PG 33, col. 500
οδος, Λευῖτικὸν, Ἀριθμοὶ, Δευτερονόμιον, Ἑξῆς δὲ,
Ἰησοῦς υἱὸς Ναυῆο καὶ τὸ τῶν Κριτῶν (2) μετᾶ τῆς
Ῥοὺο βιϐλίον ἕϐδομον ἀριθμούμενον. Τῶν δὲ λοιπῶν
ἱστορικῶν βιϐλίων, ἡ πρώτη καὶ ἡ δευτέρα τῶν Βασι-
λειῶν, μία παρ’ Ἑϐραίοις ἐστὶ βίϐλος μία δέ,καὶ
ἡ τρίτη καὶ ἡ τετάρτη. Ὁμοίως δὲ παρ’ αὐτοῖς καὶ
τῶν Παραλειπομένων ἡ πρώτη καὶὴ δευτέρα, μία
τυγχάνει βίϐλος· καὶ τοῦ Ἔσδρα ἡ πρώτη καὶὴ
δευτέρα μία λελόγισταν δωδεκάτη βίϐλος ἡ Ἐσθήρ.
Καὶ τὰ μὲν ἱστορικὰ ταῦτα. Τὰ δὲ στιχηρᾶι (3) τυγ-
χάνει πέντε, Ἰὼϐ, καὶ βίϐλος Ψαλμων, καὶ "apo:-
μίαι, καὶ Ἐκκλησιαστὴς, καὶ ’ᾼσμα ᾀσμάτων ἑπτα-
’καιδέκατον βιϐλίον. Ἐπὶ δὲ τούτοις τὰ προφητικᾶ
πέντε· τῶν δώδεκα προφητῶν μία βίϐλος, καὶ Ἡσαΐου
μία, καὶ Ἱερεμίου μία (4) μετᾶ Βαροὺχ, καὶ Θρή-
νων, καὶ Ἐπιστολῆς· εἷτα Ἰεζεκιηλ’ καὶ ἡ τοῦ Δκ.
νιήλ, εἴκοστηδευτὲρα βίϐλος τῆς ΗαλαιᾶςΔιαθήκης.
AC’. Τῆς δὲ Καινῆς Διαθήκης, τὰ τέσσαρα μόρια (Si)
Εὐαγγὲλια· τᾶ δὲ λοιπὰ ψευδεπίγραφα καὶ βλαϐερᾶ
τυγχάνει . Ἒγραψαν καὶ Μανιχαϊοι καὶ Θωμᾶν
Εὐαγγέλιον , ὅπερ , (6) τῆς εύδαγγελικῆς πρνσ-
ωνυμίας ἑπικεχρωσμὲνον, διαφθείρει τὰς ψυχας τῶν
ἁπλουστέρων . Δέχου δὶ καὶ τὰς ἑπτὰ, Ἰακώϐου ,
ἀποστόλων· πρὸς τούτοις δὲ καὶ τὰς ἑπτὰ, Ἰακώϐου,
καὶ Πέτρου, Ἰωάννου, καὶ Ἰούδα καθολικᾶκ Ἐπιστο-
λάς-ἐπισφράγισμα δὲ τῶν πάντων, καὶ μαθητῶν τὸ
τελευταῖον, τὰς Παύλου δεκατέσσαρας Ἐπιστολάς. Τὰ
δέ λοιπὰ πάντα, ἔξω (7) κείσθω ἐν δευτέρῳ· καὶ ὅσα
χρωσμένον, ex codd. Colb. Morel. et Grodec.
Melius videretur énzxexpwuivpv, tinctum, quod ha-
beturiu codd. Roe et'CaSaub. et corruptelegitur
in Coisl., ἐπιχειρισμὲνον.Αι eamdem rim'habet' vox
ἐπικεχρωσμᾷνον,ἐι ’χρῶτεςλνθὶ χρῶτα deducta ; qum
vox in bonis auctoribus flagrantiam quamdam ex
tinctura emanantem designat. Cyrillus, cat. 21. n.
1, ait Christum, dum iurJordane'baptizatus ablue-
retur, tincturam sua} divinitatis aquis indidisse,
τῶν χρωτῷν,λνθΙ χρώνων, τῆς θεότητός μεταδοὺς τοῖς
των χρωτων, vel ’⁸ ρωνων, της υεοτητος μετασους το ις
ὕδασιο unde ipsze‘t'ragratiam conceperunt. Procat.
ri. 15. Certe non odoris quidem, sed saporis ratione
de fructu vetito dicit Greg. Nysa, orat, in xx. mar-
tyres, p_. 509, εὖχροίᾳ τινὶ καί ἦδονῇ γεύσεως ἐπικε-
χρωσμένος, suavi—Quodam colore et' voluptate gustus
Ι) ῥὸίοιὴιυδιρροοειὶγρδίμπι non numerat Cyrillus in in -
diceNovi Iestamenti, eamque uti apocrypham re-
pudiare videtur cat. 15_, num. 13 et‘16. Ejus tamen
testimoniis smpe ac veluti imprudens, ei familiari
ejus consuetudine, utitur.
(7} Ἒξω. Vox ea non habetur in codd. Coisl.,
Ottob., Boe, Casaub. et Crod. quasi caeteros libros
non eXtra canonem, sed secundo tantum loco ha-
beri juberet Cyrillus: sed ille, quamvis re quosdam
libros distinxerit, quos in canone non includens
secundo tamen loco habuit. ac nullo discrimine cum
protocanonicis citat; oratione tamen duplicem apo-
cryphorum ordinem non facit, ut vel ex modo se-
quentibus verbis patet. itaque vox ἐν δευτέρῳ non
secundo tantum, sed nullo inloco, atque idem'quod
ἔξω significat : qua: nhon insolens apud auctores lur-
jus vo'cis usurpatio. Sic Na_z._, carni. 1, pag. 29 : Τὸ
μὲν καθ’ ἡμᾶςδευτὲρου κείσθω λόγου. ἶ)νέ ad nos
Ἰησοῦς υἱὸς Ναυῆο καὶ τὸ τῶν Κριτῶν (2) μετᾶ τῆς
Ῥοὺο βιϐλίον ἕϐδομον ἀριθμούμενον. Τῶν δὲ λοιπῶν
ἱστορικῶν βιϐλίων, ἡ πρώτη καὶ ἡ δευτέρα τῶν Βασι-
λειῶν, μία παρ’ Ἑϐραίοις ἐστὶ βίϐλος μία δέ,καὶ
ἡ τρίτη καὶ ἡ τετάρτη. Ὁμοίως δὲ παρ’ αὐτοῖς καὶ
τῶν Παραλειπομένων ἡ πρώτη καὶὴ δευτέρα, μία
τυγχάνει βίϐλος· καὶ τοῦ Ἔσδρα ἡ πρώτη καὶὴ
δευτέρα μία λελόγισταν δωδεκάτη βίϐλος ἡ Ἐσθήρ.
Καὶ τὰ μὲν ἱστορικὰ ταῦτα. Τὰ δὲ στιχηρᾶι (3) τυγ-
χάνει πέντε, Ἰὼϐ, καὶ βίϐλος Ψαλμων, καὶ "apo:-
μίαι, καὶ Ἐκκλησιαστὴς, καὶ ’ᾼσμα ᾀσμάτων ἑπτα-
’καιδέκατον βιϐλίον. Ἐπὶ δὲ τούτοις τὰ προφητικᾶ
πέντε· τῶν δώδεκα προφητῶν μία βίϐλος, καὶ Ἡσαΐου
μία, καὶ Ἱερεμίου μία (4) μετᾶ Βαροὺχ, καὶ Θρή-
νων, καὶ Ἐπιστολῆς· εἷτα Ἰεζεκιηλ’ καὶ ἡ τοῦ Δκ.
νιήλ, εἴκοστηδευτὲρα βίϐλος τῆς ΗαλαιᾶςΔιαθήκης.
AC’. Τῆς δὲ Καινῆς Διαθήκης, τὰ τέσσαρα μόρια (Si)
Εὐαγγὲλια· τᾶ δὲ λοιπὰ ψευδεπίγραφα καὶ βλαϐερᾶ
τυγχάνει . Ἒγραψαν καὶ Μανιχαϊοι καὶ Θωμᾶν
Εὐαγγέλιον , ὅπερ , (6) τῆς εύδαγγελικῆς πρνσ-
ωνυμίας ἑπικεχρωσμὲνον, διαφθείρει τὰς ψυχας τῶν
ἁπλουστέρων . Δέχου δὶ καὶ τὰς ἑπτὰ, Ἰακώϐου ,
ἀποστόλων· πρὸς τούτοις δὲ καὶ τὰς ἑπτὰ, Ἰακώϐου,
καὶ Πέτρου, Ἰωάννου, καὶ Ἰούδα καθολικᾶκ Ἐπιστο-
λάς-ἐπισφράγισμα δὲ τῶν πάντων, καὶ μαθητῶν τὸ
τελευταῖον, τὰς Παύλου δεκατέσσαρας Ἐπιστολάς. Τὰ
δέ λοιπὰ πάντα, ἔξω (7) κείσθω ἐν δευτέρῳ· καὶ ὅσα
χρωσμένον, ex codd. Colb. Morel. et Grodec.
Melius videretur énzxexpwuivpv, tinctum, quod ha-
beturiu codd. Roe et'CaSaub. et corruptelegitur
in Coisl., ἐπιχειρισμὲνον.Αι eamdem rim'habet' vox
ἐπικεχρωσμᾷνον,ἐι ’χρῶτεςλνθὶ χρῶτα deducta ; qum
vox in bonis auctoribus flagrantiam quamdam ex
tinctura emanantem designat. Cyrillus, cat. 21. n.
1, ait Christum, dum iurJordane'baptizatus ablue-
retur, tincturam sua} divinitatis aquis indidisse,
τῶν χρωτῷν,λνθΙ χρώνων, τῆς θεότητός μεταδοὺς τοῖς
των χρωτων, vel ’⁸ ρωνων, της υεοτητος μετασους το ις
ὕδασιο unde ipsze‘t'ragratiam conceperunt. Procat.
ri. 15. Certe non odoris quidem, sed saporis ratione
de fructu vetito dicit Greg. Nysa, orat, in xx. mar-
tyres, p_. 509, εὖχροίᾳ τινὶ καί ἦδονῇ γεύσεως ἐπικε-
χρωσμένος, suavi—Quodam colore et' voluptate gustus
Ι) ῥὸίοιὴιυδιρροοειὶγρδίμπι non numerat Cyrillus in in -
diceNovi Iestamenti, eamque uti apocrypham re-
pudiare videtur cat. 15_, num. 13 et‘16. Ejus tamen
testimoniis smpe ac veluti imprudens, ei familiari
ejus consuetudine, utitur.
(7} Ἒξω. Vox ea non habetur in codd. Coisl.,
Ottob., Boe, Casaub. et Crod. quasi caeteros libros
non eXtra canonem, sed secundo tantum loco ha-
beri juberet Cyrillus: sed ille, quamvis re quosdam
libros distinxerit, quos in canone non includens
secundo tamen loco habuit. ac nullo discrimine cum
protocanonicis citat; oratione tamen duplicem apo-
cryphorum ordinem non facit, ut vel ex modo se-
quentibus verbis patet. itaque vox ἐν δευτέρῳ non
secundo tantum, sed nullo inloco, atque idem'quod
ἔξω significat : qua: nhon insolens apud auctores lur-
jus vo'cis usurpatio. Sic Na_z._, carni. 1, pag. 29 : Τὸ
μὲν καθ’ ἡμᾶςδευτὲρου κείσθω λόγου. ἶ)νέ ad nos