PG 31, col. 165
ψυχῇ ἐπεισελθοῦσα νηστεία, ἦγε ὡς ἀληθῶς τῆς προ-
σηγορίας ταύτης ἀξία.
2. ’Ἃλειψαί σου τὴν κεσγαλήν, καὶ νίψαι τὸ πρόσ-
ωπον. Ἐπὶ μυστήρια σε καλεῖ ό λόγος. Ὀ ἀλειψά-
μενος ἒχρίσατο· ό νιψάμενος ἆπεπλύνατο Ἐπὶ
τὰ ἔνδον λάμϐανε τῶν μελῶν τήν νομοθεσίαν
Ἀπόπλυνε τὴν ψυχὴν ἁμαρτημάτων. Χρῖσαι τήν κε-
φαλὴν χρίσματι ἁγίῳ, ἶνα μέτοχος γένῃ Χριστοῦ,
καὶ οὓτω πρόσελθε τῇ νηστείᾳ. Μή ἁφανίσης τὸ πρόσ-
ωπόν σου ὥσπερ οἱ ὑποκριταί. Ἀφανιζεται πρόσ-
ωπον, ὅταν ἦ ⁵ἔνδον διάθεσις ἐπιπλάστῳ σχήματι τῷ
ἔξωθεν ἐπισκοτῆται, ὥσπερ ὑπὸ παραπετάσματι τῷ
ψεύδει καλυπτομένη. Υποκριτής ἐστιν ὁ ἐν θεάτρῳ
ἀλλότριον πρόσωπον ὑπελθών· δοῦλος ὢν, πολλάκις
τὸ τοῦ δεσπότου, καὶ ἰδιώτης, τὸ τοῦ βασιλέως. Ofi-
τω καὶ ἐν τῷ βίῳ τούτῳ, ὥσπερ ἐπὶ ὀρχήστρας τῆς
ἑαυτῶν ζωῆς οἱ πολλοὶ θεατρίζουσιν, ἄλλα μὲν ἐν
τῇ καρδίᾳ φέροντες, ἄλλα δὲ τῇ ἐπιφανείᾳ τοῖς
ἀνθρώποις δεικνύντες. Μὴ ἆφάνιζε οὖν τό πρόσω-
πον. Οἰος εἶ, τοιοῦτος φαίνου· μὴ κατασχηματίζου (8)
σεαυτόν πρός τό σκυθρωπόν, τὴν ἐκ τοῦ δοκεῖν ἐγ-
κρατὴς εἶναι δόξαν θηρώμενος, Οὔτε γὰρ εὐποιίας
σαλπιζομένης ὄφελος, καὶ νηστείας δημοσιευομένης
κέρδος οὐδέν. Τὰ γὰρ ἐπιδεικτικῶς ’γινόμενα οὐ πρὸς
τὸν αἰῶνα τόν μέλλοντα τὸν καρπόν ἐκτείνει, ἀλλ’
εἰς τόν τῶν ἀνθρώπων ἔπαινον καταστρέφει. Ηρόσ-
δραμε τοίνυν φαιδρῶς τῇ δωρεᾷ τῆς νηστείας. Ἀρ-
χαῐον δῶρον ἡ νηστεία· οῦ παλαιούμενον καὶ γηρά-
σκον, ἀλλ’ ἀνανεούμενον ἀεὶ, καὶ εἰς ἀκμήν ἐπαν-
θοῦν.
3. Οἴει με τὴν ἀρχαιογονίαν αὐτῆς ἀπὸ τοῦ νόμου
τίθεσθαι; Καὶ νόμου πρεσϐυτέρα νηστεία. Ἐὰν μι-
κρὸν ἁναμείνης, εὑρήσεις τοῦ λόγου τήν ἀλήθειαν.
Μὴ οἶου τήν ἡμέραν τοῦ ἱλασμοῦ, τήν διατεταγμέ-
νην τῷ Ἰσραήλ τῷ ἑϐδόμῳ μηνὶ, τῇ δεκάτῃ ἡμέρᾳ
τοῦ μηνὸς, ταύτην εἶναι τῆς νηστείας τὴν ἀρχήν.
Δεῦρο δή διὰ τῆς ἱστορίας βαδίζων, ἆνερεύνησον τήν
ἆρχαιογονίαν αὐτῆς. Οῦ γὰρ νεώτερον τὸ ἐφεύρεμα·
πατέρων ἐστὶ τὸ κειμήλιον. Ηᾶν τό ἀρχαιότητι δια-
φέρον, αἰδέσιμον. Δυσωπήθητι τήν πολιὰν τῆς νη-
⁴ Matth. vi, l7. ⁸ Levit. 1m, 29; mn, 27.
(6) Haec verba, ὁ. ἀλειψάμενος ἐχρξσῐατο ὁ· vui/«3.51
νος ἇπεπλύνατο, sic interpretatus'e'st Erasmus,0uz'
alios angebat, unctus est; qui lavabat, ablutus
est ; quibus ex: verbis quas. apta sententia idonea-
ue eifici possit,non video. lia igitur interpretare:
ui uncttisest, inanxit: qui ablutus fuit, ualuit.
floeestzchristus qui unctusestmngi caput nostrum
voluit : Christus: qui. ablutus estin baptismate,
faciem nostram ablui jussit.7'p ᾁλε-ιψ-ᾴεὶεγος ἐχρί-
σατο· ὁ νιψάμενος ἀπεπλῦνατοε ριίί ἧξζὶηἱίὲβημηρὶε,
qui lavat; abluit:_§um vellet basilius illud prae-
septum Christi. Ἀἓιειφαί εον τῆξ κεφαλὴν» καὶ Ῠὲφαι
τὸ ’πρόσωποη ad animam trapsferre‘, observat has
vocés, ἄλειΐαιμίψαι, illine, lava, idem valere ac,
unae et ab ue. ante animae. melius congruunt. In
unge et ablue, quae'animaa melius congruunt. In
σηγορίας ταύτης ἀξία.
2. ’Ἃλειψαί σου τὴν κεσγαλήν, καὶ νίψαι τὸ πρόσ-
ωπον. Ἐπὶ μυστήρια σε καλεῖ ό λόγος. Ὀ ἀλειψά-
μενος ἒχρίσατο· ό νιψάμενος ἆπεπλύνατο Ἐπὶ
τὰ ἔνδον λάμϐανε τῶν μελῶν τήν νομοθεσίαν
Ἀπόπλυνε τὴν ψυχὴν ἁμαρτημάτων. Χρῖσαι τήν κε-
φαλὴν χρίσματι ἁγίῳ, ἶνα μέτοχος γένῃ Χριστοῦ,
καὶ οὓτω πρόσελθε τῇ νηστείᾳ. Μή ἁφανίσης τὸ πρόσ-
ωπόν σου ὥσπερ οἱ ὑποκριταί. Ἀφανιζεται πρόσ-
ωπον, ὅταν ἦ ⁵ἔνδον διάθεσις ἐπιπλάστῳ σχήματι τῷ
ἔξωθεν ἐπισκοτῆται, ὥσπερ ὑπὸ παραπετάσματι τῷ
ψεύδει καλυπτομένη. Υποκριτής ἐστιν ὁ ἐν θεάτρῳ
ἀλλότριον πρόσωπον ὑπελθών· δοῦλος ὢν, πολλάκις
τὸ τοῦ δεσπότου, καὶ ἰδιώτης, τὸ τοῦ βασιλέως. Ofi-
τω καὶ ἐν τῷ βίῳ τούτῳ, ὥσπερ ἐπὶ ὀρχήστρας τῆς
ἑαυτῶν ζωῆς οἱ πολλοὶ θεατρίζουσιν, ἄλλα μὲν ἐν
τῇ καρδίᾳ φέροντες, ἄλλα δὲ τῇ ἐπιφανείᾳ τοῖς
ἀνθρώποις δεικνύντες. Μὴ ἆφάνιζε οὖν τό πρόσω-
πον. Οἰος εἶ, τοιοῦτος φαίνου· μὴ κατασχηματίζου (8)
σεαυτόν πρός τό σκυθρωπόν, τὴν ἐκ τοῦ δοκεῖν ἐγ-
κρατὴς εἶναι δόξαν θηρώμενος, Οὔτε γὰρ εὐποιίας
σαλπιζομένης ὄφελος, καὶ νηστείας δημοσιευομένης
κέρδος οὐδέν. Τὰ γὰρ ἐπιδεικτικῶς ’γινόμενα οὐ πρὸς
τὸν αἰῶνα τόν μέλλοντα τὸν καρπόν ἐκτείνει, ἀλλ’
εἰς τόν τῶν ἀνθρώπων ἔπαινον καταστρέφει. Ηρόσ-
δραμε τοίνυν φαιδρῶς τῇ δωρεᾷ τῆς νηστείας. Ἀρ-
χαῐον δῶρον ἡ νηστεία· οῦ παλαιούμενον καὶ γηρά-
σκον, ἀλλ’ ἀνανεούμενον ἀεὶ, καὶ εἰς ἀκμήν ἐπαν-
θοῦν.
3. Οἴει με τὴν ἀρχαιογονίαν αὐτῆς ἀπὸ τοῦ νόμου
τίθεσθαι; Καὶ νόμου πρεσϐυτέρα νηστεία. Ἐὰν μι-
κρὸν ἁναμείνης, εὑρήσεις τοῦ λόγου τήν ἀλήθειαν.
Μὴ οἶου τήν ἡμέραν τοῦ ἱλασμοῦ, τήν διατεταγμέ-
νην τῷ Ἰσραήλ τῷ ἑϐδόμῳ μηνὶ, τῇ δεκάτῃ ἡμέρᾳ
τοῦ μηνὸς, ταύτην εἶναι τῆς νηστείας τὴν ἀρχήν.
Δεῦρο δή διὰ τῆς ἱστορίας βαδίζων, ἆνερεύνησον τήν
ἆρχαιογονίαν αὐτῆς. Οῦ γὰρ νεώτερον τὸ ἐφεύρεμα·
πατέρων ἐστὶ τὸ κειμήλιον. Ηᾶν τό ἀρχαιότητι δια-
φέρον, αἰδέσιμον. Δυσωπήθητι τήν πολιὰν τῆς νη-
⁴ Matth. vi, l7. ⁸ Levit. 1m, 29; mn, 27.
(6) Haec verba, ὁ. ἀλειψάμενος ἐχρξσῐατο ὁ· vui/«3.51
νος ἇπεπλύνατο, sic interpretatus'e'st Erasmus,0uz'
alios angebat, unctus est; qui lavabat, ablutus
est ; quibus ex: verbis quas. apta sententia idonea-
ue eifici possit,non video. lia igitur interpretare:
ui uncttisest, inanxit: qui ablutus fuit, ualuit.
floeestzchristus qui unctusestmngi caput nostrum
voluit : Christus: qui. ablutus estin baptismate,
faciem nostram ablui jussit.7'p ᾁλε-ιψ-ᾴεὶεγος ἐχρί-
σατο· ὁ νιψάμενος ἀπεπλῦνατοε ριίί ἧξζὶηἱίὲβημηρὶε,
qui lavat; abluit:_§um vellet basilius illud prae-
septum Christi. Ἀἓιειφαί εον τῆξ κεφαλὴν» καὶ Ῠὲφαι
τὸ ’πρόσωποη ad animam trapsferre‘, observat has
vocés, ἄλειΐαιμίψαι, illine, lava, idem valere ac,
unae et ab ue. ante animae. melius congruunt. In
unge et ablue, quae'animaa melius congruunt. In