PG 31, col. 569
δηλητήρια μετὰ τοῦ μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ τοίνυν
ἐπαινεσόμεθα τοὺς ποιητὰς, οὐ λοιδορουμένους, οὐ
σκώπτοντας, οὐκ ἐρῶντας ἣ μεθύοντας μιμουμένους,
οὐχ ὅταν τραπέζῃ πληθούσῃ καὶ ᾠδαῖς ἀνειμέναις
τὴν εὐδαιμονίαν όρίζωνται (32). Πάντων δι ἣκιστα
περὶ θεῶν τι διαλεγομένοις προσέξομεν, καὶ μάλισθ’
ὅταν ὡς περὶ πολλῶν τε αὐτῶν διεξιωσι καὶτούτων
οὐδε ὁμονοούντων. Ἀδελγός γὰρ δὴ παρ’ ἐκείνοις δια-
στασιάζει πρὸς ἀδελφόν, καὶ γονεὺς πρὸς παῖδας, καὶ
τούτοις αὖθις πρός τοὺς τεκόντας πόλεμός ἔστιν ἀκή-
ρυκτος. Μοιχείας δὲ θεῶν καὶ ἔρωτας καὶ μίξεις ἀνα-
φανδὸν, καὶ ταύτας γε μάλιστα τοῦ κορυφαίου πάν-
των καὶ ὑπάτου Διὸς, ὡς αὐτοὶ λέγουσιν, ἃ κᾶν (33)
περὶ βοσκημάτων τις λέγων ίρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ
σκηνῆς καταλείψομεν.
parentes implacabile bellum est. Adulteria autem deorum amoresque et apertos complexus, et maxi-
me congressus Jovis, qui, ut ipsi dicunt, princeps est omnium et supremus (qua: si quis dicat vel de
brutis animalibus, erubuerit), actoribus scenicis relinquamus.
3. Ταυτὰ δὴ ταῦτα λέγειν καὶ περὶ συγγραφέων
ἔχω· καὶ μάλισθ’ ὅταν ⁸ψυχαγωγίας ἕνεκα τῶν ἀκουόν-
των λογοποιῶσι. Καὶ ῥητόρων δὲ τὴν περὶ τό ψεύ-
δεσθαι τέχνην οὐ μιμησόμεθα. Οὔτε γὰρ έν δικα-
στηρίοις, οὐτ’ ἓν ταῖς ἄλλαις πράξεσιν έπιτήδειον
ἡμῖν (34) τό ψεῦδος, τοῖς τὴν ὀρθὴν ὁδόν καὶ ἀληθῆ
προελομένοις τοῦ βίον, οἷς τὸ μὴ δικάζεσθαι νόμῳ
προστεταγμένον ἐστιν. Ἀλλ’ ἐκεῖνα αὐτῶν μᾶλλον
ἀποδεξόμεθα, ἓν οἷς ἀρετὴν ἐπῄνεσαν, ἦ πονηρίαν
διέϐαλον (35). Ὠς γὰρ τῶν ἀνθέων τοῖς μὶν λοιποῖς
ἄχρι τῆς εὐωδίας ἣ τῆς χρόας ἐστὶν ἠ ἀπόλαυσις,
ταῖς μελίτταις δ’ ἄρα καὶ με’λι λαμϐάνειν ἀπ’ αὐτῶν
ὑπάρχει· οὕτω δὴ κάνταῦθα τοῖς μὴ τό ἡδὺ καὶ ἐπί-
χαρι μόνον τῶν τοιούτων λόγων διώκουσιν ἔστι τινὰ
καὶ ὠφέλειαν ἀπ’ αὐτῶν εἰς τὴν ψυχὴν ἀποθέσθαι.
Κατὰ πᾶσαν δὴ οὖν τῶν μελιττῶν τὴν εἰκόνα, τῶν
λόγων ὑμῖν μεθεκτέον. Ἐκείναί τε γὰρ οὔτε ἅπασι
τοῖς ἆνθεσι παραπλησίως έπέρχονται, οὐτε μὴν οἷς
ἃν ἕπιπτῶσιν ὅλα φέρειν ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ’ - ὅσον αὐ-
τῶν ίπιτήδειον πρός τὴν ἔργασιαν λαϐοῦσαι, τό
λοιπόν χαίρειν ἀφῆκαν. Ἡμεῖς τε, ἣν σωφρονῶς-
μεν (36), ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς τῇ ἀληθείᾳ
παρ’ αὐτῶν κομισάμενοι, ὑπερθησόμεθα τὸ λειπό-
μενον. Καὶ καθάπερ τῆς ῥοδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρε-
ψάμενοι τὰς ἀκάνθας έκκλίνομεν, οὕτω καὶ ἰπὶ τῶν
τοιούτων λόγων ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τό
βλαϐερόν φυλαξὼμεθα (37). Εὐθὺς οὖν ἐξ ἀρχῆς ἑπι-
σκοπεῖν ἕκαστον τῶν μαθημάτων, καὶ συναρμόζειν
τῷ τέλει προσῆκε, κατὰ τὴν Δωρικήν παροιμίαν, τὸν
λίθον ποτὶ τὰν σπάρτον ἄγοντας. Καὶ έπειδήπερ
δι’ ἀρετῆς ἡμᾶς ἰπὶ (38) τὸν βίον καθεῖναι δεῖ τὸν
[idin ὁρίζονται..Ᾱί mss. mullijpigmvrm.
(33') Sic veteres quinque libri. Editi ἃς κᾶν.
(34) Editio Paris.‘ ἔπιτίὰδειον ὑμῖν. At mss. qua-
tuor ἡμῖν.
ῗέξόῗμῦἒιιε mss. ἦ κακίαν διέϐαλον. Mox Colb.
tertius καὶ τῆς.
(36) Reg. primus ῖνα σωφρονῶμεν. Nec ita multo
ἐπαινεσόμεθα τοὺς ποιητὰς, οὐ λοιδορουμένους, οὐ
σκώπτοντας, οὐκ ἐρῶντας ἣ μεθύοντας μιμουμένους,
οὐχ ὅταν τραπέζῃ πληθούσῃ καὶ ᾠδαῖς ἀνειμέναις
τὴν εὐδαιμονίαν όρίζωνται (32). Πάντων δι ἣκιστα
περὶ θεῶν τι διαλεγομένοις προσέξομεν, καὶ μάλισθ’
ὅταν ὡς περὶ πολλῶν τε αὐτῶν διεξιωσι καὶτούτων
οὐδε ὁμονοούντων. Ἀδελγός γὰρ δὴ παρ’ ἐκείνοις δια-
στασιάζει πρὸς ἀδελφόν, καὶ γονεὺς πρὸς παῖδας, καὶ
τούτοις αὖθις πρός τοὺς τεκόντας πόλεμός ἔστιν ἀκή-
ρυκτος. Μοιχείας δὲ θεῶν καὶ ἔρωτας καὶ μίξεις ἀνα-
φανδὸν, καὶ ταύτας γε μάλιστα τοῦ κορυφαίου πάν-
των καὶ ὑπάτου Διὸς, ὡς αὐτοὶ λέγουσιν, ἃ κᾶν (33)
περὶ βοσκημάτων τις λέγων ίρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ
σκηνῆς καταλείψομεν.
parentes implacabile bellum est. Adulteria autem deorum amoresque et apertos complexus, et maxi-
me congressus Jovis, qui, ut ipsi dicunt, princeps est omnium et supremus (qua: si quis dicat vel de
brutis animalibus, erubuerit), actoribus scenicis relinquamus.
3. Ταυτὰ δὴ ταῦτα λέγειν καὶ περὶ συγγραφέων
ἔχω· καὶ μάλισθ’ ὅταν ⁸ψυχαγωγίας ἕνεκα τῶν ἀκουόν-
των λογοποιῶσι. Καὶ ῥητόρων δὲ τὴν περὶ τό ψεύ-
δεσθαι τέχνην οὐ μιμησόμεθα. Οὔτε γὰρ έν δικα-
στηρίοις, οὐτ’ ἓν ταῖς ἄλλαις πράξεσιν έπιτήδειον
ἡμῖν (34) τό ψεῦδος, τοῖς τὴν ὀρθὴν ὁδόν καὶ ἀληθῆ
προελομένοις τοῦ βίον, οἷς τὸ μὴ δικάζεσθαι νόμῳ
προστεταγμένον ἐστιν. Ἀλλ’ ἐκεῖνα αὐτῶν μᾶλλον
ἀποδεξόμεθα, ἓν οἷς ἀρετὴν ἐπῄνεσαν, ἦ πονηρίαν
διέϐαλον (35). Ὠς γὰρ τῶν ἀνθέων τοῖς μὶν λοιποῖς
ἄχρι τῆς εὐωδίας ἣ τῆς χρόας ἐστὶν ἠ ἀπόλαυσις,
ταῖς μελίτταις δ’ ἄρα καὶ με’λι λαμϐάνειν ἀπ’ αὐτῶν
ὑπάρχει· οὕτω δὴ κάνταῦθα τοῖς μὴ τό ἡδὺ καὶ ἐπί-
χαρι μόνον τῶν τοιούτων λόγων διώκουσιν ἔστι τινὰ
καὶ ὠφέλειαν ἀπ’ αὐτῶν εἰς τὴν ψυχὴν ἀποθέσθαι.
Κατὰ πᾶσαν δὴ οὖν τῶν μελιττῶν τὴν εἰκόνα, τῶν
λόγων ὑμῖν μεθεκτέον. Ἐκείναί τε γὰρ οὔτε ἅπασι
τοῖς ἆνθεσι παραπλησίως έπέρχονται, οὐτε μὴν οἷς
ἃν ἕπιπτῶσιν ὅλα φέρειν ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ’ - ὅσον αὐ-
τῶν ίπιτήδειον πρός τὴν ἔργασιαν λαϐοῦσαι, τό
λοιπόν χαίρειν ἀφῆκαν. Ἡμεῖς τε, ἣν σωφρονῶς-
μεν (36), ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς τῇ ἀληθείᾳ
παρ’ αὐτῶν κομισάμενοι, ὑπερθησόμεθα τὸ λειπό-
μενον. Καὶ καθάπερ τῆς ῥοδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρε-
ψάμενοι τὰς ἀκάνθας έκκλίνομεν, οὕτω καὶ ἰπὶ τῶν
τοιούτων λόγων ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τό
βλαϐερόν φυλαξὼμεθα (37). Εὐθὺς οὖν ἐξ ἀρχῆς ἑπι-
σκοπεῖν ἕκαστον τῶν μαθημάτων, καὶ συναρμόζειν
τῷ τέλει προσῆκε, κατὰ τὴν Δωρικήν παροιμίαν, τὸν
λίθον ποτὶ τὰν σπάρτον ἄγοντας. Καὶ έπειδήπερ
δι’ ἀρετῆς ἡμᾶς ἰπὶ (38) τὸν βίον καθεῖναι δεῖ τὸν
[idin ὁρίζονται..Ᾱί mss. mullijpigmvrm.
(33') Sic veteres quinque libri. Editi ἃς κᾶν.
(34) Editio Paris.‘ ἔπιτίὰδειον ὑμῖν. At mss. qua-
tuor ἡμῖν.
ῗέξόῗμῦἒιιε mss. ἦ κακίαν διέϐαλον. Mox Colb.
tertius καὶ τῆς.
(36) Reg. primus ῖνα σωφρονῶμεν. Nec ita multo