PG 41, col. 260
τὴν Γραφὴν ἀληθεύειν, ὲν μέρει δὲ ψεύδεσθαις τοῦ
Σωτῆρος λέγοντος ο ’Ἡ ποιήσατε τὸ δένδρον ἀττι-
θὸν, καὶ τοὺς καρποὺς ἀγαθοὺς , ἢ τὸ ,δένδρον
σαπρὸν, καί τοὺς καρποὺς σαπρούς. Οὐ δύναται
γὰρ δένδρον ἀγαθὸν καρπὸν σαπρὸν ποιῆσαι ο
οὐδὲ δένδρον σαπρὸν καρποὺς ἀγαθοὺς ποιῆσαι.
Μάταιος τοίνυν αὐτῶν ἡ διάνοια, καὶ ἡ εἰσήγησις ἐκ
πολλῶν ἔχουσα τὴν ἀνατροπὴν · ὡς ἄχρι τῆς δεῦρο
οὐ μόνον τὰ ὲν ταῖς Γραφαῖς ᾅδεται, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ
οί τόποι τῶν παραδοξοποιιῶν σωματοποιοῦνται. Πρῶ-
τον ὅπου τὸ πρόϐατον ὁ Ἀϐραὰμ προσέφερε τῷ Θεῷ,
ὅρος Σιὼν ἄχρι τοῦ δεῦρο οὕτω καλούμενον. ’Δλλα
καὶ ὅπου ὴ δρῦς ³ τῆς Μαμϐρῆ (15) ἔνθα τοῖς tme-
λοις παρετέθη ὁ μόσχος· ὅπου δὲ ’Δϐραὰμ ἀγγέλοις
παρέθετο κρεῶν τὴν ὲτοιμασίαν, ἀποδέων οὐκ ἦν
αὐτὸς τῆς τούτων μετοχῆς.
Γ⁴ι Ἀλλὰ atati. τοῦ προϐάτου τυθέντος ὲν τῇ τῶν
Αἰγυπτίων χώρᾳ ἔτι παρ’ Αἰγυπτίοις τυγχάνει ᾁδοι
μένηὴ παράδοσις, καλ⁴ παρὰ τοῖς εἰδωλολάτραις. Ἐν
γὰρ τῷ καιρῷ, ὅτε τὸ Πάσχα ἐγένετο ἐκεῖσε. ἀρχὴ δὲ
αὕτη γίνεται τοῦ ἔαρος, ὅτε ἠ πρώτη ίσημερία, ὲκ
μίλτεως λαμϐάνουσι πάντες Αἰγύπτιοι κατὰ ἀγνω-
σίαν, καὶ χρίουσι μὲν τὰ πρόϐατα, χρίουσι δὲ καὶ τὰ
δένδρα. τὰς συκᾶς, καὶ τὰ ἄλλα, φημίζοντες καὶ⁸ λέέ
γοντες, ὅτι φησί· τὸ πῦρ ὲν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ κατά
έφλεξέ ποτε τὴν οἰκουμένην. Τὸ δὲ σχῆμα τοῦ
αἵματος τὸ πυρωπὸν ἀλεξητήριόν ἐστι τῆς τοσαῦο
της πληγῆς καὶ τοιαύτης. Πόθεν δὲ οὐκ ἔχομεν δεῖξαι
περὶ τῆς ἀκολουθίας, ὼς ἔτι καὶ δεῦρο τὰ λείψανα
τῆς τοῦ Νῶε λάρνακος δείκνυται ὲν τῇ τῶν Καρδυέων
χώρᾳ. Καὶ πάντως δὲ εί ὲπιζητήσειέ τις, καὶ ἀν-
ερευνήσειε καὶ τὰ λείψανα τοῦ θυσιαστηρίου, ἐπείπερ
ἀκόλουθόν ἐστιν, εὖροι ἂν ὲν τῇ ὑπωρείᾳ τοῦ ὄρους·
ὅπου ἔμεινε Νῶε ἐξελθὼν ἀπὸ τῆς κιϐωτοῦ, καὶ προσ-
ενέγκας ἀπὸ τῶν ζώων τῶν καθαρῶν, καὶτῶν στεά-
των Κυρίῳ τῷ Θεῷ, ὅτε ἤκουσεν· Ἰδοὺ δέδωκά
σοι πάντα, ὡς λάχανα χόρτου - θῦσον, καὶ φάγε.
Παρελεύσομαι δὲ καὶ ταύτης πάλιν τὸ ἐπείσακτον
καὶ ἠλίθιον τῆς αἱρέσεως, ἀρκεσθεὶς ταῖς προειρη-
μέναις ὀλίγαις λέξεσιν, ἐνσπαρείσαις ὑπὸ τῆς ἡμῶν
βραχύτητος, ἐνταῦθα πρὸς ἀντίθεσιν τῆς πλάνηςτῆς
προειρημένης αἱρέσεως,
ΚΑΤΑ ozannN (tt) ,
Ἕκτη αἵρεσις ego '{oueutqu§, ἐννεακαιδεκάτη
δὲ τῇ ἀκολόυθίᾁε
A'. Μετὰ ταύτην πάλιν ἄλλη τις αἵρεσις ταύταις
Epiphanius, ’0_aoaiou; hmresi ιιτί et Lm, nominat.
ut _ Scaliger observat, quemadmodumIiEeoaio-iuei
ῖρξρηνοίῖρτο iisdem accipiuntur. _Ex——quo—nitiiirnm
colligit τόν nonnisi κατὰ παραγῳγίυθ
ξιθᾳυεινειιίὶυιιίο videri, uti imi in' Essenuruvmvdea:
ιιειιυ. Addit ςοσσηνούς eosdem esse ὲῖἦίἷλὲἁὲηζὶιξξῖ
utrosque enim esse: man quia saepenumero Ιίυξοξη
Σωτῆρος λέγοντος ο ’Ἡ ποιήσατε τὸ δένδρον ἀττι-
θὸν, καὶ τοὺς καρποὺς ἀγαθοὺς , ἢ τὸ ,δένδρον
σαπρὸν, καί τοὺς καρποὺς σαπρούς. Οὐ δύναται
γὰρ δένδρον ἀγαθὸν καρπὸν σαπρὸν ποιῆσαι ο
οὐδὲ δένδρον σαπρὸν καρποὺς ἀγαθοὺς ποιῆσαι.
Μάταιος τοίνυν αὐτῶν ἡ διάνοια, καὶ ἡ εἰσήγησις ἐκ
πολλῶν ἔχουσα τὴν ἀνατροπὴν · ὡς ἄχρι τῆς δεῦρο
οὐ μόνον τὰ ὲν ταῖς Γραφαῖς ᾅδεται, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ
οί τόποι τῶν παραδοξοποιιῶν σωματοποιοῦνται. Πρῶ-
τον ὅπου τὸ πρόϐατον ὁ Ἀϐραὰμ προσέφερε τῷ Θεῷ,
ὅρος Σιὼν ἄχρι τοῦ δεῦρο οὕτω καλούμενον. ’Δλλα
καὶ ὅπου ὴ δρῦς ³ τῆς Μαμϐρῆ (15) ἔνθα τοῖς tme-
λοις παρετέθη ὁ μόσχος· ὅπου δὲ ’Δϐραὰμ ἀγγέλοις
παρέθετο κρεῶν τὴν ὲτοιμασίαν, ἀποδέων οὐκ ἦν
αὐτὸς τῆς τούτων μετοχῆς.
Γ⁴ι Ἀλλὰ atati. τοῦ προϐάτου τυθέντος ὲν τῇ τῶν
Αἰγυπτίων χώρᾳ ἔτι παρ’ Αἰγυπτίοις τυγχάνει ᾁδοι
μένηὴ παράδοσις, καλ⁴ παρὰ τοῖς εἰδωλολάτραις. Ἐν
γὰρ τῷ καιρῷ, ὅτε τὸ Πάσχα ἐγένετο ἐκεῖσε. ἀρχὴ δὲ
αὕτη γίνεται τοῦ ἔαρος, ὅτε ἠ πρώτη ίσημερία, ὲκ
μίλτεως λαμϐάνουσι πάντες Αἰγύπτιοι κατὰ ἀγνω-
σίαν, καὶ χρίουσι μὲν τὰ πρόϐατα, χρίουσι δὲ καὶ τὰ
δένδρα. τὰς συκᾶς, καὶ τὰ ἄλλα, φημίζοντες καὶ⁸ λέέ
γοντες, ὅτι φησί· τὸ πῦρ ὲν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ κατά
έφλεξέ ποτε τὴν οἰκουμένην. Τὸ δὲ σχῆμα τοῦ
αἵματος τὸ πυρωπὸν ἀλεξητήριόν ἐστι τῆς τοσαῦο
της πληγῆς καὶ τοιαύτης. Πόθεν δὲ οὐκ ἔχομεν δεῖξαι
περὶ τῆς ἀκολουθίας, ὼς ἔτι καὶ δεῦρο τὰ λείψανα
τῆς τοῦ Νῶε λάρνακος δείκνυται ὲν τῇ τῶν Καρδυέων
χώρᾳ. Καὶ πάντως δὲ εί ὲπιζητήσειέ τις, καὶ ἀν-
ερευνήσειε καὶ τὰ λείψανα τοῦ θυσιαστηρίου, ἐπείπερ
ἀκόλουθόν ἐστιν, εὖροι ἂν ὲν τῇ ὑπωρείᾳ τοῦ ὄρους·
ὅπου ἔμεινε Νῶε ἐξελθὼν ἀπὸ τῆς κιϐωτοῦ, καὶ προσ-
ενέγκας ἀπὸ τῶν ζώων τῶν καθαρῶν, καὶτῶν στεά-
των Κυρίῳ τῷ Θεῷ, ὅτε ἤκουσεν· Ἰδοὺ δέδωκά
σοι πάντα, ὡς λάχανα χόρτου - θῦσον, καὶ φάγε.
Παρελεύσομαι δὲ καὶ ταύτης πάλιν τὸ ἐπείσακτον
καὶ ἠλίθιον τῆς αἱρέσεως, ἀρκεσθεὶς ταῖς προειρη-
μέναις ὀλίγαις λέξεσιν, ἐνσπαρείσαις ὑπὸ τῆς ἡμῶν
βραχύτητος, ἐνταῦθα πρὸς ἀντίθεσιν τῆς πλάνηςτῆς
προειρημένης αἱρέσεως,
ΚΑΤΑ ozannN (tt) ,
Ἕκτη αἵρεσις ego '{oueutqu§, ἐννεακαιδεκάτη
δὲ τῇ ἀκολόυθίᾁε
A'. Μετὰ ταύτην πάλιν ἄλλη τις αἵρεσις ταύταις
Epiphanius, ’0_aoaiou; hmresi ιιτί et Lm, nominat.
ut _ Scaliger observat, quemadmodumIiEeoaio-iuei
ῖρξρηνοίῖρτο iisdem accipiuntur. _Ex——quo—nitiiirnm
colligit τόν nonnisi κατὰ παραγῳγίυθ
ξιθᾳυεινειιίὶυιιίο videri, uti imi in' Essenuruvmvdea:
ιιειιυ. Addit ςοσσηνούς eosdem esse ὲῖἦίἷλὲἁὲηζὶιξξῖ
utrosque enim esse: man quia saepenumero Ιίυξοξη