PG 30, col. 677
προσπαθείας ταύτην ἀεὶ προθυμεῖται, διακόψαι δὲ
τὴν πρὸς τὸ ἄρρεν σχέσιν τοῦ θήλεος, ταῖς ἀπὸ τοῦ
σώματος πρὸς τὸ οῗκεῖον καλὸν ἀποστροφαῖς ἐπαγ-
γέλλεται. Ταύτην δὲ τήν ὁδὸν τῆς ἀρετῆς ὁδεῦσαι
σπουδάζουσα. 09x αὐτὴν τοῦ σώματος, ἥντινα πρὸς
τὸ ἅρῥεν ἔχει σχέσιν, λοιπὸν ἐννοεῖ, ἀλλᾶ τὴν έν αύτῷ
ψυχὴν ἀσώματον οὖσαν (59), τίνα ἔχει πρὸς τὸν ἀσώ-
ματον Θεὸν οἰκειότητα, ὀξεῖ τῷ ὄμματι περισκέπτε-
ται, καὶ τοῦ ἀσωμάτου ἔρωτος πολλῷ λαμπροτέραν
ἀνάψασα (60) τήν λαμπάδα, τοῖς ὑπὲρ αὐτοῦ ἱδρῶσι,
γυμνὴν καὶ ἀνεπαίσθητον τῶν έν ᾧ ζῇ σώματι ἡδονῶν
έαυτὴν ἐπιδεῖξαι σπουδάζει. Ἐπειδὴ οὖν θεῖον ὅντως
καὶ τῆς ἀχράντου ψυχῆς-ἐξαίρετόν ‘ τι χρῆμα ιὴλ πμρ-
θενία ἐστὶ, τοιαύτη δὲ καὶ ἡ τῶν ἀρρένων τε καὶ θηλει-
ῶν σωμάτων πρὸς ἄλληλα σχέσις, ἡ δὲ (61) παρθένος
οὐδέν τῆς θήλεος ἡδονῆς ἐπιφερομένη ἐκ σώματος
μόλυσμα, πάντα δὲ τὰ σαρκὸς πάθη ἐκδῦσα, καθαράν
ἑαυτὴν τῷ Θεῷ, οὗ έρᾷν ἐπαγγέλλεται, παραστῆσαι
φιλοτιμεῖται· δῆλοτ ὡς βιαστῶν (62) ἆθλον εἶναι τὴν
τῶν οὐρανῶν βασιλείαν γινώσκουσα βιάσασθαι πρὸς
τὸν προκείμενον σκοπὸν τήν ’ἑαυτῆς φύσιν ὀφείλει·
οὐχὶ τῆς πρὸς τὸν γάμον ἐρεθιζούσης ἐν τῷ τοιῷδε
πεπλασμένῳ σώματι ἡδονῆς μόνον κρατοῦσα, ἀλλὰ
πρὸς πᾶν εἶδος ἡδονῆς καρτερῶς ἱσταμένη. Μία γὰρ
οὖσα τῷ γένει ἡ ἡδονὴ, ὥσπερ πηγή τις ἀπὸ σαρκῶν
ἀναϐλύζει, καὶ καθάπερ εἰς πέντε ὀχετοὺς, τὰς πέντε
αἰσθήσεις διαιρεθεῖσα, διὰ τούτων ἐπὶ τὰ αἰσθητὰ
ἔνδοθεν ῥεῖ. Ὧν ἕκαστος, διὰ τῆς οἰκείας τῶν αἰσθη-
τηρίων Ιὀπῆςπὸ ἑαυτοῦ, ῥεῖθρον τῷ καθ’ ἑαυτὸν α’ὶ- C
σθητῷ σφοδρῶς ἐμϐάλλων, πᾶν εἴτι συγγενὲς ἀπο.
κλύσας πρὸς ἑαυτὸν (63) ἐπισύρεται· ἰλύος τε τῆς
ἀπὸ σαρκῶν πληρωθεὶς (64), καὶ χειμάρρου τρόπον
ἀντιστρόφως αὖθις ἀπὸ τῶν ἔξω διὰ τῶν αὐτῶν ὀπῶν
εἷς τὰς σαρκὸς δίνας ὀξύτερον ῥέων, τήν αὐτῆς ψυ-
χὴν κυμαίνων τοῖς πάθεσιν ὒποϐρύχιον φέρει. Διὸ
ἀναγκαίως ἡ παρθένος ὀφείλει ταῖς τῶν αἰσθητηρίων
ὀπαῖς τὸν λογισμὸν φρουρὸν ἐπιστήσασα, τήν τε ἐπὶ
τά ἔξω τούτων φοράν, ούκ ἁνέτους ἁπαξαπλῶς αὐτοῖς
έφιεῖσα τὰς διεξόδους, σύμμετρόν τε καὶ ἡρε-
μαῖον παρέχειν· τίνα μὴ ἀκωλύτως πρὸς ἃ βούλονται
ἐκχεόμενοι, έπινηχομὲνην αὐτοῖς ἔσθ’ ὅτε τὴν ψυχὴν
πρὸς τὰ οἰκεῖα κυμαίνοντες κατασύρωσι· καὶ τὸ
ἔξωθεν ἐπ’ αὐτὴν αὖθις αὐτῶν φερόμενον ῥεῦμα, θλί-
ϐουσα ταῖς ὀπαῖς διηθεῖν, καὶ παντὸς ῥύπου καθαρὸν
εἷς αὐτὴν παραπέμπειν, ἳνα μή τῇ ἀπὸ σαρκῶν ἷλύΐ
πλημμυροῦν, ἣν ἐμπαθῶς ἐπεσύρατο (66), ὅλην αὐτὴν
τοῖς οἷ’κείοις μολύσμασι ταράσσον θολώσῃ.
58) ι’]ξνδέδενται. Sic legerunt interpretes, sicque
habent duocodices ‘mss.’qu_i.bue_faveht alii'duo,‘ in
quibus legitur, ἐνδέδεται. Editi, ένδέδυνται.
(59) ngam. In editione Parisiensi pro hac voce
legitur,_’e'xeuea.
(60) Ἀνάψασα. Sic tres codices mea, melius
qualn θᾴἱιίίάνάψασθαι. hic; editio Paris, γυμνήν
τε. Deest voculas: in editione Veneta et in mss.
(6i) Δέ. Vocula ex mss. et editione Veneta ad-
dita est. Paulo post unus ex Regiis πάθη ἐνδυσα-
μένη .
τὴν πρὸς τὸ ἄρρεν σχέσιν τοῦ θήλεος, ταῖς ἀπὸ τοῦ
σώματος πρὸς τὸ οῗκεῖον καλὸν ἀποστροφαῖς ἐπαγ-
γέλλεται. Ταύτην δὲ τήν ὁδὸν τῆς ἀρετῆς ὁδεῦσαι
σπουδάζουσα. 09x αὐτὴν τοῦ σώματος, ἥντινα πρὸς
τὸ ἅρῥεν ἔχει σχέσιν, λοιπὸν ἐννοεῖ, ἀλλᾶ τὴν έν αύτῷ
ψυχὴν ἀσώματον οὖσαν (59), τίνα ἔχει πρὸς τὸν ἀσώ-
ματον Θεὸν οἰκειότητα, ὀξεῖ τῷ ὄμματι περισκέπτε-
ται, καὶ τοῦ ἀσωμάτου ἔρωτος πολλῷ λαμπροτέραν
ἀνάψασα (60) τήν λαμπάδα, τοῖς ὑπὲρ αὐτοῦ ἱδρῶσι,
γυμνὴν καὶ ἀνεπαίσθητον τῶν έν ᾧ ζῇ σώματι ἡδονῶν
έαυτὴν ἐπιδεῖξαι σπουδάζει. Ἐπειδὴ οὖν θεῖον ὅντως
καὶ τῆς ἀχράντου ψυχῆς-ἐξαίρετόν ‘ τι χρῆμα ιὴλ πμρ-
θενία ἐστὶ, τοιαύτη δὲ καὶ ἡ τῶν ἀρρένων τε καὶ θηλει-
ῶν σωμάτων πρὸς ἄλληλα σχέσις, ἡ δὲ (61) παρθένος
οὐδέν τῆς θήλεος ἡδονῆς ἐπιφερομένη ἐκ σώματος
μόλυσμα, πάντα δὲ τὰ σαρκὸς πάθη ἐκδῦσα, καθαράν
ἑαυτὴν τῷ Θεῷ, οὗ έρᾷν ἐπαγγέλλεται, παραστῆσαι
φιλοτιμεῖται· δῆλοτ ὡς βιαστῶν (62) ἆθλον εἶναι τὴν
τῶν οὐρανῶν βασιλείαν γινώσκουσα βιάσασθαι πρὸς
τὸν προκείμενον σκοπὸν τήν ’ἑαυτῆς φύσιν ὀφείλει·
οὐχὶ τῆς πρὸς τὸν γάμον ἐρεθιζούσης ἐν τῷ τοιῷδε
πεπλασμένῳ σώματι ἡδονῆς μόνον κρατοῦσα, ἀλλὰ
πρὸς πᾶν εἶδος ἡδονῆς καρτερῶς ἱσταμένη. Μία γὰρ
οὖσα τῷ γένει ἡ ἡδονὴ, ὥσπερ πηγή τις ἀπὸ σαρκῶν
ἀναϐλύζει, καὶ καθάπερ εἰς πέντε ὀχετοὺς, τὰς πέντε
αἰσθήσεις διαιρεθεῖσα, διὰ τούτων ἐπὶ τὰ αἰσθητὰ
ἔνδοθεν ῥεῖ. Ὧν ἕκαστος, διὰ τῆς οἰκείας τῶν αἰσθη-
τηρίων Ιὀπῆςπὸ ἑαυτοῦ, ῥεῖθρον τῷ καθ’ ἑαυτὸν α’ὶ- C
σθητῷ σφοδρῶς ἐμϐάλλων, πᾶν εἴτι συγγενὲς ἀπο.
κλύσας πρὸς ἑαυτὸν (63) ἐπισύρεται· ἰλύος τε τῆς
ἀπὸ σαρκῶν πληρωθεὶς (64), καὶ χειμάρρου τρόπον
ἀντιστρόφως αὖθις ἀπὸ τῶν ἔξω διὰ τῶν αὐτῶν ὀπῶν
εἷς τὰς σαρκὸς δίνας ὀξύτερον ῥέων, τήν αὐτῆς ψυ-
χὴν κυμαίνων τοῖς πάθεσιν ὒποϐρύχιον φέρει. Διὸ
ἀναγκαίως ἡ παρθένος ὀφείλει ταῖς τῶν αἰσθητηρίων
ὀπαῖς τὸν λογισμὸν φρουρὸν ἐπιστήσασα, τήν τε ἐπὶ
τά ἔξω τούτων φοράν, ούκ ἁνέτους ἁπαξαπλῶς αὐτοῖς
έφιεῖσα τὰς διεξόδους, σύμμετρόν τε καὶ ἡρε-
μαῖον παρέχειν· τίνα μὴ ἀκωλύτως πρὸς ἃ βούλονται
ἐκχεόμενοι, έπινηχομὲνην αὐτοῖς ἔσθ’ ὅτε τὴν ψυχὴν
πρὸς τὰ οἰκεῖα κυμαίνοντες κατασύρωσι· καὶ τὸ
ἔξωθεν ἐπ’ αὐτὴν αὖθις αὐτῶν φερόμενον ῥεῦμα, θλί-
ϐουσα ταῖς ὀπαῖς διηθεῖν, καὶ παντὸς ῥύπου καθαρὸν
εἷς αὐτὴν παραπέμπειν, ἳνα μή τῇ ἀπὸ σαρκῶν ἷλύΐ
πλημμυροῦν, ἣν ἐμπαθῶς ἐπεσύρατο (66), ὅλην αὐτὴν
τοῖς οἷ’κείοις μολύσμασι ταράσσον θολώσῃ.
58) ι’]ξνδέδενται. Sic legerunt interpretes, sicque
habent duocodices ‘mss.’qu_i.bue_faveht alii'duo,‘ in
quibus legitur, ἐνδέδεται. Editi, ένδέδυνται.
(59) ngam. In editione Parisiensi pro hac voce
legitur,_’e'xeuea.
(60) Ἀνάψασα. Sic tres codices mea, melius
qualn θᾴἱιίίάνάψασθαι. hic; editio Paris, γυμνήν
τε. Deest voculas: in editione Veneta et in mss.
(6i) Δέ. Vocula ex mss. et editione Veneta ad-
dita est. Paulo post unus ex Regiis πάθη ἐνδυσα-
μένη .