PG 29, col. 536
ὂιόισχόμεθα μή εἷς ἀπρεπεῖς ἐννοίας ἓν ταῖς περὶ
Θεοῦ ὑπολήψεσι καταπίπτειν. Οὗκοῦν ἵνα. τὸ ἐξαίρε-
τον ιὶδίωμα τοῦ Θεοῦ ἑπιγνῶμεν, ἀπαγορεύομεν ἅλ-
λήλοιε ἒν τοῖς περὶ Θεοῦ λόγοις, μὴ καταφέρειν τὰς
διανοίας [66) εἷς ἃ μὴ δεῖ, ἵνα μήποτε οἱηθῶσιν ἓν
τῶν φθιρτῶν, ἢ ἓν τῶν ὁρατῶν, ἢ ἕν τῶν γεννητῶν
τὸν Θεὸν ὑπάργειν οἱ ἅνθρωποι. ’Ὥστε διὰ τούτων
γε (67) ἁπάντων τῶν ἀπηγορευμένων ὀνομάτων,
οἱονεὶ ἀπάρνησίς τίς ἐστι τοῦ ἀλλοτρίου, διαρθρου-
μένης ἡμῶν τῆς διανοίας, καὶ τὰς περὶ (68) τῶν μὴ
προσόντων αὒτῴ ὑπολήψεις ἀποτιθεμένης. Πάλιν,
dp.be λέγομεν τὸν Θεὸν, καὶ ὁίκιιον, ,αἱ δημιουρ-
, καὶ κριτὴν, καὶ ἄλλοι ὅσα τοιαῦται. Ὠς οὖν (69)
γὸν
ἐπ’ ἐκείνων ὰθετητίν- τινα καὶ ἀπαγόρευσιν τῶν ἁλ-
λοτρίων τοῦ Θεοῦ ἐσήμαινον αἱ φωναὶ, οὕτως ὲν-
τειῡϐαι θὲτιν xxi ὕπαρξιν τῶν οἰκείων τῷ Θεῷ καὶ
πρεπόντως περὶ αὺτὸν θεωρουμένων ἀποσημαίνουσα,
Ἐκ τοίνυν ὲκκτέρου τοῦ εἴδους τῶν προσηγοριῶν
διδασκόμεθα, ἢ περὶ τῶν προσόντων, ὅτι πρόεεστιν,
ἢ περὶ τῶν μὴ προσόντων, ὅτι μὴ πρόσεστι, Τό γε
μὴν ἀγέννητον τῶν μὴ προσόντων εστὶ σημαντικόν “
δηλοῖ γὰρ τὸ μὴ προσεῖναι γέννησιν τῷ Θεῷ. Τοῦτο
δὲ εἴτε ὰφιίρετικὸν, εἴτε ἆπιγορευτικὸν ἢ, ἀρνητικον
τι τοιοῦτον βούλοιτό τις προσαγορεύειν, οὒ διοισό-
1.561. ’Ὂτι δὲ 0-5 τῶν ὑπαρχόντων τῷ Θεῷ σημαντι-
κόν ἐπι τὸ ἀγέννητον, ἀρκούντως οἶμαι δηλοῦσθαι
τοῖς εἰρημένοις, Ἠ δὲ οὗσίι οὔχ ἕν τι τῶν μὴ προσ-
όντων ἐστὶν, ἀλλ’ αὖτό τὸ etut τοῦ Θεοῦ, ὅπερ ἐν
τοῖς μὴ οὖσι καταριθμεῖν παρανοίας ἐστὶ τῆς ἀνω-
τάτω. Εἰ γὰρ ἢ οὐσία ἒν τοῖς μὴ οὖσι, σχολῇ γε
ἂν (70) ἄλλο τι τῶν λεγομένων εἴη Δέδεικται δὲ ἄρα
τὸ ἀγέννητον τοῖς μὴ προποῦσι συντεταγμένον (71) ·
ὥστε. etiam ἑ. τιθέμενος ,τῆς οὐσίας αὑτῆς εἶναι τὴν
φωνὴν ταύτην δηλωτικήν.
ti. ’0 δὲ, ὡς ἐπ’ ἀτόπῳ τῷ κατὰ στέρησίν τι λέ-
γεσθκι περὶ Θεοῦ δυσλερπιίνων, ἐπὶ τὸ 55056513“:-
ρον (⁸72) δῆθεν καταφεύγει, το εἷ( αὒτὴν την obsta»
mque designat in Deo positivum quiddam, atque
ae ue uestguat ιιι ueo postuvuui quiuuam, atque
sunbstantia ipsa, quam omnium basim esse constat.
Ex quibus colligi’dehet, Basilium, ut. alias saepe,ita
hic ἓλλειπτικῶς locutum fuisee, sic ut post vocem
εἴη subaudiatur ἐν οὖσι in exstantibus: quas duas
voces Latinas in interpretatione quoque suban-
diendas esse maneo.
(Ἠ) Editi ἐν τοῖς ’μὴ προῦσι τεταγμένον. At mss.
plerique omnes ut in contextu.
(Η) Interpres, qui. ut puto, sibi persuadere non
terat. nui uuam nie ab Eunomlo dictum fuisse.
poterat, quidquam pie ab Eunomio dictum fuisse,
sibi visus est legere ἐπὶ τὸ ἀσεϐέστερον, [tamenim
vertit: ad aliud magis imqiedictum'refugg't. Sed et
editi mss. habent ’ént to" εὐσεϐέστερον, ad aliquid
magis pium confugit : quod ironicedictum esse,
nemo non videtiHoc ipso in loco editio Paris. κα-
ταφεύγει, καὶ αὐτὴν τὴνόὒσίαν τίθεται τὸ ἀγέννητον,
Edlilid Ven. χατάφεύγει, τῷ αὐτὴν, etc., ut'in edi-
Θεοῦ ὑπολήψεσι καταπίπτειν. Οὗκοῦν ἵνα. τὸ ἐξαίρε-
τον ιὶδίωμα τοῦ Θεοῦ ἑπιγνῶμεν, ἀπαγορεύομεν ἅλ-
λήλοιε ἒν τοῖς περὶ Θεοῦ λόγοις, μὴ καταφέρειν τὰς
διανοίας [66) εἷς ἃ μὴ δεῖ, ἵνα μήποτε οἱηθῶσιν ἓν
τῶν φθιρτῶν, ἢ ἓν τῶν ὁρατῶν, ἢ ἕν τῶν γεννητῶν
τὸν Θεὸν ὑπάργειν οἱ ἅνθρωποι. ’Ὥστε διὰ τούτων
γε (67) ἁπάντων τῶν ἀπηγορευμένων ὀνομάτων,
οἱονεὶ ἀπάρνησίς τίς ἐστι τοῦ ἀλλοτρίου, διαρθρου-
μένης ἡμῶν τῆς διανοίας, καὶ τὰς περὶ (68) τῶν μὴ
προσόντων αὒτῴ ὑπολήψεις ἀποτιθεμένης. Πάλιν,
dp.be λέγομεν τὸν Θεὸν, καὶ ὁίκιιον, ,αἱ δημιουρ-
, καὶ κριτὴν, καὶ ἄλλοι ὅσα τοιαῦται. Ὠς οὖν (69)
γὸν
ἐπ’ ἐκείνων ὰθετητίν- τινα καὶ ἀπαγόρευσιν τῶν ἁλ-
λοτρίων τοῦ Θεοῦ ἐσήμαινον αἱ φωναὶ, οὕτως ὲν-
τειῡϐαι θὲτιν xxi ὕπαρξιν τῶν οἰκείων τῷ Θεῷ καὶ
πρεπόντως περὶ αὺτὸν θεωρουμένων ἀποσημαίνουσα,
Ἐκ τοίνυν ὲκκτέρου τοῦ εἴδους τῶν προσηγοριῶν
διδασκόμεθα, ἢ περὶ τῶν προσόντων, ὅτι πρόεεστιν,
ἢ περὶ τῶν μὴ προσόντων, ὅτι μὴ πρόσεστι, Τό γε
μὴν ἀγέννητον τῶν μὴ προσόντων εστὶ σημαντικόν “
δηλοῖ γὰρ τὸ μὴ προσεῖναι γέννησιν τῷ Θεῷ. Τοῦτο
δὲ εἴτε ὰφιίρετικὸν, εἴτε ἆπιγορευτικὸν ἢ, ἀρνητικον
τι τοιοῦτον βούλοιτό τις προσαγορεύειν, οὒ διοισό-
1.561. ’Ὂτι δὲ 0-5 τῶν ὑπαρχόντων τῷ Θεῷ σημαντι-
κόν ἐπι τὸ ἀγέννητον, ἀρκούντως οἶμαι δηλοῦσθαι
τοῖς εἰρημένοις, Ἠ δὲ οὗσίι οὔχ ἕν τι τῶν μὴ προσ-
όντων ἐστὶν, ἀλλ’ αὖτό τὸ etut τοῦ Θεοῦ, ὅπερ ἐν
τοῖς μὴ οὖσι καταριθμεῖν παρανοίας ἐστὶ τῆς ἀνω-
τάτω. Εἰ γὰρ ἢ οὐσία ἒν τοῖς μὴ οὖσι, σχολῇ γε
ἂν (70) ἄλλο τι τῶν λεγομένων εἴη Δέδεικται δὲ ἄρα
τὸ ἀγέννητον τοῖς μὴ προποῦσι συντεταγμένον (71) ·
ὥστε. etiam ἑ. τιθέμενος ,τῆς οὐσίας αὑτῆς εἶναι τὴν
φωνὴν ταύτην δηλωτικήν.
ti. ’0 δὲ, ὡς ἐπ’ ἀτόπῳ τῷ κατὰ στέρησίν τι λέ-
γεσθκι περὶ Θεοῦ δυσλερπιίνων, ἐπὶ τὸ 55056513“:-
ρον (⁸72) δῆθεν καταφεύγει, το εἷ( αὒτὴν την obsta»
mque designat in Deo positivum quiddam, atque
ae ue uestguat ιιι ueo postuvuui quiuuam, atque
sunbstantia ipsa, quam omnium basim esse constat.
Ex quibus colligi’dehet, Basilium, ut. alias saepe,ita
hic ἓλλειπτικῶς locutum fuisee, sic ut post vocem
εἴη subaudiatur ἐν οὖσι in exstantibus: quas duas
voces Latinas in interpretatione quoque suban-
diendas esse maneo.
(Ἠ) Editi ἐν τοῖς ’μὴ προῦσι τεταγμένον. At mss.
plerique omnes ut in contextu.
(Η) Interpres, qui. ut puto, sibi persuadere non
terat. nui uuam nie ab Eunomlo dictum fuisse.
poterat, quidquam pie ab Eunomio dictum fuisse,
sibi visus est legere ἐπὶ τὸ ἀσεϐέστερον, [tamenim
vertit: ad aliud magis imqiedictum'refugg't. Sed et
editi mss. habent ’ént to" εὐσεϐέστερον, ad aliquid
magis pium confugit : quod ironicedictum esse,
nemo non videtiHoc ipso in loco editio Paris. κα-
ταφεύγει, καὶ αὐτὴν τὴνόὒσίαν τίθεται τὸ ἀγέννητον,
Edlilid Ven. χατάφεύγει, τῷ αὐτὴν, etc., ut'in edi-