PG 32, col. 477
In English: The Letters 92.1
Orientales ad scribendum impellit non solum solatiumdiri narrandis aerumnis; sed etiam spes illa,
Occidentales tandem auxilio venturos, tibi d_e rebth Orientis ex Sabino cognouerim. Describ'unt cci-'-
lamitates Orientis, ut his permoti Occidentales episcopi mittant, qui et haeresis progressus coerceant
et pacem inter ipsOs catholicos reconcilient.
Ηρός Ἰταλοὺς καὶ Γάλλους.
1. Τοῖς θεοφιλεστάτοις καὶ ὁσιωτάτοις ἀδελροῖς συλ-
λειτουργοῖς κατὰ τὴν Ἰταλίαν καὶ Γαλλίαν ὀμοψύχοις
ἐπισκόποις Μελέτιος, Εὖσέϐειος, Βασίλειος, Βάσσος,
Γρηγόριος, Πελάγιος, Παῦλος, Ἄνθιμος, Θεοδοτος,
Βίθος, Ἀϐραάμιος, Ἰοϐἰνος (26) Ζήνων, Θεοδώρητος,
Μαρκιανὸς, Βάραχος, Ἀςραάμιος, Λιϐάνιος, Θαλάσ-
σιος, Ἰωσὴφ, Βοηθὸς, Ἰάτριος, Θεόδοτος, Εὗστάθιος,
Βαρσούμας, Ἰωάννης, Χοσρόης, Ἰωσάκης, Νάρσης,
Μάρις, Γρηγόριος, Δάφνος, ἐν Κυρίῳ χαίρειν. Φέρει
μέν τινα παραμυθίαν ταῖς ὄδυνωμέναις ψυχαῖς καὶ
στεναγμὸς πολλάκις ἐκ βάθους τῆς καρδίας ἀναπεμπὸ-
μενος, καὶ που καὶ δάκρυον ἀποστάξαν τὸ πολύ τῆς
θλίψεως διεφόρησεν ο ἡμῖν δὲ οὐχ, ὅσον (27) στεναγ-
μὸς καὶ δάκρυον, παραμυθίαν ἔχει τὸ ἐξειπεῖν ἡμῶν τὰ
πάθη πρὸς την ἀγάπην ὑμῶν ⁸ ἀλλά τις ἡμᾶς καὶ ἐλπὶς
χρηστοτέρα θάλπει, ὡς τάχα ἂν, εἰ ἐξαγγείλαιμεν ὑμῖν
τὰ λυποῦντα ἡμᾶς, διαναστήσαιμεν (28) ὑμᾶς πρὸς τὴν
ἀντίληψιν ἡμῶν, ἣν πάλαι μὲν προσεδοκήσαμεν παρ’
ὑμῶν ταῖς κατὰ τὴν Ἀνατολην Ἐκκλησίαις ’γενὴ σεσθαι,
οὐδέπω (29) δὲ τετυχήκαμεν, πάντως τοῦ ἐν σοφίᾳ (30)
τὰ ἡμέτερα διοικοῦντος Θεοῦ, κατὰ τὰ ἆθεώρητα αὐτοῦ
τῆς δικαιοσύνης κρίματα, πλείονι χρόνῳ παραταθῆναι
ἡμᾶς ἐν τοῖς πειρασμοῖς τούτοις οἰκονομήσαντος. Οῦ
γὰρ δήπου ἡγδοὴσατε τὰ καθ’ ἡμᾶς, ἀδελφοὶ τιμιώτα-
τοι, ὧν ὴ ἀκοὴ καὶ ἐπὶ τὰ ἔσχατα τῆς οἰκουμένης
ἐξέδραμεν (3i) ' οὐδε ἀσυμπαθεῖς που ὑμεῖς πρὸς τοὺς
ὁμοψῦχους τῶν ἀδελφῶν, μαθηταὶ ὑπάρχοντες τοῦ
Ἀποστο).ου, τοῦ πλήρωμα εἶναι τοῦ νόμον την πρὸς
τὸν πλησίον ἀγάπην διδάσκοντος. Ἀλλ’ ὅπερ εἴπαμεν,
ἐπέσχεν ὑμῶν τὴν ὁρμὴν ἡ δικαία τοῦ Θεοῦ κρίσις,
ἐκπληρωθῆ ναι ἡμῖν τὴν διατεταγμένην ἐπὶ ταῖς ἀμαρ-
τίαις η μῶν θλίψιν ἔπιμετροῦσα (32). Ἀλλά νῦν γοῦν,
καὶ πρὸς τὸν ὑπὲρ τῆς ἁλεθείας ζῆλον, καὶ τὴν ἡμετέραν
συμπάθειαν, διαναστῆναι ὑμᾶς παρακαλοῦμεν, πάντα
μαθόντας, καὶ ὅσα πρὸ τούτου τὰς ἀκοὰς ὑμῶν διέφυγε,
παρὰ τοῦ εὖλαϐεστάτου ἀδελφοῦ ἡμῶν τοῦ σῦνδιακὸνου
Σαϐίνου, ὃς δυνήσεται ὑμῖν καὶ ὅσα τὴν ἐπιστολὴν δ ια-
(26) Ἰοϐῖνος. Sic Harlaaanus eum utroque Coisl.
et Reg. secundo. Vaticanus Ἰουϐῖνος. Editi Σαϐῖ-
νος. Paulo post tres codices, nempe ναι, Coisl.
secundus et Reg. secundus, habe—nt Ἀτρεῖος pro
Ἰάτριος. [idem COisl. secundus et Reg. secundus
Χρυσορόης non Χοσρόης, Ἰσαάκης pro :lwa'aixng le-
gitur in Reg. secundo. Ἱσαάκις. in Cois]. secundo.
Harl. Ἱώσακις. De episcopis, quoruminomina huic
epistolae praescribuntur, agemus in Vita S. Basilii.
Sed interim observabo postultimum nomen,quod
est Daphnus, male in editis addiscite; λοιπᾱί, et
reliqui : quibusex verbis colligit Tillemontius
multos alios subscripsisse. Sed haec desunt in
Cois]. utroque, Harl., Reg. secundo et Vat. Le-
guntur in itegio primo, sed causa in promptu est.
gunturin ne ιο primo, seu causam promptu esr.
Cum enim in gae codice tria tantum priora nomina
recenseantur, monendum fuit galia—fuisse praeter-
missa. Similiter in codice Medicam postgocto epi-
scoporum nomina, additur, καὶ _o_i_ οὖν αὐτοῖς-ἁδελ-
9oz; et qui cum eis fratres.__Hinc perspicitur
quemodo error obrepserit. Nam cum vetustas
Occidentales tandem auxilio venturos, tibi d_e rebth Orientis ex Sabino cognouerim. Describ'unt cci-'-
lamitates Orientis, ut his permoti Occidentales episcopi mittant, qui et haeresis progressus coerceant
et pacem inter ipsOs catholicos reconcilient.
Ηρός Ἰταλοὺς καὶ Γάλλους.
1. Τοῖς θεοφιλεστάτοις καὶ ὁσιωτάτοις ἀδελροῖς συλ-
λειτουργοῖς κατὰ τὴν Ἰταλίαν καὶ Γαλλίαν ὀμοψύχοις
ἐπισκόποις Μελέτιος, Εὖσέϐειος, Βασίλειος, Βάσσος,
Γρηγόριος, Πελάγιος, Παῦλος, Ἄνθιμος, Θεοδοτος,
Βίθος, Ἀϐραάμιος, Ἰοϐἰνος (26) Ζήνων, Θεοδώρητος,
Μαρκιανὸς, Βάραχος, Ἀςραάμιος, Λιϐάνιος, Θαλάσ-
σιος, Ἰωσὴφ, Βοηθὸς, Ἰάτριος, Θεόδοτος, Εὗστάθιος,
Βαρσούμας, Ἰωάννης, Χοσρόης, Ἰωσάκης, Νάρσης,
Μάρις, Γρηγόριος, Δάφνος, ἐν Κυρίῳ χαίρειν. Φέρει
μέν τινα παραμυθίαν ταῖς ὄδυνωμέναις ψυχαῖς καὶ
στεναγμὸς πολλάκις ἐκ βάθους τῆς καρδίας ἀναπεμπὸ-
μενος, καὶ που καὶ δάκρυον ἀποστάξαν τὸ πολύ τῆς
θλίψεως διεφόρησεν ο ἡμῖν δὲ οὐχ, ὅσον (27) στεναγ-
μὸς καὶ δάκρυον, παραμυθίαν ἔχει τὸ ἐξειπεῖν ἡμῶν τὰ
πάθη πρὸς την ἀγάπην ὑμῶν ⁸ ἀλλά τις ἡμᾶς καὶ ἐλπὶς
χρηστοτέρα θάλπει, ὡς τάχα ἂν, εἰ ἐξαγγείλαιμεν ὑμῖν
τὰ λυποῦντα ἡμᾶς, διαναστήσαιμεν (28) ὑμᾶς πρὸς τὴν
ἀντίληψιν ἡμῶν, ἣν πάλαι μὲν προσεδοκήσαμεν παρ’
ὑμῶν ταῖς κατὰ τὴν Ἀνατολην Ἐκκλησίαις ’γενὴ σεσθαι,
οὐδέπω (29) δὲ τετυχήκαμεν, πάντως τοῦ ἐν σοφίᾳ (30)
τὰ ἡμέτερα διοικοῦντος Θεοῦ, κατὰ τὰ ἆθεώρητα αὐτοῦ
τῆς δικαιοσύνης κρίματα, πλείονι χρόνῳ παραταθῆναι
ἡμᾶς ἐν τοῖς πειρασμοῖς τούτοις οἰκονομήσαντος. Οῦ
γὰρ δήπου ἡγδοὴσατε τὰ καθ’ ἡμᾶς, ἀδελφοὶ τιμιώτα-
τοι, ὧν ὴ ἀκοὴ καὶ ἐπὶ τὰ ἔσχατα τῆς οἰκουμένης
ἐξέδραμεν (3i) ' οὐδε ἀσυμπαθεῖς που ὑμεῖς πρὸς τοὺς
ὁμοψῦχους τῶν ἀδελφῶν, μαθηταὶ ὑπάρχοντες τοῦ
Ἀποστο).ου, τοῦ πλήρωμα εἶναι τοῦ νόμον την πρὸς
τὸν πλησίον ἀγάπην διδάσκοντος. Ἀλλ’ ὅπερ εἴπαμεν,
ἐπέσχεν ὑμῶν τὴν ὁρμὴν ἡ δικαία τοῦ Θεοῦ κρίσις,
ἐκπληρωθῆ ναι ἡμῖν τὴν διατεταγμένην ἐπὶ ταῖς ἀμαρ-
τίαις η μῶν θλίψιν ἔπιμετροῦσα (32). Ἀλλά νῦν γοῦν,
καὶ πρὸς τὸν ὑπὲρ τῆς ἁλεθείας ζῆλον, καὶ τὴν ἡμετέραν
συμπάθειαν, διαναστῆναι ὑμᾶς παρακαλοῦμεν, πάντα
μαθόντας, καὶ ὅσα πρὸ τούτου τὰς ἀκοὰς ὑμῶν διέφυγε,
παρὰ τοῦ εὖλαϐεστάτου ἀδελφοῦ ἡμῶν τοῦ σῦνδιακὸνου
Σαϐίνου, ὃς δυνήσεται ὑμῖν καὶ ὅσα τὴν ἐπιστολὴν δ ια-
(26) Ἰοϐῖνος. Sic Harlaaanus eum utroque Coisl.
et Reg. secundo. Vaticanus Ἰουϐῖνος. Editi Σαϐῖ-
νος. Paulo post tres codices, nempe ναι, Coisl.
secundus et Reg. secundus, habe—nt Ἀτρεῖος pro
Ἰάτριος. [idem COisl. secundus et Reg. secundus
Χρυσορόης non Χοσρόης, Ἰσαάκης pro :lwa'aixng le-
gitur in Reg. secundo. Ἱσαάκις. in Cois]. secundo.
Harl. Ἱώσακις. De episcopis, quoruminomina huic
epistolae praescribuntur, agemus in Vita S. Basilii.
Sed interim observabo postultimum nomen,quod
est Daphnus, male in editis addiscite; λοιπᾱί, et
reliqui : quibusex verbis colligit Tillemontius
multos alios subscripsisse. Sed haec desunt in
Cois]. utroque, Harl., Reg. secundo et Vat. Le-
guntur in itegio primo, sed causa in promptu est.
gunturin ne ιο primo, seu causam promptu esr.
Cum enim in gae codice tria tantum priora nomina
recenseantur, monendum fuit galia—fuisse praeter-
missa. Similiter in codice Medicam postgocto epi-
scoporum nomina, additur, καὶ _o_i_ οὖν αὐτοῖς-ἁδελ-
9oz; et qui cum eis fratres.__Hinc perspicitur
quemodo error obrepserit. Nam cum vetustas