PG 40, col. 179
confirmavit, dicens , pro meritis cuique Deum
distribuisse; ac tu quidem , ait, qui vitam agens ,
aliorum calamitatibus deliciabaris, ptenam pec-
cati in prmsenti luis; huic autem, qui misec
ram ac acerbam, conculcantibus omnibus, in
carne vitam egit, laetus hic ac jucundus vicis-
sim status ac conditio cessit. Praeterea, vastus,
inquit, ac immensus hiatus mutuo commercio
utrosque prohibet, atque eos qui plectuntur a
bonis honore cumulatis dirimit, quo seorsim utri-
que agant, ac distincte suam quique qua bono-
rum, qua malorum sortem recipiant. Aliud ni-
hilominus spiritali intellectu subjecta sensibus
parabola designare videatur. Non enim profecto,
fossam illic aut scrobem, qualis in castris ar-
condis hostibus fieri solet, ab angelis reipsa,
ductam putaverimus, sed potius a Luca, dum
dissidium sejunctionemque eorum adumbrare stu-
det, qui per virtutem, quique secus vitam co-
luerunt , hancce hiatus similitudinem prapositam esse atque imaginem. Cui nostro sensui , abunde asti-
pulatur Isaias dicens: Nunquid non valet manus Domini salve: facere? uel gravavit aurem suam tu
non audiat .’ Verum peccata vestra dividunt inter vos et Deum “.
ll.
Humilia in locum Evangelii secundum Lucam. de
mcenomo iniquitatis ¹².
Memini saepenumero inter fabulandum dixisse,
ficta quadam falsaque invadente in mentes homi-
num cogitatione, tum multiplicari peccata, tum
bona opera, qua: pro sui quisque instituti ra—
tione exercere debet, retardari : illam nimirum,
qua universa, si qua in vita: usum habemus.
nostro nos jure ac tanquam dominos possidere
putamus. Ea persuasione, magna pro illis con-
tentione litigamus, pugnamus, digladiamur; ac
ceu prtecipua quaedam ac seposita bona, ea ma-
xime amamus ac mstimamus. Haud vero ita,
quin longe secus se res habet. Nihil enim quid-
quant eorum quae accepimus, nostrum est; at
neque in hanc vitam ac saeuiunt , uti pleno jure
domini ceu in propriam domum inducti sumus;
sed quasi inquilini et advena- , exsulesque abripi~
mur quo nolumus, ac quo tempore non eXSpecta-
bamus: bonorumque nostrorum possessione, cum
Domino visum fuerit (9),exuintur. Quocirca etiam ,
facile quid mutabile mortalis haec vita ;quique ho-
die clarus est ac illustris, cras miserabilis est ac egens
ope : qui in praesentia opulentia est acdivitlarum copia
“ lsa. ιιι, 1, 2. ¹¹ Luc. 1m , 1 sqq.
(9) Cumque rerum Domino visum fuerit, τῷ {(v-
ρίφ ’τῆς κτήσεως. Malo sic, quam Aut mutavit Du-
czeus ex Vatic. κιο-δῖναι, τῷ Κυρίῳ τῆς κτίσεως,
Domino creaturae. Non enim'de Deo’estsermo. qua
ratione est creator ac Deus absolute; sed de eodem
sub peculiari ratione domini ac possessoris in
parabola, ad quem omnes ut oeconomi comparemur,
distribuisse; ac tu quidem , ait, qui vitam agens ,
aliorum calamitatibus deliciabaris, ptenam pec-
cati in prmsenti luis; huic autem, qui misec
ram ac acerbam, conculcantibus omnibus, in
carne vitam egit, laetus hic ac jucundus vicis-
sim status ac conditio cessit. Praeterea, vastus,
inquit, ac immensus hiatus mutuo commercio
utrosque prohibet, atque eos qui plectuntur a
bonis honore cumulatis dirimit, quo seorsim utri-
que agant, ac distincte suam quique qua bono-
rum, qua malorum sortem recipiant. Aliud ni-
hilominus spiritali intellectu subjecta sensibus
parabola designare videatur. Non enim profecto,
fossam illic aut scrobem, qualis in castris ar-
condis hostibus fieri solet, ab angelis reipsa,
ductam putaverimus, sed potius a Luca, dum
dissidium sejunctionemque eorum adumbrare stu-
det, qui per virtutem, quique secus vitam co-
luerunt , hancce hiatus similitudinem prapositam esse atque imaginem. Cui nostro sensui , abunde asti-
pulatur Isaias dicens: Nunquid non valet manus Domini salve: facere? uel gravavit aurem suam tu
non audiat .’ Verum peccata vestra dividunt inter vos et Deum “.
ll.
Humilia in locum Evangelii secundum Lucam. de
mcenomo iniquitatis ¹².
Memini saepenumero inter fabulandum dixisse,
ficta quadam falsaque invadente in mentes homi-
num cogitatione, tum multiplicari peccata, tum
bona opera, qua: pro sui quisque instituti ra—
tione exercere debet, retardari : illam nimirum,
qua universa, si qua in vita: usum habemus.
nostro nos jure ac tanquam dominos possidere
putamus. Ea persuasione, magna pro illis con-
tentione litigamus, pugnamus, digladiamur; ac
ceu prtecipua quaedam ac seposita bona, ea ma-
xime amamus ac mstimamus. Haud vero ita,
quin longe secus se res habet. Nihil enim quid-
quant eorum quae accepimus, nostrum est; at
neque in hanc vitam ac saeuiunt , uti pleno jure
domini ceu in propriam domum inducti sumus;
sed quasi inquilini et advena- , exsulesque abripi~
mur quo nolumus, ac quo tempore non eXSpecta-
bamus: bonorumque nostrorum possessione, cum
Domino visum fuerit (9),exuintur. Quocirca etiam ,
facile quid mutabile mortalis haec vita ;quique ho-
die clarus est ac illustris, cras miserabilis est ac egens
ope : qui in praesentia opulentia est acdivitlarum copia
“ lsa. ιιι, 1, 2. ¹¹ Luc. 1m , 1 sqq.
(9) Cumque rerum Domino visum fuerit, τῷ {(v-
ρίφ ’τῆς κτήσεως. Malo sic, quam Aut mutavit Du-
czeus ex Vatic. κιο-δῖναι, τῷ Κυρίῳ τῆς κτίσεως,
Domino creaturae. Non enim'de Deo’estsermo. qua
ratione est creator ac Deus absolute; sed de eodem
sub peculiari ratione domini ac possessoris in
parabola, ad quem omnes ut oeconomi comparemur,