PG 40, col. 507
otu interiore, in appetitu, in ira, denique in sen-
tiendi spirandique facultate; hæc enim omunia
rommunia sunt hominum et rationis expertium,
esi non omnia omnium. Mente porro et ratione
cum corporis expertibus et intelligentibus naturis
ronjungitur, cum ratiocinetur et intelligat et judicet
omnia, et cum cæteras virtutes sequatur, tum pie-
tatem, in qua virtutum omnium summa est, am-
plexetur. Quapropter velut in confinio est sensem
moventis, et quæ mente comprehenditur, naturæ,
quod ( ut jam explicatum est) corpore et corporis
facultatibus ad cætera animalia et inanima, ratione
ad corpore vacantes substantias accedat. Nam hujus
pulcherrimæ fabricæ opifex et sator videtursensim
dispares invicem naturas aptasse, ut unum essent
omnia et inter se cognatione quadam tenerentur.
Εx quo maxime unum esse, qui universitatem
reram pocreaverit, ostenditur. Non enim solum
junxit singulatim individua, sed etiam omnia, quæ
ubique sunt, apte inter se composuit. Sicut enim
i unoquoque animali, quæ sensu carent, os, adi-
pen, pilos et alia ejusdem generis, cum iis quæ
sensum habent, nervis, carnibus et similibus con-
junxit, et ex his utrisque animal conlavit, neque
conlavit solum, sed etiam unum effecit: sic in reli-
quis rebus, cujuscunque sint speciei, fecit, easque
naturæ cum similitudine, tum discrepantia, pede-
tentim procedente, inter se construxit, ut neque
multum, quæ porsus sunt inanima, a stirpibus,
quæ nutrientem habent animam, dissideant; neque
rarsus hæ a bestiis et rcliquis animantibus, quæ
aniæa sentiente instructa sunt; neque porro bestiæ
ab intelligentibus naturis plane dejungantur, nullo-
que cum eis ædere et insito naturalique vinculo
colligentur. Lapis enim a lapide differt vi quadam,
sed magnes lapis a natura et vi cæterorum lapidum
discessisse videtur, cum ferrum ad se perspicue
trahat et contineat, idque vclut alendi sui causa
facere videtur; neque id in uno ferro eiciat, sed
VAI. LECT.
καὶ ἐπιθυμίαν, καὶ κατὰ τὴν αἴσθησιν, καὶ κατὰ τὴν
καθʼ ὀρμὴν κίνησιν. Vll. καθʼ ὁρμὴν κίνησιν redd-
dit, motu, impulsn.
(34) Ταῦεα γὰρ ἄπαντα. Τ.
γ. πάντα, D. 1.
Paulo post συνάπτεσθαι, M. 1.
(35) ἀιὰ τοῦ ληικοῦ. Διὰ μὲν τοῦ λογικοῦ, D. 1.
Ἀσωμάτους φύσεις, ut alii, appellat angelos. La-
dt hæc Juan.p. 180.
(36) Διʼ ὁ καί. Διὸ καί, D. 1, A. 3. Καί, post ῶσ-
περ, habet M. 1,
(37) Ἐστὶν αlσθητῆς κσὶ νοερᾶς. Ἐστὶ νοητῆς
καὶ αἰσθητῆς, D. 1, A. 1, 2. Con. Post αἰσθητῆς a-
dit, καὶ αἰσθητικῆς, IM. 1, A. 3 Iuterpres haud du-
hie voluit,sensum habenis, locn morentis.
(38) Κατὰ τὸ σῶμα. Κατὰ μὲν τὸ σωμα, D. 1, A.
1, 2, 3, M. 1. Corpore quidem, Vall.
(39) Τος ἄλλσς δώοις καὶ τοῖς ἀψύχος. Τοῖς
ἀλόγοις ζώοις τε καὶ ἀψύχοις, D.1, A. 2. Ita saltem
τοῖς, ante ἀψύχοις, aduendum. Atque ita habet lM.1,
A. 5. Distingm ctiam possit, τοῖς ἄλλοις ζώοις τε καὶ
ἀψύχοις. Sic A. 2. tationis experibuss, Con. Aliis
animantibus, Vall.
(40) Ἐκ τοῦ κατʼ πλίγον, d est paulatim, gra-
datm. Con. ita: conditor enim Deus decenter. Ac si
lccerit Θεὸς ἐκ τοῦ κατὰ λόγον. Malel teum
tiendi spirandique facultate; hæc enim omunia
rommunia sunt hominum et rationis expertium,
esi non omnia omnium. Mente porro et ratione
cum corporis expertibus et intelligentibus naturis
ronjungitur, cum ratiocinetur et intelligat et judicet
omnia, et cum cæteras virtutes sequatur, tum pie-
tatem, in qua virtutum omnium summa est, am-
plexetur. Quapropter velut in confinio est sensem
moventis, et quæ mente comprehenditur, naturæ,
quod ( ut jam explicatum est) corpore et corporis
facultatibus ad cætera animalia et inanima, ratione
ad corpore vacantes substantias accedat. Nam hujus
pulcherrimæ fabricæ opifex et sator videtursensim
dispares invicem naturas aptasse, ut unum essent
omnia et inter se cognatione quadam tenerentur.
Εx quo maxime unum esse, qui universitatem
reram pocreaverit, ostenditur. Non enim solum
junxit singulatim individua, sed etiam omnia, quæ
ubique sunt, apte inter se composuit. Sicut enim
i unoquoque animali, quæ sensu carent, os, adi-
pen, pilos et alia ejusdem generis, cum iis quæ
sensum habent, nervis, carnibus et similibus con-
junxit, et ex his utrisque animal conlavit, neque
conlavit solum, sed etiam unum effecit: sic in reli-
quis rebus, cujuscunque sint speciei, fecit, easque
naturæ cum similitudine, tum discrepantia, pede-
tentim procedente, inter se construxit, ut neque
multum, quæ porsus sunt inanima, a stirpibus,
quæ nutrientem habent animam, dissideant; neque
rarsus hæ a bestiis et rcliquis animantibus, quæ
aniæa sentiente instructa sunt; neque porro bestiæ
ab intelligentibus naturis plane dejungantur, nullo-
que cum eis ædere et insito naturalique vinculo
colligentur. Lapis enim a lapide differt vi quadam,
sed magnes lapis a natura et vi cæterorum lapidum
discessisse videtur, cum ferrum ad se perspicue
trahat et contineat, idque vclut alendi sui causa
facere videtur; neque id in uno ferro eiciat, sed
VAI. LECT.
καὶ ἐπιθυμίαν, καὶ κατὰ τὴν αἴσθησιν, καὶ κατὰ τὴν
καθʼ ὀρμὴν κίνησιν. Vll. καθʼ ὁρμὴν κίνησιν redd-
dit, motu, impulsn.
(34) Ταῦεα γὰρ ἄπαντα. Τ.
γ. πάντα, D. 1.
Paulo post συνάπτεσθαι, M. 1.
(35) ἀιὰ τοῦ ληικοῦ. Διὰ μὲν τοῦ λογικοῦ, D. 1.
Ἀσωμάτους φύσεις, ut alii, appellat angelos. La-
dt hæc Juan.p. 180.
(36) Διʼ ὁ καί. Διὸ καί, D. 1, A. 3. Καί, post ῶσ-
περ, habet M. 1,
(37) Ἐστὶν αlσθητῆς κσὶ νοερᾶς. Ἐστὶ νοητῆς
καὶ αἰσθητῆς, D. 1, A. 1, 2. Con. Post αἰσθητῆς a-
dit, καὶ αἰσθητικῆς, IM. 1, A. 3 Iuterpres haud du-
hie voluit,sensum habenis, locn morentis.
(38) Κατὰ τὸ σῶμα. Κατὰ μὲν τὸ σωμα, D. 1, A.
1, 2, 3, M. 1. Corpore quidem, Vall.
(39) Τος ἄλλσς δώοις καὶ τοῖς ἀψύχος. Τοῖς
ἀλόγοις ζώοις τε καὶ ἀψύχοις, D.1, A. 2. Ita saltem
τοῖς, ante ἀψύχοις, aduendum. Atque ita habet lM.1,
A. 5. Distingm ctiam possit, τοῖς ἄλλοις ζώοις τε καὶ
ἀψύχοις. Sic A. 2. tationis experibuss, Con. Aliis
animantibus, Vall.
(40) Ἐκ τοῦ κατʼ πλίγον, d est paulatim, gra-
datm. Con. ita: conditor enim Deus decenter. Ac si
lccerit Θεὸς ἐκ τοῦ κατὰ λόγον. Malel teum