PG 32, col. 1082
In English: The Letters 330
optarim quidem illos in me fisfiliieri mquiores:
sed si iidem permanserint, feram . Firminus menses
Ῑυοῐυοτ apud nos commoratus est: diem autem
iullam otiosus transegit. Ο uantum autem sibi com-
)araverit, ipse cognosces, et fortasse non conque-
reris. Huc autem ut ipse iterum venire possit,
[uiuam adjutor advocandus ? Enimvero si recte
ientit curia (hoc autem decuerit homines erudi-
;os), honorabit me posterioribus: quandoquidem
prioribus tristitia atfecit.
EPISTOLA CCCXXXVII‘.
Β Basilius Libanio.
Ecce tibi et alius venit Cappadox, meus et ipse
ilius; omnes enim nobis adoptat dignitas illa in
rua nunc sumus. Quamobrem hoc nomine frater
sit illius qui prius ad te venit, et cura eadem
iignus, tam mihi patri, quam tibi praeceptori; si
fieri omnino potest, ut aliquid amplius habeant,
{ui a nobis veniunt. Hoc autem dico, non quod
Facundia tua non plus aliquid amicis veteribus
ribuat; sed quod uberrima utilitas tua omnibus
ποροεὶῐο. sit. Satis autem fuerit adolescenti, si
inte temporis experimentum inter familiares col-
ocetur: quem ad nos remittas velim, dignum et
iostris vo‘tis, et gloria ista tua, quam es eloquentia
:onsecutus. Ducit autem secum et coaetaneum, pari
itterarum studio praeditum, etipsum quoque ex
1obili familia prognatum, nobisque necessarium:
[uem nulla reinferiorem fore confidimus; etiamsi
plurimum ab aliis pecunia superetur.
EPISTOLA CCCXXXVIll“.
D Libanius Basilio.
Scio te hoc crebro scripturum: Ecce tibiet alius
renit Cappadox. Multos namque, puto, missurus
es; semper et ubique me laudibus efferens, atque
nocipso et patres et pueros provocans. Atquid eve-
nit in epistolam tuam pulchram, non pulchrum
Fuerit silentio praeterire. Assidebant mihi ex hono-
ratis, cum alii non pauci, tum longe optimus Aly-
pius Hieroclis illius consobrinus. Ut ergo episto-
ηοω reddiderunt, qui attulerant; silentio tota per-
ecta, ridens simul et gaudens dixi: Victi sumus.
nterrogabant autem illi: Qua victus es victoria?
:tquomodo victus non doles?Victus sum, aiebam,
(67) Ὀλως πλέον δυνατόν ἔχειν. Sic tres vetu-
itissimi codices- Tres alii. πλέον δυνατὸν ἔγειν. Editi
:ti'ssi'mi codices. Tres alii. πλέὸν δυνατὸνλὲχειν. Editi
εἴπερ τι πλέον ἔχειν δυνατόν. Mox editi πλέον τι. Tres
ιήσουσί σε. vetustissimi codices ut in textu.
sed si iidem permanserint, feram . Firminus menses
Ῑυοῐυοτ apud nos commoratus est: diem autem
iullam otiosus transegit. Ο uantum autem sibi com-
)araverit, ipse cognosces, et fortasse non conque-
reris. Huc autem ut ipse iterum venire possit,
[uiuam adjutor advocandus ? Enimvero si recte
ientit curia (hoc autem decuerit homines erudi-
;os), honorabit me posterioribus: quandoquidem
prioribus tristitia atfecit.
EPISTOLA CCCXXXVII‘.
Β Basilius Libanio.
Ecce tibi et alius venit Cappadox, meus et ipse
ilius; omnes enim nobis adoptat dignitas illa in
rua nunc sumus. Quamobrem hoc nomine frater
sit illius qui prius ad te venit, et cura eadem
iignus, tam mihi patri, quam tibi praeceptori; si
fieri omnino potest, ut aliquid amplius habeant,
{ui a nobis veniunt. Hoc autem dico, non quod
Facundia tua non plus aliquid amicis veteribus
ribuat; sed quod uberrima utilitas tua omnibus
ποροεὶῐο. sit. Satis autem fuerit adolescenti, si
inte temporis experimentum inter familiares col-
ocetur: quem ad nos remittas velim, dignum et
iostris vo‘tis, et gloria ista tua, quam es eloquentia
:onsecutus. Ducit autem secum et coaetaneum, pari
itterarum studio praeditum, etipsum quoque ex
1obili familia prognatum, nobisque necessarium:
[uem nulla reinferiorem fore confidimus; etiamsi
plurimum ab aliis pecunia superetur.
EPISTOLA CCCXXXVIll“.
D Libanius Basilio.
Scio te hoc crebro scripturum: Ecce tibiet alius
renit Cappadox. Multos namque, puto, missurus
es; semper et ubique me laudibus efferens, atque
nocipso et patres et pueros provocans. Atquid eve-
nit in epistolam tuam pulchram, non pulchrum
Fuerit silentio praeterire. Assidebant mihi ex hono-
ratis, cum alii non pauci, tum longe optimus Aly-
pius Hieroclis illius consobrinus. Ut ergo episto-
ηοω reddiderunt, qui attulerant; silentio tota per-
ecta, ridens simul et gaudens dixi: Victi sumus.
nterrogabant autem illi: Qua victus es victoria?
:tquomodo victus non doles?Victus sum, aiebam,
(67) Ὀλως πλέον δυνατόν ἔχειν. Sic tres vetu-
itissimi codices- Tres alii. πλέον δυνατὸν ἔγειν. Editi
:ti'ssi'mi codices. Tres alii. πλέὸν δυνατὸνλὲχειν. Editi
εἴπερ τι πλέον ἔχειν δυνατόν. Mox editi πλέον τι. Tres
ιήσουσί σε. vetustissimi codices ut in textu.