόνι (45) τῆς ἰδίας ἀἶδιότητος, ἐπποίησεν αὐτὸν
φύσιν ἀναμάρτητον, καὶ θέλησιν αὐτεξεύσιον· odόνῳ
δὲ δαόλου δάνατος εἰσῆλθεν εἰς τόν κόσμοr,
εὐραμένου τῆς παραβάσεως τὴν ἐπίνοιαν. Καὶ οὕτως
ἐκ παρακοῆς ἐντολῆς Θεοῦ γέγονεν ὁ ἄνθρωπος
δεκτικὸς τῆς ἐπιισπορᾶς τοῦ ἐχθροῦ.Καὶ ἐνήργει(4o)
λοιπὸν ἡ ἀμαρτία ἐν τῇ φύσει τοῦ ἀνθρώπου πρδς
πᾶσαν ἐπιθυμίανε· οὐ φύσιν ἐν αὐτῷ ἐργασαμένου τοῦ
διαβόλοι, μὴ γένοιτοὶ οὐδὲ γὰρ φύσεως ἂν εἴη δη-
μιουργὸς ὁ διάβολος, κατὰ τὴν τῶν Μανιχαίων ἀeέ-
βειαν· ἀλλὰ φύσεως (4ῦ) παρατροπὴν ἐκ παραβάσεum
εἰργάσατο· καὶ οὕτως ἐβασίλευσεν ὁ θάνατος πάττων
ἀνθρώπων. Διὰ τοῦτο οὖν, φησὶν, ἀλθεν ὁ 7ός
τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύοῃ τὰ ἔργα τοῦ δαόλοu(4δ).
Ποῖα ἔργα τοῦ διαβόλου ἔλυσεν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; δπt
φύσιν, ἢν ἐποίησεν ὁ Θεὸς ἀναμάρτητον, παρέτρsψ
ὁ διάβολος εἰς παράβασιν ἐντολῆς Θεοῦ, καὶ εὕρεσιν
ἀμαρτίας θανάτου, ταύτην ἐαυτῷ ἀνεστήσατο ὁ Θεὸς
Λόγος, ἀνεπίδεκτον τῆς τοῦ διαβόλου παρατροnX
καὶ εὐρέσεως ἀμαρτίας (49). Καὶ διὰ τοῦτο ἔλεγετ
ὁ Κύριος· Ἐρχεται ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου.
κοὶ ἐν ἐμοὶ εὐρίσκει οὐδέν. Εἱ δὲ ὁ ἄρχων τοῦ
Constant.; in editis, ἀφθαρσίαν καὶ εἰκόνα.
(46) ha Seguer. Gobler. et Fele. 1. Editi vero,
ἐνήργει. Μοα, ἐν τῇ φύσει, habent Seguer. Gobler.
et elc. 1. Editi, ἐν τῇ προθέσει.
(47) Ita Seguer. Gobler. et Εclc. 1 consequenter
ad superiorem lectionem. Editi, προθέσεως.-
(48) Gohler. et Eelc. 1, τοῦ διαβόλου. Ποῖα ταυα.
ὅτι φύσιν.
(49) lta Seguer. Anglican. Gobler. et Sle. 1.In
cditis deest ἀμαρτίας. Μοx τούτου post κόσμοὶ
deest in Seguer. Ibid. Seguer. Gobler. et elc. I.
εὐρήσει.
ρίου ἡμῶν. Εἰ δὲ καὶ ἔτερον τόπον καταδίκης δεεῖξαιι
δύνασθε, εἰκότως ἂν λέγοιτε (42) τριχῆ διαιρεῖσθαιι
τὸν ἄνθρωπον· καὶ ἐκ μὲν τῶν δύο τόπων τὴν ἀνά-
κλησιν γεγονέναι, ἐν δὲ τῷ τρίτῳ μένειν ἐν δεσμοῖς
τὸ δεδεμένον. Εἰ δὲ μὴ ἔχετε δεῖξαι ἔτερον τόπν
παρὰ τὸν τάφον καὶ τὸν ἅδην, ἐξ ὧν ἠλευθέρωται
τελείως ὁ ἄνθρωπος, Χριστοῦ ἐλευθερώσαντος ἡμᾶς
ἐν τῇ ἑαυτοῦ καθʼ ἡμᾶς μορφῇ τελείᾳ καὶ ἀλη-
θεστάτη· πῶς ἔτι ταῦτα λέγετε, ὡς οὐδέπω καταλ-
λαγέντος τῇ ἀνθρωπότητι (45) τοῦ Θεοῦ; Πῶς ὖν
ἐπεδήμησεν ὁ Σωτήρ; ἢ ὡς ἀδύνατος τὸν σύμπαντα
λῦσαι ἄνθρωπον; ἢ ὡς βδελυξάμενος τὸν ἅπαξ ἀμαρ-
τήσαντα νοῦν; ἢ ὡς δεδοικὼς μὴ καὶ αὐτὸς μέτοχς
γένηται τῆς ἀμαρτίας, εἰ τέλειος γένηται ἄνθρωπος,
Θεὸς ὦν; Ἀλλʼ ἀσεβείας ἔμπλεοι οἱ ταῦτα οὕτως ἐν-
νοοῦντες.Τί γὰρ περὶ τῆς ἀμαρτίας ὀριζόμενοι ταῦτα
λαλεῖτε, φυσικὴν εἶναι τὴν ἀμαρτίαν λέγοντες, αατὰ
τὸν ἀσεβέστατον Μανιχαῖον;
15. Ταῦτα οὕτως φρονεῖτε κατήγοροι γινόμενοι
τοῦ δομιουργοῦ τῆς φύσεως (44). Ὁτε τὸν Ἀδόμ
ἀρχῆθεν ἔπλασεν ὁ Θεὸς, μήτιγε σύμφυτον αὐτῷ
δέδωκε τὴν ἀμαρτίαν; Τίς οὖν ἔτι χρεία ἦντῆς ἐντο-
λῆς; πῶς δὲ αὐτὸν κατεδίκασεν ἀμαρτήσαντα; πῶς
δὲ καὶ πρὸ τῆς παρακοῆς οὐκ ἐγίνωσκε καλὸν καὶ
πονηρὸν ὁ Ἀδάμ; Ὁν ἔπλασεν ὁ Θεὸς ἐπὶ ἀφθαροίᾳ
καὶ εἰκόνι (45) τῆς ἰδίας ἀἶδιότητος, ἐπποίησεν αὐτὸν
φύσιν ἀναμάρτητον, καὶ θέλησιν αὐτεξεύσιον· odόνῳ
δὲ δαόλου δάνατος εἰσῆλθεν εἰς τόν κόσμοr,
εὐραμένου τῆς παραβάσεως τὴν ἐπίνοιαν. Καὶ οὕτως
ἐκ παρακοῆς ἐντολῆς Θεοῦ γέγονεν ὁ ἄνθρωπος
δεκτικὸς τῆς ἐπιισπορᾶς τοῦ ἐχθροῦ.Καὶ ἐνήργει(4o)
λοιπὸν ἡ ἀμαρτία ἐν τῇ φύσει τοῦ ἀνθρώπου πρδς
πᾶσαν ἐπιθυμίανε· οὐ φύσιν ἐν αὐτῷ ἐργασαμένου τοῦ
διαβόλοι, μὴ γένοιτοὶ οὐδὲ γὰρ φύσεως ἂν εἴη δη-
μιουργὸς ὁ διάβολος, κατὰ τὴν τῶν Μανιχαίων ἀeέ-
βειαν· ἀλλὰ φύσεως (4ῦ) παρατροπὴν ἐκ παραβάσεum
εἰργάσατο· καὶ οὕτως ἐβασίλευσεν ὁ θάνατος πάττων
ἀνθρώπων. Διὰ τοῦτο οὖν, φησὶν, ἀλθεν ὁ 7ός
τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύοῃ τὰ ἔργα τοῦ δαόλοu(4δ).
Ποῖα ἔργα τοῦ διαβόλου ἔλυσεν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; δπt
φύσιν, ἢν ἐποίησεν ὁ Θεὸς ἀναμάρτητον, παρέτρsψ
ὁ διάβολος εἰς παράβασιν ἐντολῆς Θεοῦ, καὶ εὕρεσιν
ἀμαρτίας θανάτου, ταύτην ἐαυτῷ ἀνεστήσατο ὁ Θεὸς
Λόγος, ἀνεπίδεκτον τῆς τοῦ διαβόλου παρατροnX
καὶ εὐρέσεως ἀμαρτίας (49). Καὶ διὰ τοῦτο ἔλεγετ
ὁ Κύριος· Ἐρχεται ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου.
κοὶ ἐν ἐμοὶ εὐρίσκει οὐδέν. Εἱ δὲ ὁ ἄρχων τοῦ
Constant.; in editis, ἀφθαρσίαν καὶ εἰκόνα.
(46) ha Seguer. Gobler. et Fele. 1. Editi vero,
ἐνήργει. Μοα, ἐν τῇ φύσει, habent Seguer. Gobler.
et elc. 1. Editi, ἐν τῇ προθέσει.
(47) Ita Seguer. Gobler. et Εclc. 1 consequenter
ad superiorem lectionem. Editi, προθέσεως.-
(48) Gohler. et Eelc. 1, τοῦ διαβόλου. Ποῖα ταυα.
ὅτι φύσιν.
(49) lta Seguer. Anglican. Gobler. et Sle. 1.In
cditis deest ἀμαρτίας. Μοx τούτου post κόσμοὶ
deest in Seguer. Ibid. Seguer. Gobler. et elc. I.
εὐρήσει.