PG 40, col. 1236
ΝΘ. Ὀ μὲν προκόπτων ἐν πρακτικῇκ τά- πύθη
moi, ό δὲ ἐν θεωρίᾳ, τὴν ἀγνωσίαν· καὶ τῶν
ταθῶν, ἔσται ποτὲ καὶ φθορά , ⁸τῆςν
ιγνωσίας, τῆς μὲν εἶναι πέρας, τῆς δὲ μὴ εἶναι
Ξ’. Τά παρά τὴν χρῆσιν ἀγαθά καὶ κακά, τῶν
ὶρετῶν καὶ τῶν κακιῶν γίνεται ποιητικά. Φρονη-
τεως δέ ἐστι λοιπὸν, τὸ ,χρήσασθαι τούτοις πρὸς θά-
τερα.
ΞΔ⁹. Τριμεροῦς δέ τῆς λογικῆς ψυχῆς οὔσης κατά
τὸν σοφὸν ἡμῶν διδάσκαλον, ὃταν μὲν ἐν τῷ λογιστιῗ
ιῷ μέρει γένηται ἡ ἀρετὴ, καλεῖται φρόνησις καὶ
nivem; καὶ σοφία · ὅταν δὲέν τῷ ἐπιθυμητικῷ, σιντ
θροσύνη καὶ ἀγάπη καιιγκράτειαο δτοξν δὲ ξν ‘5'.
ὶυμικῷ, ἀνδρεία καὶ ὑπομονήο ἐν ὅλῃ ’δὲ τῇ ψυχῇ.
Βικαιοσύνη. Καὶ φρονήσεως μὲν ἔργον, τδ στρατηγεῖν
πρὸς τὰς ἀντικειμένας δυνάμεις, καὶ τῶν μὲν ἀρε-
τῶν ὑπερασπίςειν, πρὸς δὲ, τὰς κακίας παρατάττε-
σθαι, τὰ δὲ μέσα πρὸς τοὺς καιροὺς διοικεῖν ν σενι
ἑσεως δὲ, τὸ πάντα τὰ συντελοῦντα ἡμῖν πρὸς τὸν
σκοπὸν, ἁρμοδίως οἰκονομεῖν· σοφίας δὲ, τὸ θεω-
ρεῖν λόγους σωμάτων καὶ ἀσωμάτων · σωφροσύνης δὲ
ἔργον, τὸ βλέπειν ἀπαθῶς τὰ πράγματα, τὰ κι-
νοῦντα ἐν ἡμῖν φαντασίας ἀλόγους · ἀγάπης δὲ, τὸ
πάσῃ εἰκόνι τοῦ Θεοῦ τοιαύτην ἑαυτὴν ἐμπαρέχειν,
οἵαν καὶτῷ πρωτοτύπῳ σχεδὸν, κᾶν μιαίνειν αὑτὰς
ἐπιχειρῶσιν oi δαίμονες· ἐγκρατείας δὲ, τὸ πᾶσαν
ἡδονὴν τοῦ φάρυγγος μετὰ χαρᾶς ἀποσείεσθαι · μὴ
δεδιέναι δὲ τοὺς πολεμίους, καὶ⁵ προθύμως ἐγκαρτε-
ρεῖν τοῖς δεινοῖς, τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς ἀνδρείας
ἐστί · δικαιοσύνης δὲ, τὸ συμφωνίαν τινὰ καὶ⁵ ἀρμοο
νίαν τῶν τῆς ψυχῆς μελῶν (52) κατεργάζεσθαι.
ΞΒθ. Καρπὸς μὲν σπερμάτων, τά δράγματα, ἀρεο
τῶν δὲ ὴ γνῶσις· καὶ ὡς ἕπεται τοῖς σπέρμασι δά-
κρυα, οὕτω τοῖς δράγμασιν ἡ χαρά.
El". Οὐκ ἂν ἀπόθοιτο τὰς ἐμπαθεῖς μνήμας ό ἂν·
θρωπος, μὴ ἐπιθυμίας καὶ θυμοῦ ἐπιμέλειαν ποιησά-
μενος, τὴν μὲν νηστείαις καὶ ἀγρυπνίαις καὶ χαμευ-
νίαις καταναλώσας, τὸν δὲ μακροθυμίαις καὶ ἀμνη-
σικακίαις καὶ ἐλεημοσύναις καθημερὼσας· Ἐκ γὰρ
τῶν δύο τούτων παθῶν, πάντες ol δαιμονιώδεις σχεο
δὸν συνίστανται λογισμοὶ, oi τὸν νοῦν ἐμϐάλλοντες
είς ὄλεθρον καὶ ἀπώλειαν. Ἀδύνατον δὲ τῶν παθῶν
τούτων περιγενέσθαι, μὴ παντελῶς βρωμάτων καὶ
πομάτων (55) καὶ δόξης ὑπεριδόντα, ἔτι δὲ καὶτοῦ
ίδίου σώματος, διὰ τοὺς ῥαπίζειν αὑτὸν (54) πολλά-
κις ἐπιχειροῦντας. Πᾶσα οὖν ἀνάγκη μιμεῖσθαι τοὺς
κινδυνεύοντας ἐν τῇ θαλάσσῃ καὶ τῶν σκευῶν ἐκϐο-
λὴν ποιουμένους, διὰ τὴν βίαν τῶν ἀνέμων καὶ τῶν
ἐπανισταμένων κυμάτων. Ἀλλ’ ἐνταῦθα πρφσεκτέον
ἀκριὸῶς, μὴ ἐκϐολὴν ποιούμενοι ,τῶν σκευῶν, πρὸς
(δι) In Nilo αὐτό.
moi, ό δὲ ἐν θεωρίᾳ, τὴν ἀγνωσίαν· καὶ τῶν
ταθῶν, ἔσται ποτὲ καὶ φθορά , ⁸τῆςν
ιγνωσίας, τῆς μὲν εἶναι πέρας, τῆς δὲ μὴ εἶναι
Ξ’. Τά παρά τὴν χρῆσιν ἀγαθά καὶ κακά, τῶν
ὶρετῶν καὶ τῶν κακιῶν γίνεται ποιητικά. Φρονη-
τεως δέ ἐστι λοιπὸν, τὸ ,χρήσασθαι τούτοις πρὸς θά-
τερα.
ΞΔ⁹. Τριμεροῦς δέ τῆς λογικῆς ψυχῆς οὔσης κατά
τὸν σοφὸν ἡμῶν διδάσκαλον, ὃταν μὲν ἐν τῷ λογιστιῗ
ιῷ μέρει γένηται ἡ ἀρετὴ, καλεῖται φρόνησις καὶ
nivem; καὶ σοφία · ὅταν δὲέν τῷ ἐπιθυμητικῷ, σιντ
θροσύνη καὶ ἀγάπη καιιγκράτειαο δτοξν δὲ ξν ‘5'.
ὶυμικῷ, ἀνδρεία καὶ ὑπομονήο ἐν ὅλῃ ’δὲ τῇ ψυχῇ.
Βικαιοσύνη. Καὶ φρονήσεως μὲν ἔργον, τδ στρατηγεῖν
πρὸς τὰς ἀντικειμένας δυνάμεις, καὶ τῶν μὲν ἀρε-
τῶν ὑπερασπίςειν, πρὸς δὲ, τὰς κακίας παρατάττε-
σθαι, τὰ δὲ μέσα πρὸς τοὺς καιροὺς διοικεῖν ν σενι
ἑσεως δὲ, τὸ πάντα τὰ συντελοῦντα ἡμῖν πρὸς τὸν
σκοπὸν, ἁρμοδίως οἰκονομεῖν· σοφίας δὲ, τὸ θεω-
ρεῖν λόγους σωμάτων καὶ ἀσωμάτων · σωφροσύνης δὲ
ἔργον, τὸ βλέπειν ἀπαθῶς τὰ πράγματα, τὰ κι-
νοῦντα ἐν ἡμῖν φαντασίας ἀλόγους · ἀγάπης δὲ, τὸ
πάσῃ εἰκόνι τοῦ Θεοῦ τοιαύτην ἑαυτὴν ἐμπαρέχειν,
οἵαν καὶτῷ πρωτοτύπῳ σχεδὸν, κᾶν μιαίνειν αὑτὰς
ἐπιχειρῶσιν oi δαίμονες· ἐγκρατείας δὲ, τὸ πᾶσαν
ἡδονὴν τοῦ φάρυγγος μετὰ χαρᾶς ἀποσείεσθαι · μὴ
δεδιέναι δὲ τοὺς πολεμίους, καὶ⁵ προθύμως ἐγκαρτε-
ρεῖν τοῖς δεινοῖς, τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς ἀνδρείας
ἐστί · δικαιοσύνης δὲ, τὸ συμφωνίαν τινὰ καὶ⁵ ἀρμοο
νίαν τῶν τῆς ψυχῆς μελῶν (52) κατεργάζεσθαι.
ΞΒθ. Καρπὸς μὲν σπερμάτων, τά δράγματα, ἀρεο
τῶν δὲ ὴ γνῶσις· καὶ ὡς ἕπεται τοῖς σπέρμασι δά-
κρυα, οὕτω τοῖς δράγμασιν ἡ χαρά.
El". Οὐκ ἂν ἀπόθοιτο τὰς ἐμπαθεῖς μνήμας ό ἂν·
θρωπος, μὴ ἐπιθυμίας καὶ θυμοῦ ἐπιμέλειαν ποιησά-
μενος, τὴν μὲν νηστείαις καὶ ἀγρυπνίαις καὶ χαμευ-
νίαις καταναλώσας, τὸν δὲ μακροθυμίαις καὶ ἀμνη-
σικακίαις καὶ ἐλεημοσύναις καθημερὼσας· Ἐκ γὰρ
τῶν δύο τούτων παθῶν, πάντες ol δαιμονιώδεις σχεο
δὸν συνίστανται λογισμοὶ, oi τὸν νοῦν ἐμϐάλλοντες
είς ὄλεθρον καὶ ἀπώλειαν. Ἀδύνατον δὲ τῶν παθῶν
τούτων περιγενέσθαι, μὴ παντελῶς βρωμάτων καὶ
πομάτων (55) καὶ δόξης ὑπεριδόντα, ἔτι δὲ καὶτοῦ
ίδίου σώματος, διὰ τοὺς ῥαπίζειν αὑτὸν (54) πολλά-
κις ἐπιχειροῦντας. Πᾶσα οὖν ἀνάγκη μιμεῖσθαι τοὺς
κινδυνεύοντας ἐν τῇ θαλάσσῃ καὶ τῶν σκευῶν ἐκϐο-
λὴν ποιουμένους, διὰ τὴν βίαν τῶν ἀνέμων καὶ τῶν
ἐπανισταμένων κυμάτων. Ἀλλ’ ἐνταῦθα πρφσεκτέον
ἀκριὸῶς, μὴ ἐκϐολὴν ποιούμενοι ,τῶν σκευῶν, πρὸς
(δι) In Nilo αὐτό.