PG 32, col. 76
ταύτην καὶ η τῶν ἔξωθεν παρατήρησις οἱ τὸ, ἐξ οὗ,
καὶτὸ, δι’ οὗ, κεχωρισμένοις κατὰ τὴν φύσιν πρά-
γμασι προσδιένειμαν. Ἐκεῖνοι γὰρ οἴονται τὸ μὲν
’ν .- ι ⁷ ⁷ Ι
ες οὗ τὴν υΛην δηλοῦν, τό δὲ δι’ οὗ τό ὄργανον παρ-
ιστᾲν, ἦ ὅλως τὴν ὑπουργίαν. Μᾶλλον δὲ (τί γὰρ
κωλύει, πάντα τόν ἐκείνων λόγον ἀναλαϐόντας, τό τε
πρὸς την ἀλήθειαν ἀσυνάρτητον καὶ τὸ πρός ἐκείνους
αὐτοὺς (40) ἀσυμφωνον τῶν ἀνδρῶν τούτων έν βρίθ
χεῖ διελέγξαι ;) οἳ περὶ τὴν ματαίαν φιλοσοφίαν ἐσχο-
Αακοτες, τοῦ αἰτίου τήν φύσιν πολλαχῶς ἐξηγούμενοι,
καὶτοῦτο εἰς τὰ οἰκεῖα σημαινόμενα διαιροῦντες, τὰ
Βμὲν προκαταρκτικα λέγουσι τῶν αἰτίων εἶναι, τὰ
δὲ συνεργὰ ἦ συναίτια, τά δὲ τῶν ὧν οὑκ ἄνευ λό-
γον ἐπέχειν (41). Ἐκάστῳ μέντοι τούτων ἰδιάζουσαν
καὶ τὴν ἐπιφώνησιν ἀφορίζουσιν· ὥστε άλλως τὸν
δημιουργὸν σημαίνεσθαι, καὶ τὸ όργανον οἶλλως.Τῷ
μὲν γὰρ δημιουργῷ πρέπειν οἴονται τὸ ὑφόὖ· κν·
ρι’ως γὰρ φασι λέγεσθαι ὑπὸ τοῦ τέκτονος γεγενῆσθαι
τό βάθρον· τῷ δὲ ὀργάνῳ τὸ δι’ οὗ· διά- σκε-
πάρνου φασὶ, καὶ τερέτρου, καὶ τῶν λοιπῶν. Ὀμοίως
δὲ καὶ τὸ ἐξ οὗ τῆς ὑλης ἴδιον τίθενται ἐκεῖνοι· ἐκ
ξύλου γὰρ εἶναι τὸ δημιούργημα· τὸ δὲ καθ’ὂ τὸ
ἐνθύμιον δηλοῦν, ἡ τὸ ἐκκείμενον ὑπόδειγμα τῷ
τεχνίτῃ. Ἦ γὰρ προαναζωγραφήσας τῇ διανοίᾳ (42)
τό κατασκεύασμα, οὑτως εἰς ἔργον την φαντασίαν
ἤγαγεν ἦ πρὸς ἤδη ἐκκείμενον παράδειγμα ἀποϐλέ-
Οπων, καθ’ ὁμοίωσιν ἐκείνου τὴν ἐνέργειαν (43) κατ·
ευθὺνει. Τό δὲ δι’ 6 τῷ τέλει προσήκειν βούλον-
ται· διὰ γὰρ τὴν χρῆσιν τὴν τῶν ἀνθρώπων γεγο-
νέναι τὸ βάθρονσ τὸ δε ἐν τὸν χρόνον παριστᾲνῆ
τόν τόπον. Πότε γάρ γέγονεν; Ἰεν τῷδε τῷ χρόνῳ.
Καὶ ποὺ; Ἐν τῷδε τῷ τόπῳ. Ταῦτα δὲ εἰ καὶ μηδὲν
τῷ γινομένῳ συμϐάλλεται, ἀλλ’ οὖν οὑκ ἄνευ τοὺο
των δυνατόν τι γενέσθαι. Χρεία γὰρ καὶ τόπου καὶ
χρόνου τοῖς ἐνεργοῦσι. Ταῦτα μαθόντες καὶ θαυμάο
σαντες (44) οὑτοῑ τα ἐκ τῆς ματαιότητος και κενῆς
“ ἀπάτης,παρατηρὴματα, καὶ ἐπὶ τὴν ἁπλῆν καὶ ἁτε-
χνολόγητον τοῦ Πνεὺματος διδασκαλίαν μετακομί-
ζουσιν, εἰς ἐλάττωσιν μὲν τοῦ Θεοῦ Λόγον, ἀθέτη-
σιν δε τοῦ ἁγίου [1νεὺματος· οἳ γε τὴν ἐπὶ
ἀψύχων ὁργάνων, ἦ τῆς ὑποχειρίου καὶ ταπεινῆς
παντελῶς ὑπηρεσίας φωνην ἀφωρισμένην παρὰ τῶν
ἔξωθεν, τὴν δι’ οὗ λέγω, ταύτην ἐπὶ τὸν Δεσπότην
τῶν ὅλων οὐκ ὤκνησαν μεταθεῖναι, καὶ οὑκ αἰσχύ·
νονται οἱ Χριστιανοὶ πριονος ἦ σφύρας τῷ δημιουργῷ
τῆς κτίσεως φωνὴν ἀφορίζοντες.
ante τέκτονος.
(ᾀ2) ⁸Τῆ διανοίᾳ. ‘Duo codices mss. ἐν τῇ διανοίᾳ.
(εξ3) Ἐνέργειαν. Sic codices mss. sex. 'Editi ἐρ-
γασιαν. ο
(44)- Καὶ θαυμάσαντες. Haec desunt in nonnullis
codicibus mss. Paulo post editi τὴν τοῦ Πνεῦματοξν
sed primus articulus non invenitur in mss. 'codd.
(451139 ἁγίου. Duo antiqui codices τοῦ θείου-
Duo alii τοῦ θείου καὶ ἁγίου.
καὶτὸ, δι’ οὗ, κεχωρισμένοις κατὰ τὴν φύσιν πρά-
γμασι προσδιένειμαν. Ἐκεῖνοι γὰρ οἴονται τὸ μὲν
’ν .- ι ⁷ ⁷ Ι
ες οὗ τὴν υΛην δηλοῦν, τό δὲ δι’ οὗ τό ὄργανον παρ-
ιστᾲν, ἦ ὅλως τὴν ὑπουργίαν. Μᾶλλον δὲ (τί γὰρ
κωλύει, πάντα τόν ἐκείνων λόγον ἀναλαϐόντας, τό τε
πρὸς την ἀλήθειαν ἀσυνάρτητον καὶ τὸ πρός ἐκείνους
αὐτοὺς (40) ἀσυμφωνον τῶν ἀνδρῶν τούτων έν βρίθ
χεῖ διελέγξαι ;) οἳ περὶ τὴν ματαίαν φιλοσοφίαν ἐσχο-
Αακοτες, τοῦ αἰτίου τήν φύσιν πολλαχῶς ἐξηγούμενοι,
καὶτοῦτο εἰς τὰ οἰκεῖα σημαινόμενα διαιροῦντες, τὰ
Βμὲν προκαταρκτικα λέγουσι τῶν αἰτίων εἶναι, τὰ
δὲ συνεργὰ ἦ συναίτια, τά δὲ τῶν ὧν οὑκ ἄνευ λό-
γον ἐπέχειν (41). Ἐκάστῳ μέντοι τούτων ἰδιάζουσαν
καὶ τὴν ἐπιφώνησιν ἀφορίζουσιν· ὥστε άλλως τὸν
δημιουργὸν σημαίνεσθαι, καὶ τὸ όργανον οἶλλως.Τῷ
μὲν γὰρ δημιουργῷ πρέπειν οἴονται τὸ ὑφόὖ· κν·
ρι’ως γὰρ φασι λέγεσθαι ὑπὸ τοῦ τέκτονος γεγενῆσθαι
τό βάθρον· τῷ δὲ ὀργάνῳ τὸ δι’ οὗ· διά- σκε-
πάρνου φασὶ, καὶ τερέτρου, καὶ τῶν λοιπῶν. Ὀμοίως
δὲ καὶ τὸ ἐξ οὗ τῆς ὑλης ἴδιον τίθενται ἐκεῖνοι· ἐκ
ξύλου γὰρ εἶναι τὸ δημιούργημα· τὸ δὲ καθ’ὂ τὸ
ἐνθύμιον δηλοῦν, ἡ τὸ ἐκκείμενον ὑπόδειγμα τῷ
τεχνίτῃ. Ἦ γὰρ προαναζωγραφήσας τῇ διανοίᾳ (42)
τό κατασκεύασμα, οὑτως εἰς ἔργον την φαντασίαν
ἤγαγεν ἦ πρὸς ἤδη ἐκκείμενον παράδειγμα ἀποϐλέ-
Οπων, καθ’ ὁμοίωσιν ἐκείνου τὴν ἐνέργειαν (43) κατ·
ευθὺνει. Τό δὲ δι’ 6 τῷ τέλει προσήκειν βούλον-
ται· διὰ γὰρ τὴν χρῆσιν τὴν τῶν ἀνθρώπων γεγο-
νέναι τὸ βάθρονσ τὸ δε ἐν τὸν χρόνον παριστᾲνῆ
τόν τόπον. Πότε γάρ γέγονεν; Ἰεν τῷδε τῷ χρόνῳ.
Καὶ ποὺ; Ἐν τῷδε τῷ τόπῳ. Ταῦτα δὲ εἰ καὶ μηδὲν
τῷ γινομένῳ συμϐάλλεται, ἀλλ’ οὖν οὑκ ἄνευ τοὺο
των δυνατόν τι γενέσθαι. Χρεία γὰρ καὶ τόπου καὶ
χρόνου τοῖς ἐνεργοῦσι. Ταῦτα μαθόντες καὶ θαυμάο
σαντες (44) οὑτοῑ τα ἐκ τῆς ματαιότητος και κενῆς
“ ἀπάτης,παρατηρὴματα, καὶ ἐπὶ τὴν ἁπλῆν καὶ ἁτε-
χνολόγητον τοῦ Πνεὺματος διδασκαλίαν μετακομί-
ζουσιν, εἰς ἐλάττωσιν μὲν τοῦ Θεοῦ Λόγον, ἀθέτη-
σιν δε τοῦ ἁγίου [1νεὺματος· οἳ γε τὴν ἐπὶ
ἀψύχων ὁργάνων, ἦ τῆς ὑποχειρίου καὶ ταπεινῆς
παντελῶς ὑπηρεσίας φωνην ἀφωρισμένην παρὰ τῶν
ἔξωθεν, τὴν δι’ οὗ λέγω, ταύτην ἐπὶ τὸν Δεσπότην
τῶν ὅλων οὐκ ὤκνησαν μεταθεῖναι, καὶ οὑκ αἰσχύ·
νονται οἱ Χριστιανοὶ πριονος ἦ σφύρας τῷ δημιουργῷ
τῆς κτίσεως φωνὴν ἀφορίζοντες.
ante τέκτονος.
(ᾀ2) ⁸Τῆ διανοίᾳ. ‘Duo codices mss. ἐν τῇ διανοίᾳ.
(εξ3) Ἐνέργειαν. Sic codices mss. sex. 'Editi ἐρ-
γασιαν. ο
(44)- Καὶ θαυμάσαντες. Haec desunt in nonnullis
codicibus mss. Paulo post editi τὴν τοῦ Πνεῦματοξν
sed primus articulus non invenitur in mss. 'codd.
(451139 ἁγίου. Duo antiqui codices τοῦ θείου-
Duo alii τοῦ θείου καὶ ἁγίου.