PG 31, col. 568
μιν ἐπὶ τὴν τούτου παρασκευὴν, καὶ ποιηταῖς, καὶ
λογοποιοῐς, καὶ ῥήτορσι, καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ὁμιλη-
τέον, ὅθεν ἀν μέλλῃ πρὸς τὴς τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν
ὠφέλειά τις ἔσεσθαι. Ὠσπερ οὖν οἰ δευσοποιοὶ, παρα-
σκευάσαντες πρότερον θεραπείαις τισὶν ὅ τί ποτ’ ἆν
ᾖ τό δεξόμενον τὴν βαφὴν, οὕτω τό οἰνθος ἐπάγουσιν»
οἶν τε ἁλουργόν, οἰν τέ τι ἕτερον τόν αὐτὸν δὴ
καὶ ἡμεῖς τρόπον, εἰ μέλλοι ἁνέκπλντος ἡμῖν (27)
ἅπαντα τόν χρόνον ἠ τοῦ καλοῦ παραμένειν δόξα,
τοῖς ἔξω δη τούτοις προτελεσθέντες, τηνικαῦτα τῶν
ἱερῶν καὶ ἀπορρήτων ἐπακουσόμεθα παιδευμάτων ο
καὶ οἷον ἐν ὕδατι τόν ἣλιον ὁρᾷν ἐθισθέντες, οὕτως
αὐτῷ προσϐαλοῦμεν τῷ φωτὶ τὰς ὄψεις. Εἰ μεν οὖν
ἔστί τις οἰκειότης πρὸς ἀλλήλους τοῖς λόγοις, προύρ-
γου (28) ἡμῖν αύτῶν ἠ γνῶσις γένοιτο· εἰ δι μὴ,
ἀλλὰ τό γε, παράλληλα θέντας, καταμαθεῖν τὸ διάφο-
ρον, ού μικρὸν εἰς βεϐαίωσιν τοῦ βελτίονος. Τίνι
μέντοι καὶ παρεικάσας τῶν παιδεύσεων ἑκατέραν,
τῆς εἰκόνος ἀν τύχοις; Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία
μεν ἁρετὴ τῷ καρπῷ βρύειν ὡραίῳ, φέρει δέ τινα
κόσμον καὶ φύλλα τοῖς κλάδοις περισειόμενα · οὕτω
δὴ καὶ ψυχῇ προηγουμένως μὲν καρπὸς ἠ ἀλήθεια,
οὐκ ὀίχαρί γε μὴν ούδε τὴν θύραθεν σοφίαν περιϐε-
ϐλῆσθαι, οἶόν τινα φύλλα σκέπην τε τῷ καρπῷ καὶ
ὄψιν ούκ οἶωρον παρεχόμενα. Λέγεται τοίνυν καὶ Μωύ-
σῆς ἓκεῐνος ό πάνυ, οὗ μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ
πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς Αἰγυπτίων μαθήμασιν
ἐγγυμνασάμενος τὴν διάνοιαν, ούτω προσελθεῖν τῇ
θεωρία τοῦ ὄντος. Παραπλησίως δι τούτῳ κᾶν τοῖς
κάτω χρόνοις τόν σοφὸν Δανιὴλ ἐπὶ Βαϐυλῶνάς φασι (29)
τὴν σοφίαν Χαλδαίων καταμαθόντα, τότε τῶν θείων
ἅψασθαι παιδευμάτων. Ἀλλ’ ὅτι μὲν ούκ ἄχρηστον
ψυχαῖς μαθήματα τὰ ἔξωθεν δὴ ταῦτα, ἱκανῶς εἰρη-
ται . ὅπως γε μὴν αύτῶν μεθεκτέον ύμῖν, ἑξῆς ἂν
εἴη λέγειν. Πρῶτον μὲν οὖν τοῖς παρὰ τῶν ποιητῶν
(ἶν’ ἐντεῦθεν ἄρξωμαι), ἐπεὶ παντοδαποί τινές εἰσι κατα
τοὺς λόγους, μὴ (30) πᾶσιν ἐφεξῆς προσέχειν τόν
νούνο ἀλλ’ ὅταν μὶν τὰς τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν πράξεις
ἡ λόγους ὑμῖν διεξίωσιν, ἀγαπᾷν τε καὶ ζηλοῦν, καὶ
ὅτι μάλιστα πειρᾶσθαι τοιούτους εἶναι · ὃταν δι ἐπὶ
μοχθηροὺς ἄνδρας ἔλθωσι, τὴν μίμησιν ταύτην δεῖ (31)
φεύγειν, ἑπιφρασσομένους τὰ ὦτα, οὗχ ἧττον ἦ τὸν
Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ τῶν Σειρήνων μέλη. ἸΙ
γὰρ πρὸς τούς φαύλους τῶν λόγων συνήθεια ὁδός τίς
libri ita ut edendum curavimus.
(31) Colbertini duo libri et Reg. primus ἔλθωσι
rigente-sarum“ o‘si,etc., sic utro; μιμήσει νοτ
feratur ad verbum {Numaquasi ejus locihmc esset
sententia: Cum autem debenerint ad flagitiosos
homines per imaginem eorum, hoc est, eqs de-
pz‘ngendo' Unus codex a Combefisio collatus ἔλθωσι,
τὴννμίμησιν ταύτην, etc.,_ quam scripturam melio-
rem' esse ait vir doctissimus. Editi ἔλθωσι, τῇ
μιμήσει ταύτην δεῖ.
λογοποιοῐς, καὶ ῥήτορσι, καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ὁμιλη-
τέον, ὅθεν ἀν μέλλῃ πρὸς τὴς τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν
ὠφέλειά τις ἔσεσθαι. Ὠσπερ οὖν οἰ δευσοποιοὶ, παρα-
σκευάσαντες πρότερον θεραπείαις τισὶν ὅ τί ποτ’ ἆν
ᾖ τό δεξόμενον τὴν βαφὴν, οὕτω τό οἰνθος ἐπάγουσιν»
οἶν τε ἁλουργόν, οἰν τέ τι ἕτερον τόν αὐτὸν δὴ
καὶ ἡμεῖς τρόπον, εἰ μέλλοι ἁνέκπλντος ἡμῖν (27)
ἅπαντα τόν χρόνον ἠ τοῦ καλοῦ παραμένειν δόξα,
τοῖς ἔξω δη τούτοις προτελεσθέντες, τηνικαῦτα τῶν
ἱερῶν καὶ ἀπορρήτων ἐπακουσόμεθα παιδευμάτων ο
καὶ οἷον ἐν ὕδατι τόν ἣλιον ὁρᾷν ἐθισθέντες, οὕτως
αὐτῷ προσϐαλοῦμεν τῷ φωτὶ τὰς ὄψεις. Εἰ μεν οὖν
ἔστί τις οἰκειότης πρὸς ἀλλήλους τοῖς λόγοις, προύρ-
γου (28) ἡμῖν αύτῶν ἠ γνῶσις γένοιτο· εἰ δι μὴ,
ἀλλὰ τό γε, παράλληλα θέντας, καταμαθεῖν τὸ διάφο-
ρον, ού μικρὸν εἰς βεϐαίωσιν τοῦ βελτίονος. Τίνι
μέντοι καὶ παρεικάσας τῶν παιδεύσεων ἑκατέραν,
τῆς εἰκόνος ἀν τύχοις; Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία
μεν ἁρετὴ τῷ καρπῷ βρύειν ὡραίῳ, φέρει δέ τινα
κόσμον καὶ φύλλα τοῖς κλάδοις περισειόμενα · οὕτω
δὴ καὶ ψυχῇ προηγουμένως μὲν καρπὸς ἠ ἀλήθεια,
οὐκ ὀίχαρί γε μὴν ούδε τὴν θύραθεν σοφίαν περιϐε-
ϐλῆσθαι, οἶόν τινα φύλλα σκέπην τε τῷ καρπῷ καὶ
ὄψιν ούκ οἶωρον παρεχόμενα. Λέγεται τοίνυν καὶ Μωύ-
σῆς ἓκεῐνος ό πάνυ, οὗ μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ
πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς Αἰγυπτίων μαθήμασιν
ἐγγυμνασάμενος τὴν διάνοιαν, ούτω προσελθεῖν τῇ
θεωρία τοῦ ὄντος. Παραπλησίως δι τούτῳ κᾶν τοῖς
κάτω χρόνοις τόν σοφὸν Δανιὴλ ἐπὶ Βαϐυλῶνάς φασι (29)
τὴν σοφίαν Χαλδαίων καταμαθόντα, τότε τῶν θείων
ἅψασθαι παιδευμάτων. Ἀλλ’ ὅτι μὲν ούκ ἄχρηστον
ψυχαῖς μαθήματα τὰ ἔξωθεν δὴ ταῦτα, ἱκανῶς εἰρη-
ται . ὅπως γε μὴν αύτῶν μεθεκτέον ύμῖν, ἑξῆς ἂν
εἴη λέγειν. Πρῶτον μὲν οὖν τοῖς παρὰ τῶν ποιητῶν
(ἶν’ ἐντεῦθεν ἄρξωμαι), ἐπεὶ παντοδαποί τινές εἰσι κατα
τοὺς λόγους, μὴ (30) πᾶσιν ἐφεξῆς προσέχειν τόν
νούνο ἀλλ’ ὅταν μὶν τὰς τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν πράξεις
ἡ λόγους ὑμῖν διεξίωσιν, ἀγαπᾷν τε καὶ ζηλοῦν, καὶ
ὅτι μάλιστα πειρᾶσθαι τοιούτους εἶναι · ὃταν δι ἐπὶ
μοχθηροὺς ἄνδρας ἔλθωσι, τὴν μίμησιν ταύτην δεῖ (31)
φεύγειν, ἑπιφρασσομένους τὰ ὦτα, οὗχ ἧττον ἦ τὸν
Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ τῶν Σειρήνων μέλη. ἸΙ
γὰρ πρὸς τούς φαύλους τῶν λόγων συνήθεια ὁδός τίς
libri ita ut edendum curavimus.
(31) Colbertini duo libri et Reg. primus ἔλθωσι
rigente-sarum“ o‘si,etc., sic utro; μιμήσει νοτ
feratur ad verbum {Numaquasi ejus locihmc esset
sententia: Cum autem debenerint ad flagitiosos
homines per imaginem eorum, hoc est, eqs de-
pz‘ngendo' Unus codex a Combefisio collatus ἔλθωσι,
τὴννμίμησιν ταύτην, etc.,_ quam scripturam melio-
rem' esse ait vir doctissimus. Editi ἔλθωσι, τῇ
μιμήσει ταύτην δεῖ.