PG 30, col. 853
μὴν παραλλάττειν παρηλλατμένωνο ταῖς δὲ τῶν ὑπο-
κειμένων ἐννοίαις προσίχοντας, ἀκολούθως ἐφαρμότ-
τειν τὰς προσηγορίας, ἐπεὶ μηδὲ ταῖς φαναῖς πέφυκεν
ἀκολουθεῖν τῶο πραγμάτων ἡ φύσις, τοῖς δὶ πρά-
γμασιν ἐφαρμόζεσθαι κατᾶ την ἀξίαν ἡ τῶν ὀνομάτων
δύναμις. Καταμέμψαιτο δ’ ἄν τις οὐχ ἦττον καὶ τοὺς
γὲννημα μὲν καὶ ποίημα τὸν Υἱὸν εἶναι πειθομένους,
ἀγὲννητόν τε καὶ ἅκτιστον τὸν Θεὸν συντιθεμένους,
τῇ δὲ τῶν δευτέρων προσθήκῃ, καὶ τῇ κατ’ οὐσίαν
ὁμοιότητι ταῖς προλαϐούσαις ὁμολογίαις ἐναντιουμέ-
νους. (33) Οὕς ἐχρῆν, εἷ’ μὲν τις ἧν αὐτοῖς ἀληθείας
tppov'cic,‘ παρηλλαγμένων τῶν ὀνομάτων, παρηλλαγμέ-
νας ὁμολογεῖν καὶ τὰς οὐσίας. ἾΙ γὰρ ἄν οὕτωκαὶ
μόνως τήν δικαίαν ἐφύλαττον τάξιν, ἑκατέρᾳ τούτων
τὴν προσήκουσαν ἀποδιδόντες ὁμολογίαν. Et δὶ μὴ
ταύτης ποιοῦνταί τινα λόγον, τῆς γοῦν ἰδίας ἐπινοίας
φυλάξαι τὴν ἀκολουθίαν, καὶ μὴ τῆς αὐτῆς φύσεως
παραχωροῦντας, ἀλλοτριοῦν τῆς ἁρμοζούσης ὀνομα-
σίας⁶ ἀποδεδειγμένου διὰ πάντων ἡμῖν τῶν προλα-
ϐόντων αὐτῶν εἶναι τῶν οὐσιῶν σημαντικὰς τὰς προσ-
ηγορίας.
neque recedendo ab una eademque natura appellationes a convenientia propria lalienarent, cum passim
in praecedentibus a nobis sit demonstratum, voces esse essentiarum significativas.
19. Εἷίποι δ’ ἄν τις ἴσως πρὸς ἀντιλογίαν ἠκονημέ-
νος, ὡς εἴπερ δεῖ τοῖς ὀνόμασι προσέχειν καὶ διὰ
τούτων προσάγεσθαι ταὶς τῶν ὑποκειμένων ἰννοίαις,
καθὸ μὶν ἀγέννητον καὶ γεννητὸν παρηλλάχθαι φα-
μὲν, καθὸ δὲ φῶς καὶ φῶς, ζωή τε καὶ ζωὴ, δύναμις
καὶ δύναμις, ἰοικέναι. Πρὸς δν φαμεν, οὐ βακτηρίᾳ
χρώμενοι πρὸς τὴν ἐρώτησιν ἀντ’ ἀποκρίσεως κατά
τὸν Διογένους ἐπαινέτην· πολὺ γὰρ κυνισμὸς κεχώο
ρισται Χριστιανισμοῦ· τὸν δὲ μακάριον Ηαῦλον
ἰζηλωκότες, ὃς φησι δεῖν ἐν πολλῇ μακροθυμίᾳ παι-
δεύειν τοὺς ἁντιδιατιθεμίνους, ὅτι τὸ μὲν ἐστιν ἀγεν-
νητον φῶς, τὸ δὲ γεννητόν. Πότερον ἄλλο τι σημαίνει
τὸ φῶς ἐπ’ ἁγεννήτου λεγόμενον παρὰ τὸ γεννητὸν,
ἢ ταυτὸν ἑκάτερονς Et μὲν γὰρ ἕτερόν τι καὶ ἴτε-
ρον, εὔδηλον, ὅτι καὶ σύνθετον τὸ ἐξ ἑτερου καὶ ὲτὲ-
ρου συγκείμενον. Τὸ δὲ σύνθετον οὐκ ἀγέννητον. Εἰ
δὲ ταυτὸν, ὅσον παρήλλακται τὸ ἀγεννητον πρὸς τὸ
γεννητὸν (33⁶), τοσοῦτον Δπαρηλλάχθαι δεῖ καὶ τὸ φῶς
πρὸς τὸ φῶς, καὶ τήν ζωὴν πρὸς τὴν ζωήν, καὶ τὴν
δύναμιν πρὸς τὴν δύναμιν. Ὁ γὰρ αὐτὸς κανὼν καὶ
τρόπος πρὸς τὴν ἁπάντων τῶν τοιούτων διάλυσιν. Εἰ
τοίνυν πᾶν ὅπερ λέγεται τῆς τοῦ [ἰατρὸς οὐσίας
σημαντικὸν, ἴσον ἰστὶ κατὰ τήν τῆς σημασίας δύναμιν
τῷ (34) ἁγεννήτφ διὰ τὸ ἀμερὲς καὶ ἀσύνθετον, κατὰ
δὶ τὸν αὐτὸν λόγον κὰπὶ τοῦ Μονογενοῦς αὐτὸν (35)
τῷ γεννήματι. Παρηλλάχθαι δὲ ταῦτά φασι καὶ αὗ-
” ΙΙ Tim. ιι, 25.
[33) B_asil._ p. 261.
262, τὸ γεννητὸν πρὸς τὸ ἀγὲν-
νητον, eodem sen‘su'.
κειμένων ἐννοίαις προσίχοντας, ἀκολούθως ἐφαρμότ-
τειν τὰς προσηγορίας, ἐπεὶ μηδὲ ταῖς φαναῖς πέφυκεν
ἀκολουθεῖν τῶο πραγμάτων ἡ φύσις, τοῖς δὶ πρά-
γμασιν ἐφαρμόζεσθαι κατᾶ την ἀξίαν ἡ τῶν ὀνομάτων
δύναμις. Καταμέμψαιτο δ’ ἄν τις οὐχ ἦττον καὶ τοὺς
γὲννημα μὲν καὶ ποίημα τὸν Υἱὸν εἶναι πειθομένους,
ἀγὲννητόν τε καὶ ἅκτιστον τὸν Θεὸν συντιθεμένους,
τῇ δὲ τῶν δευτέρων προσθήκῃ, καὶ τῇ κατ’ οὐσίαν
ὁμοιότητι ταῖς προλαϐούσαις ὁμολογίαις ἐναντιουμέ-
νους. (33) Οὕς ἐχρῆν, εἷ’ μὲν τις ἧν αὐτοῖς ἀληθείας
tppov'cic,‘ παρηλλαγμένων τῶν ὀνομάτων, παρηλλαγμέ-
νας ὁμολογεῖν καὶ τὰς οὐσίας. ἾΙ γὰρ ἄν οὕτωκαὶ
μόνως τήν δικαίαν ἐφύλαττον τάξιν, ἑκατέρᾳ τούτων
τὴν προσήκουσαν ἀποδιδόντες ὁμολογίαν. Et δὶ μὴ
ταύτης ποιοῦνταί τινα λόγον, τῆς γοῦν ἰδίας ἐπινοίας
φυλάξαι τὴν ἀκολουθίαν, καὶ μὴ τῆς αὐτῆς φύσεως
παραχωροῦντας, ἀλλοτριοῦν τῆς ἁρμοζούσης ὀνομα-
σίας⁶ ἀποδεδειγμένου διὰ πάντων ἡμῖν τῶν προλα-
ϐόντων αὐτῶν εἶναι τῶν οὐσιῶν σημαντικὰς τὰς προσ-
ηγορίας.
neque recedendo ab una eademque natura appellationes a convenientia propria lalienarent, cum passim
in praecedentibus a nobis sit demonstratum, voces esse essentiarum significativas.
19. Εἷίποι δ’ ἄν τις ἴσως πρὸς ἀντιλογίαν ἠκονημέ-
νος, ὡς εἴπερ δεῖ τοῖς ὀνόμασι προσέχειν καὶ διὰ
τούτων προσάγεσθαι ταὶς τῶν ὑποκειμένων ἰννοίαις,
καθὸ μὶν ἀγέννητον καὶ γεννητὸν παρηλλάχθαι φα-
μὲν, καθὸ δὲ φῶς καὶ φῶς, ζωή τε καὶ ζωὴ, δύναμις
καὶ δύναμις, ἰοικέναι. Πρὸς δν φαμεν, οὐ βακτηρίᾳ
χρώμενοι πρὸς τὴν ἐρώτησιν ἀντ’ ἀποκρίσεως κατά
τὸν Διογένους ἐπαινέτην· πολὺ γὰρ κυνισμὸς κεχώο
ρισται Χριστιανισμοῦ· τὸν δὲ μακάριον Ηαῦλον
ἰζηλωκότες, ὃς φησι δεῖν ἐν πολλῇ μακροθυμίᾳ παι-
δεύειν τοὺς ἁντιδιατιθεμίνους, ὅτι τὸ μὲν ἐστιν ἀγεν-
νητον φῶς, τὸ δὲ γεννητόν. Πότερον ἄλλο τι σημαίνει
τὸ φῶς ἐπ’ ἁγεννήτου λεγόμενον παρὰ τὸ γεννητὸν,
ἢ ταυτὸν ἑκάτερονς Et μὲν γὰρ ἕτερόν τι καὶ ἴτε-
ρον, εὔδηλον, ὅτι καὶ σύνθετον τὸ ἐξ ἑτερου καὶ ὲτὲ-
ρου συγκείμενον. Τὸ δὲ σύνθετον οὐκ ἀγέννητον. Εἰ
δὲ ταυτὸν, ὅσον παρήλλακται τὸ ἀγεννητον πρὸς τὸ
γεννητὸν (33⁶), τοσοῦτον Δπαρηλλάχθαι δεῖ καὶ τὸ φῶς
πρὸς τὸ φῶς, καὶ τήν ζωὴν πρὸς τὴν ζωήν, καὶ τὴν
δύναμιν πρὸς τὴν δύναμιν. Ὁ γὰρ αὐτὸς κανὼν καὶ
τρόπος πρὸς τὴν ἁπάντων τῶν τοιούτων διάλυσιν. Εἰ
τοίνυν πᾶν ὅπερ λέγεται τῆς τοῦ [ἰατρὸς οὐσίας
σημαντικὸν, ἴσον ἰστὶ κατὰ τήν τῆς σημασίας δύναμιν
τῷ (34) ἁγεννήτφ διὰ τὸ ἀμερὲς καὶ ἀσύνθετον, κατὰ
δὶ τὸν αὐτὸν λόγον κὰπὶ τοῦ Μονογενοῦς αὐτὸν (35)
τῷ γεννήματι. Παρηλλάχθαι δὲ ταῦτά φασι καὶ αὗ-
” ΙΙ Tim. ιι, 25.
[33) B_asil._ p. 261.
262, τὸ γεννητὸν πρὸς τὸ ἀγὲν-
νητον, eodem sen‘su'.