PG 39, col. 104
Ἀμφιλοχίου ἐπισκόπου Τκονίου, ἐκ τοῦ Περὶ τῆς
ἡμέρας καὶ ὥρας, λόγου α. Δύο γὰρ αὐιῳ περὶ
τούτου πεποίηνται συντάγματα.
τoταν δὲ εἴπῃ, θὐδέ Δ ἱὸς, εἰ μὴ ὁ Πατὴρ, τὐκ
ἄγνοιαν τοῦ Τἱοῦ καταψεύδεται· ἀλλὰ τὴν αἰτίαν τῆς
γνώσεως ἐρμηνεύει. Ἐπειδὴ γὰρ πάντα ὅσα ἔχει ὁ
Πατὴρ, τοῦ Υἱοὺ προδήλως εἰσὶν,οὐδʼ ἐν ὁ Υἱὸς εἶχε
τὴν τούτων γνῶσιν, εἰ μὴ ὁ Πατὴρ εἶχε τὴν γνῶσιν.
Ἀλλὰ μὴν ὁ Πατὴρ ἔχει, καὶ ὁ Υἱὸς τοίνυν ὀμολο-
γουμένως ἔχει. Τὸ γὰρ εἰ μὴ, ποτὲ μὲν ἐπὶ τοῦ στε-
ρητικοῦ τάττειν εἴωθεν ἡ Εραφή· ὡς τὸ, Οὐδεὶς
ελδε τὰ τοῦ ἀνθρώπου, εἰ μὴ τὸ πνεθμα τοῦ
ἀνβρώπου, τὸ ἐν αὐτῷ· οὕτω καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ
οὐδεὶς οοlδεν, εἰ μὴ τὸ Πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ·
ποτὲ δὲ τὸ, εἰ μὴ, τίθησι, τῆς τῶν προσδοκηθέντων
μὲν, μηκέτι δὲ γενομένων αἰτίας τὴν ἀπόδοσιν παρ-
ιστῶσα· οἶον, ὅταν λέγῃ· Εἰ μὴ Κόρωος Σαβαὼd
ἐγκατέλιιπεν ἡμῖν σπέρμμα, ὡς Σόδομα δν ἐγενή-
θημεν, καὶ ὡς ἔΓόμσῥῥα ἄν ὡμσιώθημεν. Οὐκοῦν
ἐπειδήπερ ἐγκατέλιπεν ἡμῖν σπέρμα, οὐκέτι γεγό-
ναμεν ὡς Σόδομα, οὕτε μὴν ὡς Τόμοῤῥα ὡμοιώθη-
μεν. Καὶ πάλιν· Εἰ μὴ ὅτι Κόρος ἐόοήθησέ μοι.
παραβραχὺ παρώκησε τῷ ᾶδῃ ὁ ψεχή μου. Οὐκοῦν
ἐπειδήπερ ἐβοήθησέ μοι ὁ Κύριος, οὐκέτι παρώκησε
τῷ ἀδῃ ἡ ψυχή μου. Παραπλησίον δὲ κἀκεῖνο· Εἰ μὴ
ὅτι Κύριος ἐν ἡμῖν, ἐν τῷ ἐπαναστῆναι ἀνβρώ-
πους ἐφʼ ἡμᾶς, ἄρα ζῶντας ἄν κατέπιον ἡμᾶς.
Οὐκοῦν ἐπειδήπερ Κύριός ἐστιν ἐν ἡμῖν, εὕδηλον ὡς
οὐχ ὡς ζῶντας κατέπιον ἡμᾶς. Κάνταῦθα τοίνυν
οὕτως, oὐδὲ d 7ὸς ολδεν, εἰ μὴ ὁ Πατήρ. Οὐκοῦν
ἐπειδὴ οἶδεν ὁ Πατὴρ, ὀμολογουμένως καὶ ὁ Υἱός.
Τὴν οὖν αἰτίαν εἶπε τῆς γνώσεως, οὐχὶ τὴν ἄγνοιαν
κατεψεύσατο.
ν.
Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ λόγου τοῦ εἰς τὸ, Εἰ δυνατὸν,
παρελθέτω ἀπʼ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο.
Μὴ τὰ πάθη οὖν τῆς σαρκὸς τῷ ἀπαθεῖ προσρίψῃς
Λόγῳ· Θεὸς γάρ εἰμι καὶ ἄνθρωπος, αἰρετικέ· Θεὸς,
ὡς ἐγγυᾶται τὰ θαύματα· ἄνθρωπος, ὡς μαρτυρεῖ
τὰ παθήματα. Ἐπεὶ οὖν Θεός (3) εἰμι καὶ ἄνθρω-
πος, εἰπὲ, τίς ὁ παθών; Εἰ ὁ Θεὸς ἔπαθεν, εἶπας τὸ
βλάσφημον· εἰ δὲ ἡ σὰρξ ἔπαθε,τίμὴ τὸ πάθος προσ-
ἀπτεις, ᾧ τὴν δειλίαν ἐπάγεις; Ἀλλου γὰρ πάσχον-
τος, ἄλλος οὐ δειλιᾷ· καὶ ἀνθρώπου σταυρουμένου,
Θεὸς οὐ ταράττεται.
s Mh. ααν, 36. s¹ Mar.Xann,ὐ2. e Juan. X, 15. ⁴1Cor. n, 11. Rom. α, 29. ss Psal. Xc n,
(3) Ἐπεὶ οὖν, κ. τ. λ. Iæe item recitat acun- « Si fieri potest, transeat caliæ iste » Omnino autem
dem Amphiloehii ortione sequeuti præmitut: Non ego qut cælum feci, qui fundari terram, sed se-
s Rursus (Amphlochius) de co quod dictum est, cundum te homo dicit, declinans mortem. Hæc au-
fPater, si fiei potest, transeat calr iste, cujus ini- tem, et quæcunque demum ex Ampilochianis re-
ἡμέρας καὶ ὥρας, λόγου α. Δύο γὰρ αὐιῳ περὶ
τούτου πεποίηνται συντάγματα.
τoταν δὲ εἴπῃ, θὐδέ Δ ἱὸς, εἰ μὴ ὁ Πατὴρ, τὐκ
ἄγνοιαν τοῦ Τἱοῦ καταψεύδεται· ἀλλὰ τὴν αἰτίαν τῆς
γνώσεως ἐρμηνεύει. Ἐπειδὴ γὰρ πάντα ὅσα ἔχει ὁ
Πατὴρ, τοῦ Υἱοὺ προδήλως εἰσὶν,οὐδʼ ἐν ὁ Υἱὸς εἶχε
τὴν τούτων γνῶσιν, εἰ μὴ ὁ Πατὴρ εἶχε τὴν γνῶσιν.
Ἀλλὰ μὴν ὁ Πατὴρ ἔχει, καὶ ὁ Υἱὸς τοίνυν ὀμολο-
γουμένως ἔχει. Τὸ γὰρ εἰ μὴ, ποτὲ μὲν ἐπὶ τοῦ στε-
ρητικοῦ τάττειν εἴωθεν ἡ Εραφή· ὡς τὸ, Οὐδεὶς
ελδε τὰ τοῦ ἀνθρώπου, εἰ μὴ τὸ πνεθμα τοῦ
ἀνβρώπου, τὸ ἐν αὐτῷ· οὕτω καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ
οὐδεὶς οοlδεν, εἰ μὴ τὸ Πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ·
ποτὲ δὲ τὸ, εἰ μὴ, τίθησι, τῆς τῶν προσδοκηθέντων
μὲν, μηκέτι δὲ γενομένων αἰτίας τὴν ἀπόδοσιν παρ-
ιστῶσα· οἶον, ὅταν λέγῃ· Εἰ μὴ Κόρωος Σαβαὼd
ἐγκατέλιιπεν ἡμῖν σπέρμμα, ὡς Σόδομα δν ἐγενή-
θημεν, καὶ ὡς ἔΓόμσῥῥα ἄν ὡμσιώθημεν. Οὐκοῦν
ἐπειδήπερ ἐγκατέλιπεν ἡμῖν σπέρμα, οὐκέτι γεγό-
ναμεν ὡς Σόδομα, οὕτε μὴν ὡς Τόμοῤῥα ὡμοιώθη-
μεν. Καὶ πάλιν· Εἰ μὴ ὅτι Κόρος ἐόοήθησέ μοι.
παραβραχὺ παρώκησε τῷ ᾶδῃ ὁ ψεχή μου. Οὐκοῦν
ἐπειδήπερ ἐβοήθησέ μοι ὁ Κύριος, οὐκέτι παρώκησε
τῷ ἀδῃ ἡ ψυχή μου. Παραπλησίον δὲ κἀκεῖνο· Εἰ μὴ
ὅτι Κύριος ἐν ἡμῖν, ἐν τῷ ἐπαναστῆναι ἀνβρώ-
πους ἐφʼ ἡμᾶς, ἄρα ζῶντας ἄν κατέπιον ἡμᾶς.
Οὐκοῦν ἐπειδήπερ Κύριός ἐστιν ἐν ἡμῖν, εὕδηλον ὡς
οὐχ ὡς ζῶντας κατέπιον ἡμᾶς. Κάνταῦθα τοίνυν
οὕτως, oὐδὲ d 7ὸς ολδεν, εἰ μὴ ὁ Πατήρ. Οὐκοῦν
ἐπειδὴ οἶδεν ὁ Πατὴρ, ὀμολογουμένως καὶ ὁ Υἱός.
Τὴν οὖν αἰτίαν εἶπε τῆς γνώσεως, οὐχὶ τὴν ἄγνοιαν
κατεψεύσατο.
ν.
Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ λόγου τοῦ εἰς τὸ, Εἰ δυνατὸν,
παρελθέτω ἀπʼ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο.
Μὴ τὰ πάθη οὖν τῆς σαρκὸς τῷ ἀπαθεῖ προσρίψῃς
Λόγῳ· Θεὸς γάρ εἰμι καὶ ἄνθρωπος, αἰρετικέ· Θεὸς,
ὡς ἐγγυᾶται τὰ θαύματα· ἄνθρωπος, ὡς μαρτυρεῖ
τὰ παθήματα. Ἐπεὶ οὖν Θεός (3) εἰμι καὶ ἄνθρω-
πος, εἰπὲ, τίς ὁ παθών; Εἰ ὁ Θεὸς ἔπαθεν, εἶπας τὸ
βλάσφημον· εἰ δὲ ἡ σὰρξ ἔπαθε,τίμὴ τὸ πάθος προσ-
ἀπτεις, ᾧ τὴν δειλίαν ἐπάγεις; Ἀλλου γὰρ πάσχον-
τος, ἄλλος οὐ δειλιᾷ· καὶ ἀνθρώπου σταυρουμένου,
Θεὸς οὐ ταράττεται.
s Mh. ααν, 36. s¹ Mar.Xann,ὐ2. e Juan. X, 15. ⁴1Cor. n, 11. Rom. α, 29. ss Psal. Xc n,
(3) Ἐπεὶ οὖν, κ. τ. λ. Iæe item recitat acun- « Si fieri potest, transeat caliæ iste » Omnino autem
dem Amphiloehii ortione sequeuti præmitut: Non ego qut cælum feci, qui fundari terram, sed se-
s Rursus (Amphlochius) de co quod dictum est, cundum te homo dicit, declinans mortem. Hæc au-
fPater, si fiei potest, transeat calr iste, cujus ini- tem, et quæcunque demum ex Ampilochianis re-