PG 31, col. 632
πρὸς τὰ ἀθάνατα (71) ἐνισχυόμενος- ηνίκα δὶ τῶν
προσόντων σοι πραγμάτων ποιῇ την ἀπόθεσιν, ίσο
ἀκαμπης, προπέμπειν αὑτά εἰς οὐρανοὺς πληροφο-
ρουμενος, τοῖς κόλποις τῶν πτωχῶν ίναποκρύ·
πτων αὐτὰ, παρα δὲ Θεῷ (72) εὑρίσκων σὺν πολλῇ
τῇ προσθήκη. Φίλων δε καὶ συνήθων διασπώμενος,
μὴ γενοῦ περ ιθλιϐὴ ς,
Χριστῷ συναπτόμενος τῷ
ὑπερ σου σταυρωθέντι· οὗ τί ἀν λογιστέον ημῖν φι-
λικῶτερον; ἰἰνίκα δὲ συνεργίᾳ Θεου τὴν πρώτην
ταύτην πυγμὴν νικήσῃς τὸν σὸν ἐχθρὸν, μὴ ῥίψῃς
σεαυτὸν ὥσπερ τι τῶν ἀτίμων σκευῶν, Ἤδη γὰρ τῇ
ἀποταγῄ τῶν γηίνων πραγμάτων τετίμηκας σεαυτόν
παρά Χριστῷ· ἀλλ’ ἐν πολλῆ φροντίδι καὶ περινοίᾳ
ποίησαι εὑρεῖν ἄνδρα πρόοδον τῆς σῆς πολιτείας
ἀπλανῆ, καλῶς ἐπιστάμενον ὁδηγεῖν τοὺς πρὸς Θεὸν
πορευομένους, κομῶντα ταῖς ἀρεταῖς εκ τῶν οἰκείων
ᾗογων την μαρτυρίαν ἔχοντα τῆς πρὸς Θεὸν ἀγάπης,
γνῶσιν ἔχοντα τῶν θείων Γ ραφῶνο ἀπερίσπαστον,
ἀφιλάργυρον, ἀπράγμονα, ἡσύχιον, θεοφιλῆ, φιλό-
πτωχον,. ἀόργητον, ἀμνησικακον, πολὺν εἰς οἰκοδο-
ἐικενόδοξον, ἀνυπερ-
μὴν τῶν ἐγγιζόντων αὐτῷ,
ἠφανον, ἀκολάκευτον, ἀπερίτρεπτον, μηδ”εν προτι-
μώντα τοῦ Θεοῦ Καὶ εὶ εὕροις (73) τοιοῦτον, ἓκδος
σεαυτὸν αὐτῷ, ἅπαν θελημα σὸν ἀποπτύσας καὶ ἔξω
ῥίψας, ἵνα εὑρεθῇς ὡς καθαρὸν ἀγγεῖον, τὰ ἓν σοὶ
βαλλόμενα ἀγαθά διατηρῶν πρὸς ἔπαινόν σου καὶ
δόξαν. Εἰ γάρ τι ἐγκαταλίπης ἐαυτῷ τῶν προϋπαρτ
ξάντων ἐν σοὶ παθῶν, εἰς ὀξίνην μεταποιήσας τά
ἐμϐεϐλημένα ἓν σοὶ ἀγαθὰ, ἔξω βληθήσῃ, ὥσπερ τι
τῶν ἀχρήστων σκευῶν (74).
3. Αὕτη δευτερα πάλη πρὸς τὸν ἀνταγωνιστὴν τῆς
σωτηρίας ἡμῶν. Ἀγαθῶν γὰρ διδασκάλων ἀγαθά
τὰ μαθήματα (75) πάντως που καὶ κακῶν κακά.
Ὀταν γὰρ μὴ ἰσχύσῃ ό πονηρός ἡμῶν ἀντίπαλος
πεῖσαι ἡμᾶς ἐναπομεῑναι τῆ τοῦ κόσμου συγχύσει
καὶ ἀπωλείᾳ, σπεύδει πεῖσαι μὴ ἀκριϐεῖ βίῳ ἑαυτοὺς
ἐκδοῦναι (76) ἦ ἀνδρὶ πάντα ἡμῶν τὰ ἁμαρτήματα
ὑπ’ ὄψιν ἄγοντι καὶ δ ιορθουμένῳ, ἀλλα τινι τῶν δοξο-
μανούντων καὶ τὰ οἰκεῖα πάθη προφάσει συγκατα-
ϐάσεως τῆς πρὸς τοὺς συξωντας συνιστῶντι, ἵνα,
οὕτως ἀσυμφανῶς (77) πάλιν μυριοπαθείς ἡμᾶς ποιη·
σας, ὑπὸ τὰ οἰκεῖα δεσμά τῆς ἁμαρτίας ἡμᾶς κατα-
στήσῃ. Εἰ δε ἕκδῴς σεαυτὸν πολυαρίτῳ ἀνδρὶ, γε·
νήσῃ κληρονόμος τῶν ἐν αὐτῷ ἀγαθῶν, μακαριστό-
στων σκευῶν, αιί vas quoddam inutile. At Reg.
secundus et editi τῶν ἀτίμων σκευῶν, ιιι vas igno-
miniosum. Utraque scriptura satis placet.
(75) Regii primus et tertius ἀγαθὰ,τὰ διδάγματα.
(76) An_tiqlii_duo libri ἕαυτούςίπιδοῦναι.
(77) Editiet Reg. tertius οὕτως ἀσυμφώνως incon-
cinne. Alii duo mss. Regii ᾁσυμφανῶς, latenter,
melius, ut mihi videtur. Aliquanto intra duo
mss. μακαριστός τε παρα.
προσόντων σοι πραγμάτων ποιῇ την ἀπόθεσιν, ίσο
ἀκαμπης, προπέμπειν αὑτά εἰς οὐρανοὺς πληροφο-
ρουμενος, τοῖς κόλποις τῶν πτωχῶν ίναποκρύ·
πτων αὐτὰ, παρα δὲ Θεῷ (72) εὑρίσκων σὺν πολλῇ
τῇ προσθήκη. Φίλων δε καὶ συνήθων διασπώμενος,
μὴ γενοῦ περ ιθλιϐὴ ς,
Χριστῷ συναπτόμενος τῷ
ὑπερ σου σταυρωθέντι· οὗ τί ἀν λογιστέον ημῖν φι-
λικῶτερον; ἰἰνίκα δὲ συνεργίᾳ Θεου τὴν πρώτην
ταύτην πυγμὴν νικήσῃς τὸν σὸν ἐχθρὸν, μὴ ῥίψῃς
σεαυτὸν ὥσπερ τι τῶν ἀτίμων σκευῶν, Ἤδη γὰρ τῇ
ἀποταγῄ τῶν γηίνων πραγμάτων τετίμηκας σεαυτόν
παρά Χριστῷ· ἀλλ’ ἐν πολλῆ φροντίδι καὶ περινοίᾳ
ποίησαι εὑρεῖν ἄνδρα πρόοδον τῆς σῆς πολιτείας
ἀπλανῆ, καλῶς ἐπιστάμενον ὁδηγεῖν τοὺς πρὸς Θεὸν
πορευομένους, κομῶντα ταῖς ἀρεταῖς εκ τῶν οἰκείων
ᾗογων την μαρτυρίαν ἔχοντα τῆς πρὸς Θεὸν ἀγάπης,
γνῶσιν ἔχοντα τῶν θείων Γ ραφῶνο ἀπερίσπαστον,
ἀφιλάργυρον, ἀπράγμονα, ἡσύχιον, θεοφιλῆ, φιλό-
πτωχον,. ἀόργητον, ἀμνησικακον, πολὺν εἰς οἰκοδο-
ἐικενόδοξον, ἀνυπερ-
μὴν τῶν ἐγγιζόντων αὐτῷ,
ἠφανον, ἀκολάκευτον, ἀπερίτρεπτον, μηδ”εν προτι-
μώντα τοῦ Θεοῦ Καὶ εὶ εὕροις (73) τοιοῦτον, ἓκδος
σεαυτὸν αὐτῷ, ἅπαν θελημα σὸν ἀποπτύσας καὶ ἔξω
ῥίψας, ἵνα εὑρεθῇς ὡς καθαρὸν ἀγγεῖον, τὰ ἓν σοὶ
βαλλόμενα ἀγαθά διατηρῶν πρὸς ἔπαινόν σου καὶ
δόξαν. Εἰ γάρ τι ἐγκαταλίπης ἐαυτῷ τῶν προϋπαρτ
ξάντων ἐν σοὶ παθῶν, εἰς ὀξίνην μεταποιήσας τά
ἐμϐεϐλημένα ἓν σοὶ ἀγαθὰ, ἔξω βληθήσῃ, ὥσπερ τι
τῶν ἀχρήστων σκευῶν (74).
3. Αὕτη δευτερα πάλη πρὸς τὸν ἀνταγωνιστὴν τῆς
σωτηρίας ἡμῶν. Ἀγαθῶν γὰρ διδασκάλων ἀγαθά
τὰ μαθήματα (75) πάντως που καὶ κακῶν κακά.
Ὀταν γὰρ μὴ ἰσχύσῃ ό πονηρός ἡμῶν ἀντίπαλος
πεῖσαι ἡμᾶς ἐναπομεῑναι τῆ τοῦ κόσμου συγχύσει
καὶ ἀπωλείᾳ, σπεύδει πεῖσαι μὴ ἀκριϐεῖ βίῳ ἑαυτοὺς
ἐκδοῦναι (76) ἦ ἀνδρὶ πάντα ἡμῶν τὰ ἁμαρτήματα
ὑπ’ ὄψιν ἄγοντι καὶ δ ιορθουμένῳ, ἀλλα τινι τῶν δοξο-
μανούντων καὶ τὰ οἰκεῖα πάθη προφάσει συγκατα-
ϐάσεως τῆς πρὸς τοὺς συξωντας συνιστῶντι, ἵνα,
οὕτως ἀσυμφανῶς (77) πάλιν μυριοπαθείς ἡμᾶς ποιη·
σας, ὑπὸ τὰ οἰκεῖα δεσμά τῆς ἁμαρτίας ἡμᾶς κατα-
στήσῃ. Εἰ δε ἕκδῴς σεαυτὸν πολυαρίτῳ ἀνδρὶ, γε·
νήσῃ κληρονόμος τῶν ἐν αὐτῷ ἀγαθῶν, μακαριστό-
στων σκευῶν, αιί vas quoddam inutile. At Reg.
secundus et editi τῶν ἀτίμων σκευῶν, ιιι vas igno-
miniosum. Utraque scriptura satis placet.
(75) Regii primus et tertius ἀγαθὰ,τὰ διδάγματα.
(76) An_tiqlii_duo libri ἕαυτούςίπιδοῦναι.
(77) Editiet Reg. tertius οὕτως ἀσυμφώνως incon-
cinne. Alii duo mss. Regii ᾁσυμφανῶς, latenter,
melius, ut mihi videtur. Aliquanto intra duo
mss. μακαριστός τε παρα.