PG 44, col. 509
χορεία, ἡ μετά τῶν ἀγγέλων ὁδοιπορία, καὶ 6 κόλπος
τοῦ πατριάρχου, ό ἐν αὑτῷ συμπεριλαμϐάνων τὸν
Λάζαρον· οὐδὲ αὐτὸς τῆς φαιδρᾶς τοῦ χοροῦ (6)
συμφωνίας ἔξω νοεῖται. Κόλπον γὰρ ἀκούσας, οἷόν
τινα εὐρύχωρον πελάγους περιοχὴν , τὸ τῶν ἀγαθῶν
πλήρωμα, ὡς ἐπωνομάσθη 6 πατριάρχης, νοήσας
τις, οὐκ ἂν ἁμάρτοι, ὲν ᾧ καί¹ ὁ (³7) Λάζαρος γίνε-
ται. Τῶν γὰρ ἐν τοῖς ὁμοίοις ἀγῶσι διαφανέντων, οὑ-
δέν ἐστιν ἴδιον οὐδενὸς, ἀλλά κοινὸν πάντων τὸ ἀγαθὸν
γίνεται, τῶν διὰ τῆς αὐτῆς ἀρετῆς ἐπὶ τὸ (8) ἴσον
ἀγαθὸν συνδραμόντων.
Ἡδὲ ι τὸ ἐξόδιον ι ἔχουσα ι τῆς σκηνῆς ι ὲπιγραφὴ,καὶ
πάλιν , ι ’Υπὲρ τοῦ ὲγκαινισμοῦ τοῦ οἴκου Δαυῖδ, ι
γειτνιῶσιν ἀλλήλαις κατά τὴν θέσιν τε καὶ τὴν έν-
νοιαν. Ἔστι γάρ ὴ μὲν ὲν τῷ εἰκοστῷ καὶ ὀγδόῳ,
ή δὲ ὲν τῷ μετά τοῦτον. Ἦ δὲ λέξις ἐφ’ ἑκατέρου,
τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον’ ἐπὶ μὲν τῆς προτέρας ἐπι-
γραφῆς, ι Ψαλμὸς τῷ Δαυῖδ ὲξοδίου σκηνῆςο ι ἐν
δὲ τῷ ἐφεξῆς, ι Ψαλμὸς ᾠδῆς τοῦ ἐγκαινισμοῦ τοῦ
οἴκου Δαυῖδ. ι Ἐὰν γὰρ μὴ τῆς αἰσθητῆς σκηνῆς
ἐξέλθωμεν, 6 ἀληθινὸς ἡμῶν οἰκος οὐκ ὲγκαινίζεται.
Τὸ δὲ λεγόμενον, τοιοῦτόν (9) ἐστιν’ Δύο περὶ τὴν ἀν-
θρωπίνην νοεῖται φύσινο ἧ τε σαρκώδης ζωὴ, ή διά
τῶν αἰσθήσεων ἐνεργουμένη, καὶ ἡ πνευματικὴ δὲ (10)
καὶ ἄῦλος, ἡ τῷ νοερῷ τε καὶ ἀσωμάτῳ τῆς ψυχῆς C
βίῳ κατορθουμένη. Ἀλλ’ οὐκ ἐστι τῶν δύο κατὰ ταὺ-
_ τὸν ἐν μετουσίᾳ γενέσθαι. Ἣ γὰρ περὶ τὸ ἕτερον τού-
των σπουδὴ, τὴν τοῦ ἐτέρου στέρησιν ἀπεργάζεται.
Οὐκοῦν εἰ μέλλοιμεν οἰκητήριον Θεοῦ ποιεῖν τὴν ψυ-
χὴν, ἐξελθεῖν προσήκει (il) τῆς σαρκώδους σκηνῆς.
Οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλως ὲγκαινισθῆναι τὸν οἰκον ἡμῶν
ὑπὸ τοῦ ἀνακαινίζοντος ἡμᾶς διά τῆς ἑαυτοῦ ἐνοική-
ο σεως, εἰ μὴ τὸ ἐξόδιον τῆς σκηνῆς διά τῆς τοῦ σω-
- ματικοῦ βίου ἀλλοτριώσεως κατορθωθείη.
fugam vitae corporisjucunditatibus deditae, legitime instituatur.
Ὀ δὲ τῆς ι Ἐκστάσεως ι ψαλμδς 6 μετά τὸν ἐγκαιο
νισμὸν τεταγμένος, οὗ πρόσκειται (12) ἡέπιγραφὴ
αὕτη, ‹ Εἰς τὸ τέλος ψαλμὸς τῷ Δαυῖδ ἐκστάσεως, ι
σύμιρωνός ἐστι τοῖς προτεθεωρη μένοις, ἐκστῆναι συ μ-
ϐουλεύων ἐκείνων, ὧν ὲπιϐλαϐής ἐστιν ἡ συνάφεια.
Οἷς δὲ παράκειται τὸ, ι Εἰς ἀνάμνησιν , ι σύντομόν
τινα διδασκαλίαν 6 λόγος ὑπὲρτῆς σωτηρίας ἡμῖν ὑπο-
τίθεται. Ἐπειδὴ γάρ ἠ παρακοὴ τῆς θείας ἐντολῆς, ὁδὸς
εἰς ἀπώλειαν τοῖς ἀνθρώποις ἐγένετο (οὐ γὰρ ἂν ἀπο-
λώλαμεν, εἰ τῇ μνήμῃ τὴν ἐντολὴν ὲφυλάξαμεν), διά
¹⁵² Luc. xvi, “22. ‘3 Psal. xxx, l. I“ Psal. xxxv", l; Lm, l.
(5) Κοινῆς, ομ.
(fit Τοῦ χοροῦλοω. ed.
(7) '0 om. ed.
(si) Τό οιη. ed.
τοῦ πατριάρχου, ό ἐν αὑτῷ συμπεριλαμϐάνων τὸν
Λάζαρον· οὐδὲ αὐτὸς τῆς φαιδρᾶς τοῦ χοροῦ (6)
συμφωνίας ἔξω νοεῖται. Κόλπον γὰρ ἀκούσας, οἷόν
τινα εὐρύχωρον πελάγους περιοχὴν , τὸ τῶν ἀγαθῶν
πλήρωμα, ὡς ἐπωνομάσθη 6 πατριάρχης, νοήσας
τις, οὐκ ἂν ἁμάρτοι, ὲν ᾧ καί¹ ὁ (³7) Λάζαρος γίνε-
ται. Τῶν γὰρ ἐν τοῖς ὁμοίοις ἀγῶσι διαφανέντων, οὑ-
δέν ἐστιν ἴδιον οὐδενὸς, ἀλλά κοινὸν πάντων τὸ ἀγαθὸν
γίνεται, τῶν διὰ τῆς αὐτῆς ἀρετῆς ἐπὶ τὸ (8) ἴσον
ἀγαθὸν συνδραμόντων.
Ἡδὲ ι τὸ ἐξόδιον ι ἔχουσα ι τῆς σκηνῆς ι ὲπιγραφὴ,καὶ
πάλιν , ι ’Υπὲρ τοῦ ὲγκαινισμοῦ τοῦ οἴκου Δαυῖδ, ι
γειτνιῶσιν ἀλλήλαις κατά τὴν θέσιν τε καὶ τὴν έν-
νοιαν. Ἔστι γάρ ὴ μὲν ὲν τῷ εἰκοστῷ καὶ ὀγδόῳ,
ή δὲ ὲν τῷ μετά τοῦτον. Ἦ δὲ λέξις ἐφ’ ἑκατέρου,
τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον’ ἐπὶ μὲν τῆς προτέρας ἐπι-
γραφῆς, ι Ψαλμὸς τῷ Δαυῖδ ὲξοδίου σκηνῆςο ι ἐν
δὲ τῷ ἐφεξῆς, ι Ψαλμὸς ᾠδῆς τοῦ ἐγκαινισμοῦ τοῦ
οἴκου Δαυῖδ. ι Ἐὰν γὰρ μὴ τῆς αἰσθητῆς σκηνῆς
ἐξέλθωμεν, 6 ἀληθινὸς ἡμῶν οἰκος οὐκ ὲγκαινίζεται.
Τὸ δὲ λεγόμενον, τοιοῦτόν (9) ἐστιν’ Δύο περὶ τὴν ἀν-
θρωπίνην νοεῖται φύσινο ἧ τε σαρκώδης ζωὴ, ή διά
τῶν αἰσθήσεων ἐνεργουμένη, καὶ ἡ πνευματικὴ δὲ (10)
καὶ ἄῦλος, ἡ τῷ νοερῷ τε καὶ ἀσωμάτῳ τῆς ψυχῆς C
βίῳ κατορθουμένη. Ἀλλ’ οὐκ ἐστι τῶν δύο κατὰ ταὺ-
_ τὸν ἐν μετουσίᾳ γενέσθαι. Ἣ γὰρ περὶ τὸ ἕτερον τού-
των σπουδὴ, τὴν τοῦ ἐτέρου στέρησιν ἀπεργάζεται.
Οὐκοῦν εἰ μέλλοιμεν οἰκητήριον Θεοῦ ποιεῖν τὴν ψυ-
χὴν, ἐξελθεῖν προσήκει (il) τῆς σαρκώδους σκηνῆς.
Οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλως ὲγκαινισθῆναι τὸν οἰκον ἡμῶν
ὑπὸ τοῦ ἀνακαινίζοντος ἡμᾶς διά τῆς ἑαυτοῦ ἐνοική-
ο σεως, εἰ μὴ τὸ ἐξόδιον τῆς σκηνῆς διά τῆς τοῦ σω-
- ματικοῦ βίου ἀλλοτριώσεως κατορθωθείη.
fugam vitae corporisjucunditatibus deditae, legitime instituatur.
Ὀ δὲ τῆς ι Ἐκστάσεως ι ψαλμδς 6 μετά τὸν ἐγκαιο
νισμὸν τεταγμένος, οὗ πρόσκειται (12) ἡέπιγραφὴ
αὕτη, ‹ Εἰς τὸ τέλος ψαλμὸς τῷ Δαυῖδ ἐκστάσεως, ι
σύμιρωνός ἐστι τοῖς προτεθεωρη μένοις, ἐκστῆναι συ μ-
ϐουλεύων ἐκείνων, ὧν ὲπιϐλαϐής ἐστιν ἡ συνάφεια.
Οἷς δὲ παράκειται τὸ, ι Εἰς ἀνάμνησιν , ι σύντομόν
τινα διδασκαλίαν 6 λόγος ὑπὲρτῆς σωτηρίας ἡμῖν ὑπο-
τίθεται. Ἐπειδὴ γάρ ἠ παρακοὴ τῆς θείας ἐντολῆς, ὁδὸς
εἰς ἀπώλειαν τοῖς ἀνθρώποις ἐγένετο (οὐ γὰρ ἂν ἀπο-
λώλαμεν, εἰ τῇ μνήμῃ τὴν ἐντολὴν ὲφυλάξαμεν), διά
¹⁵² Luc. xvi, “22. ‘3 Psal. xxx, l. I“ Psal. xxxv", l; Lm, l.
(5) Κοινῆς, ομ.
(fit Τοῦ χοροῦλοω. ed.
(7) '0 om. ed.
(si) Τό οιη. ed.