PG 39, col. 105
καὶ χάριτι παρὰ Θεῷ καὶ ἀνθρώποις.
Προέκοπτε κατὰ τὴν ἠλικίαψ ἀνδρουμένού κατά
φύσιν τοῦ σώματος. Σοφίᾳ’ διὰ τοὺς παρ’ αὐτοῦ σοι
φιζομένους. Χάριτι ο ἐφ’ εὐφραινόμενοι προκόπτο-
μεν· πιστεύοντες ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς ὑπ’ αὐτοῦ
λελαλημένοις, περὶ τῆς ὲν ἡμῖν ἐλπίδος. Παρὰ Θεῷ ’
ὅτιτὸ ἔργον τοῦ Πατρὸς τετελείωκε σαρκωθεὶς, καὶ
ἡμᾶς λυτρωσάμενος. Καὶ παρὰ ἀνθρώποις · διὰ τὴν
αὐτῶν ἐξ εἰδωλολατρείας ἐπὶ τριαδῖκὴν θεογνωσίαν
μετάστασινδ κατὰ τούτους οὖν τρόπους προέκοπτε,
καὶ ἀληθεύει. Ού ’γὰρ κατὰ τοὺς ἄφρονας, ἀπὸ τοῦ
χείρονος ἐπὶ τὸ κρεῖττον.
Τοῦ αὑτοῦ, εἰς τὸ, Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον(
Καὶ λέλυται τοῦ σώματος ναὸς κατά τὸν τοῦ πάτ
θους καιρὸν , ὲν τῇ τριημέρῳ ταφῇ βουλομένου · καὶ
πάλιν ἀνέστησεν αὐτὸν καὶ ήνώθη αὐτῷ, ἀρρήτῳ καὶ
ἁφράστῳ λόγῳ* οὐ κεκραμμένος ὲν αὐτῷ ἢ ἀποσε-
σαρκωμένοςο ἀλλ’ ἀποσώζων ὲν αὐτῷ τῶν ιδύο φύ-
σεων τῶν ἑτερουσίων άσύγχυτον τὴν ἰδιότητα.
, Apud Tlteodorilunt, D
Τοῦ αὐτοῦἐ ἐκ τοῦ λόγου τοῦ εἰς c6, Οὐ δύναται 6
, Υἱὸς ποιεῖν ἀφ’ ἑαυτοῦ οὐδέν. _ Ι
Heio; δὲ παρήκουσεν ὲν οὐρανοῖς Ἀδάμς Ποῖος δὲ
te οὐρανίου σῴματοςὶ ἐπλάσθη παρὰ τὴν (4) πρὼ-
την πρωτόπλᾳάτάλ Ἀλλ’ ἐπλάσθη ἐξ ἀρχῆς, ὁ ὲκ
τῆς γῆς* παρήκουσεν 6 ὲκ τῆς γῆς· ἀνελήφθη 6 ὲκ
τῆς γῆς. Διὸ καλ⁵ ἐσώθη 6 ἐκ τῆς γῆς, ἵν’ οὕτως
ἀληθὴς ἅμα καὶ ἀναγκαῖος φανῇ 6 τῆς οἰκονομίας
λῦγος.
Apud Theodoritum, Dial. tt, ibim, pag. 100.
Τοῦ ἁγίου Ἀμφιλοχίομυ ῥ’ξιισκόέζομῌἸκονίὸι). ’ἐκ
τοῦ ζιόγου ac ut, Οὐ δύναται 6 Υἱὸς ποιεῖν ἀφ’
ἑαυτοῦ ούδέν.
Μετὰ γάρ τὴν ἀνάστασιν 6 Κύριος τὰ συναμφότερα
δείκνυσι, καὶ ὅτι οὐ τοιοῦτον τὸ σῶμα, καὶ ὅτι
τοῦτο ἀνιστάμενον. Ἀναμνήσθητι τῆς ἱστορίας.
Ἶισαν οἱ μαθηταὶ συνειλεγμένοι μετὰ τὸ πάθος καὶ
τὴν ἀνάστασιν καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ἔστη
μέσος αὐτῶν 6 Κύριος. Οὐδέποτε τοῦτο πρὸ τοῦ
πάθους ἐποίησε. Μὴ γὰρ οὐκ ἠδύνατο ὁ Χριστὸς
καὶ πάλαι τοῦτο eratiram; Πάντα γὰρ τῷ Θεῷ δυ-
νατά. Ἀλλ’ οὐκ ἐποίησε πρὸ τοῦ πάθους, ἵνα μὴ
νομίσῃς φαντασίαν τὴν οἱκονομίαν,ἢ δόκησιν’ μηδὲ
πνευματικὴν οἰηθῇς τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα, μηδὲ
ἐξ οὐρανῶν κατελθοῦσαν, μηδὲ ἐτεροούσιον τῇ ἡμετέο
pa σαρκί. Ταῦτα γὰρ πάντα τινὲς φαντασθέντες,
za‘t σεμνύνειν νομίζοντες διὰ τούτων τὸν Κύριον, λε-
λήθασι σιροῖς αὐτοὺς διὰ τῆς εὐχαριστίας βλασφη-
μοῦντες, καὶ ψεῦδος κατηγοροῦντες τῆς ἀληθείας.
Πρὸς τδ, καὶ παντάπασιν ἄλογον τὸ ψεῦδος τυγχά-
θ’ Luc. ll. 52. ⁷⁸ Joan. ll, 19. τί Joan. ι’, l9.
(4) Πςιρὰ the: πρώτην. Forte παρὰ τὸν πρῶτονε
SirmOntlus vertit praeter primum Ῑιὶτιιιαιὶυιινὶιιι
Parnm. lin. XXXIX.
Προέκοπτε κατὰ τὴν ἠλικίαψ ἀνδρουμένού κατά
φύσιν τοῦ σώματος. Σοφίᾳ’ διὰ τοὺς παρ’ αὐτοῦ σοι
φιζομένους. Χάριτι ο ἐφ’ εὐφραινόμενοι προκόπτο-
μεν· πιστεύοντες ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς ὑπ’ αὐτοῦ
λελαλημένοις, περὶ τῆς ὲν ἡμῖν ἐλπίδος. Παρὰ Θεῷ ’
ὅτιτὸ ἔργον τοῦ Πατρὸς τετελείωκε σαρκωθεὶς, καὶ
ἡμᾶς λυτρωσάμενος. Καὶ παρὰ ἀνθρώποις · διὰ τὴν
αὐτῶν ἐξ εἰδωλολατρείας ἐπὶ τριαδῖκὴν θεογνωσίαν
μετάστασινδ κατὰ τούτους οὖν τρόπους προέκοπτε,
καὶ ἀληθεύει. Ού ’γὰρ κατὰ τοὺς ἄφρονας, ἀπὸ τοῦ
χείρονος ἐπὶ τὸ κρεῖττον.
Τοῦ αὑτοῦ, εἰς τὸ, Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον(
Καὶ λέλυται τοῦ σώματος ναὸς κατά τὸν τοῦ πάτ
θους καιρὸν , ὲν τῇ τριημέρῳ ταφῇ βουλομένου · καὶ
πάλιν ἀνέστησεν αὐτὸν καὶ ήνώθη αὐτῷ, ἀρρήτῳ καὶ
ἁφράστῳ λόγῳ* οὐ κεκραμμένος ὲν αὐτῷ ἢ ἀποσε-
σαρκωμένοςο ἀλλ’ ἀποσώζων ὲν αὐτῷ τῶν ιδύο φύ-
σεων τῶν ἑτερουσίων άσύγχυτον τὴν ἰδιότητα.
, Apud Tlteodorilunt, D
Τοῦ αὐτοῦἐ ἐκ τοῦ λόγου τοῦ εἰς c6, Οὐ δύναται 6
, Υἱὸς ποιεῖν ἀφ’ ἑαυτοῦ οὐδέν. _ Ι
Heio; δὲ παρήκουσεν ὲν οὐρανοῖς Ἀδάμς Ποῖος δὲ
te οὐρανίου σῴματοςὶ ἐπλάσθη παρὰ τὴν (4) πρὼ-
την πρωτόπλᾳάτάλ Ἀλλ’ ἐπλάσθη ἐξ ἀρχῆς, ὁ ὲκ
τῆς γῆς* παρήκουσεν 6 ὲκ τῆς γῆς· ἀνελήφθη 6 ὲκ
τῆς γῆς. Διὸ καλ⁵ ἐσώθη 6 ἐκ τῆς γῆς, ἵν’ οὕτως
ἀληθὴς ἅμα καὶ ἀναγκαῖος φανῇ 6 τῆς οἰκονομίας
λῦγος.
Apud Theodoritum, Dial. tt, ibim, pag. 100.
Τοῦ ἁγίου Ἀμφιλοχίομυ ῥ’ξιισκόέζομῌἸκονίὸι). ’ἐκ
τοῦ ζιόγου ac ut, Οὐ δύναται 6 Υἱὸς ποιεῖν ἀφ’
ἑαυτοῦ ούδέν.
Μετὰ γάρ τὴν ἀνάστασιν 6 Κύριος τὰ συναμφότερα
δείκνυσι, καὶ ὅτι οὐ τοιοῦτον τὸ σῶμα, καὶ ὅτι
τοῦτο ἀνιστάμενον. Ἀναμνήσθητι τῆς ἱστορίας.
Ἶισαν οἱ μαθηταὶ συνειλεγμένοι μετὰ τὸ πάθος καὶ
τὴν ἀνάστασιν καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ἔστη
μέσος αὐτῶν 6 Κύριος. Οὐδέποτε τοῦτο πρὸ τοῦ
πάθους ἐποίησε. Μὴ γὰρ οὐκ ἠδύνατο ὁ Χριστὸς
καὶ πάλαι τοῦτο eratiram; Πάντα γὰρ τῷ Θεῷ δυ-
νατά. Ἀλλ’ οὐκ ἐποίησε πρὸ τοῦ πάθους, ἵνα μὴ
νομίσῃς φαντασίαν τὴν οἱκονομίαν,ἢ δόκησιν’ μηδὲ
πνευματικὴν οἰηθῇς τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα, μηδὲ
ἐξ οὐρανῶν κατελθοῦσαν, μηδὲ ἐτεροούσιον τῇ ἡμετέο
pa σαρκί. Ταῦτα γὰρ πάντα τινὲς φαντασθέντες,
za‘t σεμνύνειν νομίζοντες διὰ τούτων τὸν Κύριον, λε-
λήθασι σιροῖς αὐτοὺς διὰ τῆς εὐχαριστίας βλασφη-
μοῦντες, καὶ ψεῦδος κατηγοροῦντες τῆς ἀληθείας.
Πρὸς τδ, καὶ παντάπασιν ἄλογον τὸ ψεῦδος τυγχά-
θ’ Luc. ll. 52. ⁷⁸ Joan. ll, 19. τί Joan. ι’, l9.
(4) Πςιρὰ the: πρώτην. Forte παρὰ τὸν πρῶτονε
SirmOntlus vertit praeter primum Ῑιὶτιιιαιὶυιινὶιιι
Parnm. lin. XXXIX.