PG 38, col. 870
NEsocAIo uI.
At cum Deum Patrem, Deum ilium, et Deuma
Spiritum sanctum dicis, manifesto tres deos
doces.
Hesponsio.
lmo Τrinitatems profiteor unius et ejusdem es-
sentiæ, potestatis ac divinitatis ejusdem, quæ noux
augescit, vel deminuitur, vel deficit, nec incremen-
tum numeri recipit. Quanquam enim Verbo placuit
cum carne uniri, numero tamen Τrinitatis haud-
quaquam aliquid addidit. Quapropter anicum est in
Τrinitate signaculum atque salus, et nihl in ea-
dem creatum. Quippe si Pater estincrestus, ilius
autem creatus, itemque Spiritus, de sententia fa-
bularum Arii reliquorumque demenlium : quonam,
quæso, pacto creaiis increatum conjunctum est et
copulatum, ita ut pari honore gloriaque cum eo
ζειν, καὶ προσλαβομένου βοήθειαν τὰ δύο κτιστά; aficiatur in obsignatione perfectionis illius arca-
naæ? quasi videlicet Pater salutem largiti non possit, ac propterea creata duo, quorum ope uteretur,
NrEnocATIo xIII.
Quod si ergo tres aunnt Τrinitatis personæ ac
tres hypostases, omnino sequetur, hypostasim
personam, ac personam vicissim hypostasim con-
stituere; qua ratione tres dii significantur: id
quod Apostolus refellere volens, in hæc verba
scripsit : Unus Dominus, una fides, unum bapti-
smsaδ; et ante ipsum Moses ad Israeliticos inquit :
Dominas Deus ile tuus, Dominus unus est7,
Responsio.
At præter Mosem et Paulum efiams cheruborum
seraphorumque vocem lllam audiamus, qua citra
intermissionem clamant: Sanclus, sanctus, sas-
ctus , Nam hoc non vel bis vd quater animalia
ills spiritualia divinoque Numine plena proferunt,
non item semel tantum efferunt; vel sancti, san-
cti, dicunt, ne quod unicum est, plures apprlla-
tiones habere declarent; sed tribus sanctitatem per-
petuo tribuunt; et singulari nihilominus utustur
numero, ne deorum multitudinem in animos rudio-
rum inserant.
mNrEiocTSo xIV.
Quid igitur sibi vult, quod præscriptum legimus,
Spiritus serutatar etiam Dei profundiates? 6) 7i.
nitas unius et ejusdem est essentiæ, si una cognitio,
voluntas una, divinitas una, nec quidquam in ea
creatum vel inæquale: quo tandem pacto scrutari
Spiritus prolunditates Dei, tanquam eas ignorans,
dicitur? Quippe si eas cognitas habet, perscrutatio-
nis haud indiget; cum scrutari sit ignorationis.
Responsio.
At non scrutatur ex ignoratione vel curiositate,
quemadmodum furens ilie Macedonlus tradit, sed
nativs quadam ipsi proprietate. Nam cum divinus
ille sanctissimusque Spiritus est in egregiis et
sanctis hominibus, sic eos instruit, ut profundi-
() 2ν τῇ σpρagth.In absigmnatione, hoc est in baptismo. Respicit fortasse auctor Ephes. , 13, I, 30.
At cum Deum Patrem, Deum ilium, et Deuma
Spiritum sanctum dicis, manifesto tres deos
doces.
Hesponsio.
lmo Τrinitatems profiteor unius et ejusdem es-
sentiæ, potestatis ac divinitatis ejusdem, quæ noux
augescit, vel deminuitur, vel deficit, nec incremen-
tum numeri recipit. Quanquam enim Verbo placuit
cum carne uniri, numero tamen Τrinitatis haud-
quaquam aliquid addidit. Quapropter anicum est in
Τrinitate signaculum atque salus, et nihl in ea-
dem creatum. Quippe si Pater estincrestus, ilius
autem creatus, itemque Spiritus, de sententia fa-
bularum Arii reliquorumque demenlium : quonam,
quæso, pacto creaiis increatum conjunctum est et
copulatum, ita ut pari honore gloriaque cum eo
ζειν, καὶ προσλαβομένου βοήθειαν τὰ δύο κτιστά; aficiatur in obsignatione perfectionis illius arca-
naæ? quasi videlicet Pater salutem largiti non possit, ac propterea creata duo, quorum ope uteretur,
NrEnocATIo xIII.
Quod si ergo tres aunnt Τrinitatis personæ ac
tres hypostases, omnino sequetur, hypostasim
personam, ac personam vicissim hypostasim con-
stituere; qua ratione tres dii significantur: id
quod Apostolus refellere volens, in hæc verba
scripsit : Unus Dominus, una fides, unum bapti-
smsaδ; et ante ipsum Moses ad Israeliticos inquit :
Dominas Deus ile tuus, Dominus unus est7,
Responsio.
At præter Mosem et Paulum efiams cheruborum
seraphorumque vocem lllam audiamus, qua citra
intermissionem clamant: Sanclus, sanctus, sas-
ctus , Nam hoc non vel bis vd quater animalia
ills spiritualia divinoque Numine plena proferunt,
non item semel tantum efferunt; vel sancti, san-
cti, dicunt, ne quod unicum est, plures apprlla-
tiones habere declarent; sed tribus sanctitatem per-
petuo tribuunt; et singulari nihilominus utustur
numero, ne deorum multitudinem in animos rudio-
rum inserant.
mNrEiocTSo xIV.
Quid igitur sibi vult, quod præscriptum legimus,
Spiritus serutatar etiam Dei profundiates? 6) 7i.
nitas unius et ejusdem est essentiæ, si una cognitio,
voluntas una, divinitas una, nec quidquam in ea
creatum vel inæquale: quo tandem pacto scrutari
Spiritus prolunditates Dei, tanquam eas ignorans,
dicitur? Quippe si eas cognitas habet, perscrutatio-
nis haud indiget; cum scrutari sit ignorationis.
Responsio.
At non scrutatur ex ignoratione vel curiositate,
quemadmodum furens ilie Macedonlus tradit, sed
nativs quadam ipsi proprietate. Nam cum divinus
ille sanctissimusque Spiritus est in egregiis et
sanctis hominibus, sic eos instruit, ut profundi-
() 2ν τῇ σpρagth.In absigmnatione, hoc est in baptismo. Respicit fortasse auctor Ephes. , 13, I, 30.